Қиссахои Оила
Ҷиян шавҳари холаро гирифт
27.06.2019
Дилошӯб
449
2

 

Зулайхо ном дорам. Дар оилаи ашхоси баобрӯ ва сарватманд ба дунё омада, духтари нозпарварди падар будам. Модарам барои аз ҳад зиёд шӯху якрав буданам, маро нимҷиддӣ «девонаи ҷарапар» мегуфт, вале бибиам тарафамро гирифта таъкид мекард, ки духтар нозу нузашро дар хонаи падар мекунад, фардо, ки шавҳар карда рафт, гапдаро мешавад. Солҳо чун турнаҳои баҳорӣ гузашта рафтанду мани жулидамӯй қад кашида, ба як духтари соҳибҷамол табдил ёфтам, вале ҳама бачаҳо аз ман ҳазар мекарданд. Ҳамсинфонам аз заҳри забонам тарсида аз бало ҳазар гӯён, худро аз ман дур мегирифтанд.

                                         Юсуфи афсонаҳо

Дар синфи даҳ мехондем, ки роҳбари синфамон ҷавони зебоеро ба синф дароварда бо мо шиноскунон гуфт:

-Бачаҳо, ин ҳамсинфи нави шумо Юсуфҷон, падарашро дар ноҳияи мо сардори шуъбаи милитсия мондаанду оилаи онҳо ба ин ҷо омадаанд.

-Зулайхо ана Юсуфатро оварданд,-ба ман нигариста шухӣ кард дугонаам Саида.

Ба сӯйи вай нигоҳи норозиёна партофта бошам ҳам, дилам аз ин шӯхии ширин дар сина шодона тапид, зеро ҳамсинфи навам чунон хушрӯй буд, ки гумон мекардӣ Юсуф-пайғамбар дубора зинда шудааст.

Оҳиста-оҳиста Юсуф бо аҳли синф унс гирифта, одами худӣ шуда монд. Дар гирди вай парвонавор давр задани духтарони синфамонро дида, ман аз рашк дар мегирифтам, вале аз сари ғурур инро нишон намедодам, то он рӯзе, ки …

Сайри лола

Фасли баҳор фаро расид. Роҳбари синфамон, ки муаллими ҷавон ва ошиқи табиат буд, моро ба сайри лола бурданӣ шуд. Духтарон пухтупаз карданду писарон масолеҳи ошро хариданд, мошинро барои ба доманакуҳ бурдани мо Юсуф бо мадади падараш ташкил кард. Азбаски дар шароити куҳистон ҳаракат кардани мошинҳои сабукрав душвор буд, мо бо мошини боркаш ба сайри лола рафтем. Ҳамсинфон, роҳбари синф ва ҳатто ду муаллимаи русамон ба болои ЗИЛ баромаданд, вале Юсуф, ки дар кабина нишаста буд, маро садо карда гуфт:

-Зулайхо, биё дар паҳлӯи ман шин!

Не нагуфта дар паҳлуи Юсуф нишастам.

Сайри лола ману Юсуфро бо ҳамдигар чунон қарин гардонд, ки дигар ҳатто як лаҳза бе ҳамдигар зиста наметавонистем. Ҳама аҳли деҳа медонистанд, ки мо якдигарро дӯст медорем, вале ишқи Юсуф чунон пок буд, ки ягон бор ҳатто дасти маро намедошт.

Қасди ҷон

Мактабро хатм кардему Юсуф барои идомаи таҳсил ба пойтахт роҳ пеш гирифт, аммо падару бародарони ман зидди хондани ман баромаданд. Юсуф барои хайрухуш ба наздам омада гуфт:

-Зулайхо, ман дар назди худ мақсад гузоштаам, ки аввал хонда диплом мегираму баъд оиладор мешавам. Туро волидонат хондан намонданд, умратро беҳуда бо умеди ман нагузаронда, ба шавҳар баро!

Қаҳрам омад. Як шаппотӣ ба бари рӯяш зада ба хона баргаштам. Асабҳоям чунон вайрон буданд, ки ногуфтанӣ. Дар навори гумонҳои зиштам Юсуфамро дар иҳотаи духтарони шаҳрӣ дида, девона мешудам. Ба хотири қасд гирифтан аз Юсуф дар варақчае чунин навиштам: «Худамро барои он куштам, ки Юсуф бо фиреб доманамро доғдор карду оқибат маро партофт!» Варақчаро болои мизи чойхӯриамон гузошта ба ҳамом даромадам ва раги дастонамро буридам.

 

Бозгашт аз он дунё

Чашм кушода худамро дар беморхона дидам. Модарам дар болои сарам нишаста ашк мерехт. Падари Юсуф ба хотири нарехтани обрӯ ва доғдор нашудани номи худашу писараш аз падарам узр хоста, маро хостгорӣ намуд ва дар як ҳафта тӯйи зебое ороста тақдири ману Юсуфро бо ҳамдигар пайваст. Келини ин хонадон гашта бошам ҳам, аз рӯзи аввал бародару янга ва модару хоҳари Юсуф маро бад дида, ба ман чун ба девона менигаристанд. Дар хонадони шавҳарам баробари як саг обрӯ надоштам, вале ин маро заррае нороҳат намекард, чунки волидону пайвандонаш дӯстам надоранд ҳам, Юсуф маро болои даст мебардошт…

Деви рашк

Шавҳарам бо сари баланд ба донишгоҳ дохил шуд ва пас аз як сол ба шуъбаи ғоибона гузашта бо ёрии рафиқони падараш дар як ниҳоди бонуфуз ба кор даромад. Дар ин миён ман дугоник таваллуд намудам. Якбора соҳиби ду писараки зебо гашта, шавҳарам аз хурсандӣ дар куртааш намеғунҷид. Юсуф ба норозигии волидонаш нигоҳ накарда маро ба шаҳр овард, то бо ду тифлаки ширхора азоб накашам. Шавҳарам бисёр серкор буд, субҳ аз хона мебаромаду баъди фаромадани пардаи торикӣ бармегашт, дили мани бадгумонро бошад, гурги тездандони рашк ханҷол мезад, ки шояд Юсуф маро фиреб дода бо баҳонаи кор дар ким-куҷо бо ойимчаҳои мурчамиён айшу ишрат карда мегардад. Бо шарофати шавҳари мансабдорам мани қишлоқии бесавод соҳиби зиндагии шоҳона гашта, дар тамоми маъракаҳо бологузар будам, вале на хонаву дари қасрмонандам ба назарам метофту на зару зевари қимматбаҳое, ки Юсуф дар ҳар иду айём бароям ҳадя меовард. Деви сиёҳи рашк дар дилам макон гирифта ҳаётамро заҳролуд мекард. Аз сари рашк ба чӣ пастиҳое, ки даст назадам, ҳамеша аз паси шавҳарам ҷосус барин поида мегаштам. Чанд бор ба ҷойи кораш рафта «бо шавҳари ман мегардед» гӯён, бо занҳои ҳамкораш даст ба гиребон шудам. Боре як котибаашро чунон задам, ки даҳону биниаш пур аз хун шуда аз ҳуш рафт. Духтарак ба беморхона афтиду модараш ба сарам омада, мӯю рӯямро канд, вале ин ҳама ба мани аз рашк девонагашта дарси ибрат нашуд…

Бегонадил

Ҳамболиниро Юсуф акнун танҳо ҳамчун қарзи шавҳариаш иҷро мекард, гӯё ман мард бошаму вай зан ҳамеша дар бистар ман ӯро меҳрубонию навозиш менамудам. Эҳсос мекардам, ки бо даҳони бефаровезу ҷангу ҷанҷолҳоям кайҳо ба дили шавҳарам задаам ва агар хотири Заршеду Фаршед набошад, Юсуф ҳатто як дақиқа ҳам бо ман зиндагӣ намекунад. Ҳамсарам падари хуб бошад ҳам, дигар нисбат ба ман ягон зарра меҳру муҳаббат надошт.

Мор дар остин

Аз тарси девонагиҳои ман шавҳарам фақат занҳои миёнсолу безеберо котиба мегирифт. Котибаи навбатияш Нисохола бемор шуда аз кор рафт ва як «қадрдон» хабар овард, ки котибаи нави Юсуф як духтараки бисёр зебои баландболою абрӯкамон аст. Девонавор ба шавҳарам дарафтодам, ки боз бевабозиро сар кардӣ. Юсуф ба рӯям як шаппотӣ зада гуфт:

-Ҳой девона, Нигора хоҳарзодаи як рафиқам аст ва ман ӯро баробари хоҳарони худам медонам. Ду моҳ пас тӯйи арӯсияш баргузор мегардад. Рафиқам девонагии туро медонад, барои ҳамин то ёфтани котибаи нав ҷиянашро дар наздам ба кор монд. Боз ба сари ҳамин духтараки бегуноҳ ҳам рафта маро шарманда накунӣ, аҳмақ!

Шавҳарам хоҳарзода гуфту дар пеши назарам симои духтари апаам Сарвиноз ҷилвагар шуд, ки чун як себи дукафон ба ман монанд буд ва ҳамагӣ як ҳафта пас барои супоридани ҳуҷҷатҳояш ба пойтахт меомад. Апаам ҳамеша аз вай шикоят мекард, ки якраву гапнодарост, модарам бошад, бо лабханди талх «Сарвиноз ба холааш рафтааст» мегуфт.

-Сарвинозро ба шуъбаи ғоибона дохил карда ҳамчун котиба ба кор бигир, то дили ман ором бигирад,-талаб намудам аз Юсуф, бехабар аз он ки бо ин хоҳишам мори заҳрнокеро ба хонаам меорам.

 

Сарвинози пур аз ноз

Пас аз ду ҳафтаи ин гуфтугӯ Сарвиноз ҳамроҳи апаам ба хонаи мо омад. Язнааш ҳуҷҷатҳояшро ба донишгоҳи бонуфузе супорида бо шиносбозӣ ҷиянамро дохил кард.

-Хоҳарҷон, духтарамро ба туву туро ба Худо месупорам, ҳамеша ӯро насиҳат карда ист, то каме ҳам бошад одам шавад,-хоҳиш намуд вақти рафтан апаам.

Бо омадани Сарвиноз зиндагӣ дар хонаи мо ранги дигар гирифт, Заршеду Фаршед, ки яке дар синфи шаш, дигарӣ дар синфи ҳафт мехонданд, аз суҳбат бо апаҷонашон серӣ надоштанд. Духтари хоҳарам он қадар соҳибҷамол буд, ки одами ӯро дидагӣ як бори дигар бинам мегуфт, бар замми ин қобилу тозакор буд, баробари хизматгорзан корҳои хонаро мекард. Сарвиноз либосҳои Юсуфро дарзмол карда, ҳар субҳ «язнаҷон, ана инро пӯшед, ин гарданбандатон ба шумо мезебад» гӯён, дар атрофи шавҳарам парвонавор пар-пар мезаду дили ман бо дидани ин манзара боғ-боғ мешукуфт. Хаёл мекардам, ки дар симои Сарвиноз духтардор шудаам.

Эркачаи язнаву хола

Ба ҳамин минвол ду сол сипарӣ гашт, Сарвиноз рӯз аз рӯз зеботар мешуд. Бо омадани ҷиянам хонаи мо аз як ғурбатсаро ба қасри пур аз меҳру муҳаббат табдил ёфт. Юсуф тамоман одами дигар шуда, чун ҷавони ошиқ маро рӯ-рӯйи даст мегардонд. Ин ҳамаро мани сода аз пою қадами неки Сарвиноз дониста, тайёр будам барои ӯ ҷонамро фидо намоям. Язнааш қариб ҳар ҳафта пул медод, то ки ҳамроҳи Сарвиноз ба бозор рафта, чизҳои дилхоҳамонро бихарем. Хоҳарзодаам дар бозору мағозаҳо либосҳои зеботаринро хуш мекард ва ман ҳам дилашро ранҷондан нахоста тамоми чизҳои дилхоҳашро ба ӯ гирифта медодам.

Маъшуқаи телефонӣ

Тобистон фаро расиду дарсҳои Сарвиноз низ шуруъ шуданд. Хонаро ба Сарвинозу хизматгорзан гузошта, мо оилавӣ ба як осоишгоҳи хориҷӣ дамгирӣ рафтем. Дар осоишгоҳ Юсуф хеле асабӣ менамуд. Фарзандонам маҳви тамошои зебоиҳои табиат инро пайхас накунанд ҳам, ман ба хубӣ эҳсос менамудам, ки дарди шавҳарам пазмонист, вале пазмонии кӣ?!

Як шаб Юсуф ба айвон сигоркашӣ баромада буд, ки ба телефонаш паёмак омад. Осемасар онро кушода хондам, чунин навишта шуда буд:

Офтоб задай соя таги анҷирай,

Ҳайфи ёрам дар оғӯши кампирай…

Натавонистам бубинам, ки рақами фиристонандаи паёмак чанд аст, зеро Юсуф ба хона даромада, телефонашро дар дасти ман диду ҳуш аз сараш канд ва ба рӯям шаппотие зада гуфт:

-Ба ту кӣ ҳуқуқ додааст, ки телефони маро кобӣ?! Дониста мон, агар як бори дигар ба телефонам даст расонӣ, туро бо ана ҳамин дастонам буғӣ карда мекушам!

Он шаб мо сахт ҷанг кардем ва бо ҳамдигар қаҳрӣ шуда, то охири сафарамон аз ҳам ҷудо хоб кардем. Шабе дар меҳмонхона тасодуфан суҳбати телефонии шавҳарамро шунидам. Юсуф ба маъшуқааш мегуфт: «Бамаззаи ман, сахт ёд кардаам оғӯшатро, накҳати мӯйҳои сунбулатро, чашмони сиёҳи чун чашми оҳу дилшикоратро, лабонаи ғунчаатро, андоми сапеду хушбӯятро… Шавҳарам чанд сухани фаҳши дигар низ гуфт, ки ба такрор карданашон забонам намегардад. Хушгӯиҳои Юсуфро ба маъшуқааш шунида, мани содадил хаёлан Сарвинозро мазаммат намудам, ки язнаашро беназорат мондааст. Дилам чун шоми зимистонӣ сип-сиёҳ шуд. Дигар нуқлу навоӣ хориҷа ва баҳру ҷойҳои тамошобобаш ба назарам наменамуд, ҳар чӣ тезтар ба хона баргашта, «ғунчалаб»-и Юсуфро ёфта, ҷазояшро доданӣ будам, аммо…

                                

Сирри фошгашта

Сарвиноз моро бо қавоқи гирифта пешвоз гирифт, чун сабаб пурсидам, гуфт, ки бемор шудаасту дилаш дард мекунад. Писаронам туҳфаҳои аз хориҷа харидаашонро ба апаҷонашон дода, Сарвинозро бо меҳр бӯсиданду баъд оббозӣ карда ба хонаи хоби худашон даромаданд. Азбаски сарам сахт дард мекард, аз Сарвиноз хоҳиш кардам, ки бароям доруи дарди сар биёрад. Юсуф пас аз ҳамом ба хонаи хоби худамон не, ба ҳуҷраи корияш даромад. Руҳан монда шуда будам, баробари сарамро ба болин ниҳодан хобам бурда мондааст. Дар хобам море аз остинам баромада, маро заҳр заданӣ мешуд, фарёд зада бедор шудам, ки дар обу арақ ғутидаам. Аз ҷоям хеста об нӯшидам. Ба соат нигаристам, се шуда буд. Барои нофор накардани аҳли хонадон оҳиста-оҳиста қадам монда, хостам аз ҷевони айвон доруи дарди сарамро гирам, дидам дари хонаи хоби Сарвиноз кушодаю чароғи рӯйи мизияш фурӯзон. Ин духтар то ҳол бедор аст гӯён даромадам. Рӯйҷои болои рахти хобаш ғиҷим, дар рӯйи хона таҳпӯшҳояш парешон, вале худаш набуд. Гумон кардам, ки ба қазои ҳоҷат баромадаст, интизор шудам, ки ҳозир меояд, аммо қариб бист дақиқа гузашту аз ӯ дарак нашуд. Ба дилам алав афтид: «Худо зад, ин духтар ҳам ошиқ пайдо кардааст, чӣ бало» гӯён, ба таҳлука афтода, хостам Юсуфро бедор карда ба ҷустуҷӯи Сарвиноз равем. Чароғи утоқи кории шавҳарам хомӯш буд, вале дар хонаи шафат, ки онро хонаи хоби меҳмонҳо мегуфтем, шабчароғи гулобиранг месӯхту садои паст-пасти гуфтугӯ меомад. «Ай дар падарат лаънат духтардор, ошиқашро ба хона овардааст» гӯён, ба пушти дари меҳмонхона рафта гӯш андохтам. Садои ошнои шавҳарамро шунидаму ҳуш аз сарам парид. «Нозҷон, бе ту мемирам, хоки поятро ба дида мекашам, барои ту дар Дубай ҳавлӣ харидам, туро ба он ҷо мебарам…» меҳрубонона пичиррос мезад Юсуф. «Ман ба Дубай намеравам, мехоҳам ҳамроҳи ту бошам»,- фиқ-фиқкунон рад намуд Сарвиноз. Шавҳарам ӯро тасаллӣ дода мегуфт: «Ҷонакам, то таваллуд шудани кӯдакамон он ҷо бош, баъд он тарафашро мебинем…». Дигар чӣ гуфтанду чӣ кор карданд, намедонам, зеро замину замон дар назарам ба чархзанӣ даромад…

Вақте ки ба худ омадам, духтурҳо гуфтанд, ки ду ҳафта беҳушу беёд хобидаам. Дасту пойҳоямро ҷунбонида наметавонистам. Маълум шуд, ки ба сактаи шадиди мағзи сар гирифтор гашта, фалаҷ шудаам.

                                        Тобути тиллоӣ

Инак, ду сол боз дар бистари беморӣ хобам. Дасту пойи ростам хушк шудаанд, дасту пойи чапамро ба зӯр меҷунбонам. Писаронам ҳарду дар хориҷа таҳсил карда истодаанд. Дар ҳавлии калони бошукуҳамон танҳо мани маъюб мондаму ду хизматгор. Юсуф Сарвинозро ба занӣ гирифт. Ин шармандагиро шунида, фишори хуни модарам баланд шуду ба сактаи дил гирифтор шуда, аз ин олами пур аз макру фиреб рахти сафар баст. Апаам духтарашро оқ кард. Хешу табор аз Сарвиноз рӯй гардонданд. Онҳо гоҳ-гоҳ ба аёдати ман меоянд, вале ман касеро дидан намехоҳам. Ана ҳамин тавр мори дар остин парваридаам ба ҷони ман чунон неше зад, ки аз заҳраш ниҳоли ҷонам хушкид.

Хиёнати ёр ё ҷазои парвардигор?

Зиндагӣ ва табобату нигоҳубини маро Юсуф ба уҳда дорад, аммо як сол боз рӯяшро надидаам. Аввалҳо ба нею нестонам нигоҳ накарда наздам медаромад, вале як рӯз ҳарду сахт ҷанг шудему суханони нешдораш аз ҷавшани ҷонам гузаштанд. Юсуф бо нафрат фарёд зада гуфт:

-Ту дар вақташ бо туҳмат маро аз худ карда будӣ. Аз рӯйи ту падару модарам аз ман хафа ин дунёро тарк гуфтанд. Тамоми дороии маро ту ҳамроҳи хешу таборат мехӯрдӣ, вале ба ҷойи шукр гуфтан бо рашку итобат маро дар назди рафиқонам шарманда кардӣ. Аз ман гила макун, Худо туро бо дасти ҷияни худат зад! Ман бе Сарвиноз ҳатто нафас кашида наметавонам. Туро танҳо ба хотири фарзандонам нигоҳубин мекунам, вагарна дар зиндагият кирм карда мурда меравӣ! Аслан, ту бояд кайҳо мемурдӣ, вале ман бо доруву дармони қимматбаҳо туро дар ин дунё нигаҳ медорам, то азоб кашӣ…»

Тоқатам тоқ шуда фиғон кашидам:

-Дафъ шав, дигар дар назарам натоб! Рӯятро аз ин пас Азроил бубинад!

Юсуф бо нафрат рӯяшро тофта баромада рафт.

Шавҳари хиёнаткорам дигар ёди ман накарда бошад ҳам, хурду хӯрок ва дорувориҳои заруриро сари вақт фиристода меистад. Бемор бошам ҳам, аз ягон чиз камбудӣ надорам. Дар хонаи қасрмонанд зиндагӣ карда истодаам, хизматгор дорам, вале ин зиндагиро зиндагӣ номида намешавад. Ин хона бо ҳама зебоиву ҳашаматаш ба назарам дӯзах ё тобути тиллоиро мемонад. Оре, шавҳари пулмастам маро зиндадаргӯр намуда, дар ҳамин тобути тиллоӣ ҷой кардааст, то азоб кашида, азоб кашида ҳатто ба марг зор шавам…

                                                                    Зулайхо

                                                                 Таснифи Дилошӯб

Хабарҳо дар шабакаҳои иҷтимоӣ:
Шарҳ
(2)
МАШХУРА 2019-06-27, 23:04
Магар зиндаги хам хамин хел мешавад.
Посух
Муслим 2019-09-10, 13:22
боварибахш
Посух
Шарҳ