НОМИ ПИСАРОНА
Номномаи Исломӣ | Номҳои писарона бо ҳарфи "Н"
662
2

Н –

   НАБӢ -  نبی пайғамбар, паёмбари Худо

   НАВИД نوید номест аз номҳои писарон; хушхабарро навид гӯянд ва чун мавлуди писар муҷдаи хуш аст аз ин лиҳоз метавон писарро чунин ном кард; 1. хабари хуш, башорат («Муъин»); мужда («Ф.Шоҳнома», Фарҳехта», «Дурҷ», «ФНЭ»); 

2. ваъда («ФЗТ» («Л.Фурс»); ваъдаи нек («Муъин», «ФНЭ», «Фарҳехта», «Дурҷ»); ваъда додан бувад ба хайр (ҳошияи «Фарҳанги Асадӣ»-и Нахҷувонӣ); чунон бошад, ки касеро баумед кунанд («Л.Фурс», «Деҳхудо»);

3. пазируфтани некӯӣ («Сиҳоҳ»);

4. хабари тоза, тозаахбор, пайғоми тоза, нав.

НАВРӮЗ نوروز 1. рӯзи аввали соли шамсӣ, ки бо 21 март баробар меояд ва иди соли нав аст («ФЗТ»); 

2. рӯзи нав («Амид», «Дурҷ»); рӯзи нав, рӯзи тоза («Фарҳехта»); рӯзи нав, рӯзи ҷадид («ФНЭ»); 

3. дар аввали баҳор таваллудшуда; 

4. ба тифле, ки дар рӯзи Иди Наврӯз тавалллуд шавад, агар писар бошад, Наврӯзшоҳ ва агар духтар бошад, Наврӯзмоҳ номгузорӣ кунанд (махсусан тоҷикони кӯҳистон).

   НАВФАЛ -  نوفل дарё, баҳр; номи саҳобӣ

   НАДИМ -  ندیم ҳамнишини бузургон, ҳамсӯҳбат, ҳамдам

   НАЗАР а. نظر аз асмои писарон бошад; ин номро волидайни донишманд ба он хотир ба фарзандашон мегузоранд, ки нури чашмашон аз назари Худованд дур наафтад; вожаи назар боз маъниҳои дигари ҷолибро дорост: 1. нигоҳ («Fиёс»); нигоҳ, як бор нигаристан («ФЗТ», «Муъин», «Баҳори Аҷам», «Онандроҷ»); нигаристан ба чизе ба тааммул («Фарҳанги хаттӣ», «Ақраб-ул-маворид», «Нозим», «Алмунҷид», «Деҳхудо»); нигаридан, нигоҳ кардан, нигариш кардан, дидан («Вожаҳои сара», «Фарҳехта», «Амид»); 

2. интизор («Мунтахаб»); чашм доштан («Онандроҷ», «Нозим»); интизор доштан чизеро («Деҳхудо»);

3. фармон додан миёни қавм («Мунтаҳо», «Деҳхудо»); ҳукумат кардан байни одамон;

4. ёрӣ додан («Ақраб-ул-маворид»); мадад кардан ва кумак кардан («Деҳхудо»);

5. ба маънии чашм маҷоз аст («Баҳори Аҷам»); киноя аз чашм, дида («ФЗТ»);

8. мавриди таваҷҷуҳ қарор додан («Вожаҳои сара»); иноят, илтифот, таваҷҷуҳ, мадад;

8. тамошо, саёҳат;

9. фикр («Fиёс»); андеша кардан («Вожаҳои сара», «Амид», «Дурҷ»); рой («Муъин»); тафаккур;

10. диққат, тадбир;

11. лиҳоз, эътибор, ҷиҳат, ҷанба;

12. манзар, ноҳият, вилоят;

13. дид, биноӣ («Дурҷ»); басират («Амид»); 

14. покбин, дурбин («Баҳори Аҷам»); 

15. мақсуд, муддао («ФЗТ»); 

16. гӯш додан ба сухани касе («Деҳхудо»); 

17. ҷузъе аз номҳои мардонаи тоҷикӣ чун: Худойназар, Соҳибназар, Некназар, Назаршоҳ ва амсоли инҳо.

НАЗИР а. نظر аз номҳои писарон; 1. монанд («Баҳори Аҷам»); мисл («Муъин»); мисол («Ф.Шоҳнома»); мусовӣ, ҳамдӯш («Амид», «Дурҷ»); шабеҳ («Фарҳехта»); ҳамонанд, осо, моно, ҳамбар, сон, намудор, басон, («Вожаҳои сара»); баробар, яксон («Нозим»); монанда, ҳамонанд, ҳамто;

2. шарик, анбоз («Муъин», «Нозим», «Деҳхудо»); ҷуфт, ёр, шафиқ.

НАЗИФ а. نظیف ном барои писарон аст; пок («Мунтахаб»); покиза («Амид»); тамйиз («Муъин», «Фарҳехта», «Дурҷ»); бар вазни шариф; ҳалол ва пок ва тоҳир («Fиёс», «Вожаҳои сара»); тоза; нозук, зариф («ФЗТ», «ФНЭ», «Баҳр-ул-ҷавоҳир», «Нозим», «Онандроҷ», «Нозим»; тоҳир («Fиёс»); пок аз чирк ва олудагӣ ва тамизу некӯ («Деҳхудо»).

   НАЗРӢ -  نذر мансуб ба назр (садақа, қурбонӣ); аҳд, паймон

   НАИМ а. نعیم номест барои писарон; неъмат, мол; боигарӣ, тавонгарӣ; фаровонӣ («ФЗТ»); ба маънии неъмат ва некӣ ва дастрас ва мол ва ноз («Fиёс», «ФНЭ», «Амид», «Деҳхудо»); хоста («Фарҳехта», «Дурҷ», «Муъин», «Вожаҳои сара»). 

2. хуррамӣ, шодмонӣ, сурур; саодатмандӣ («ФЗТ»); хушгузаронӣ («ФНЭ», «Вожаҳои сара»); 

3. маҷ. биҳишт («ФЗТ», «Fиёс», «Онандроҷ»):

4. василаи хушӣ ва шодкомӣ дар зиндагонӣ («Фарҳехта», «Дурҷ»); 

5. осоиш («Вожаҳои сара», «Деҳхудо»);

6. диҳиш, атия («Мунтаҳо», «Онандроҷ»);

7. нарму соф ва нозуку латиф («Дурҷ»);

8. Муҳаммаднаими Панҷобӣ аз шуъарои порсигӯи ҳиндутабор аст. 

НАИР نعیر ном барои мардон аст; Наир шахси нотарсро гӯянд, ба муроде фарзанди хештан чунин мусаммо кунанд, ки то ӯ далеру нотарс бошад; маънии наир дар фарҳанг: диловар, бебок («Зебоном»). 

НАКӮРӮЙ نکوروی хубсурат, зебочеҳра, соҳибҷамол. 

НАҚИБ а. نقیب 1. раис ё вакили қабила, сардори қавм; сардор, сарвар, раис («ФЗТ»); сарпараст, муҳтарами қавм («ФНЭ»); меҳтари қавм, сарпарасти гурӯҳ («Фарҳехта», «Дурҷ», «Муъин»); бузургу зомин («Амид», «Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Нозим»); донандаи қавм («Мунтахаб»); солор, пешоҳанг («Вожаҳои сара»); 

2. ходими шахси олимансаб («ФЗТ»); ҷонишин («Вожаҳои сара»); муовин ё ноиби калонтар («Дурҷ», «ФНЭ», «Муъин», «Деҳхудо»); 

3. ориф ва донандаи ансоб («Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Нозим»); орифи қавм («Ақраб-ул-маворид», «Деҳхудо»); 

4. гувоҳи қавм («Мунтаҳо», «Онандроҷ»); шоҳиди қавм («Деҳхудо»); пешрави қабила;

5. забони тарозу («Нозим», «Деҳхудо»); лисонулмизон («Ақраб-ул-маворид»);

    НАМОЗ -  نماز сар хам кардан барои саҷда, дуову ибодат

НАПОТ بپات ном барои мардон; маънии напот дар луғот: 1. баландпоя («Зебоном»); 

2. сарчашма («Зебоном»);

3. ҷӯшон («Зебоном»);

4. номи шоҳе пеш аз Сосониён, аз ниёгони Ардашери Бобакон («Зебоном»).

НАРИМОН نریمان ном барои писарон аст; маънии ин лафз дар фарҳангҳо: 1. далер, паҳлавон («Зебоном», «Амид», «ФНЭ»);

2. мардсиришт («ФНЭ»);

3. номи падари Сом ва ниёи Зол («ФНЭ»); Нарим ҳам гуфтаанд («Амид», «Fиёс»); номи паҳлавони машҳури Эрон, ки падари Сом аст («Муъин»).

НАСИБ نسیب насиб – ба маънии ғазал гуфтан, ном барои мардон; маънияш дар луғат: номи шоирест («Мунтахаб»).

НАСИБ а. نصیب аз номҳои мардон аст; маънияш дар фарҳангҳо: 1. баҳр, баҳра («Вожаҳои сара»); ҳазз («Амид», «Мунтаҳо», «Нозим», «Деҳхудо», «ФНЭ»); қисмат («Муъин», «Баҳори Аҷам»); ҳисса («ФЗТ», «Ақраб-ул-маворид», «Деҳхудо», «Онандроҷ», «Нозим»); ҳиссаи муайян ва баҳра аз ҳар чизе («Деҳхудо»); саҳми касе аз чизе («Дурҷ»); 

2. бахту иқбол («Амид», «Муъин»); толеъ («ФНЭ», «Фарҳехта», «Дурҷ»); сарнавишт («Вожаҳои сара»); қисмат («ФЗТ»); тақдир, хушбахтӣ ва бадбахтӣ («Нозим», «Деҳхудо»).

НАСИБУЛЛОҲ نصیب الله ном аст барои мардон; маънияш дар луғат: баҳраи Худо («ФНЭ»).

НАСИМ а. نسیم исмест аз асмои мардон; маънияш дар фарҳангҳо: 1. боди форам, боди нарм, боди суст, шамоли форами саҳаргоҳӣ («ФЗТ», «Дурҷ», «Fиёс», «Деҳхудо»); 

2. атр, бӯи хуш, хушбӯйӣ, муаттарӣ («ФЗТ»); чизе, ки бӯйи хуш дорад («Fиёс», «Ф.Шоҳнома», «Деҳхудо», «Дурҷ», «Вожаҳои сара», «ФНЭ»); роиҳаи тиб, роиҳаи некӯ;

3. ҷон («Мунтаҳо»); рӯҳ («Ақраб-ул-маворид», «Деҳхудо»); 

4. маҷ. роҳати ҷон;

5. дар истилоҳи сӯфиён, вазидани боди иноят бошад («Деҳхудо»).

6. киноя аз муждаи нек ва хабари хуш.

НАСИР а. نصیر номест барои мардон; маънияш дар фарҳангҳо: ёридиҳанда, мададгор, кумаккунанда («ФЗТ», «Амид»); ёригар, мададкунанда («Муъин»).

НАСР а. نصر 1. ёрӣ, ёрмандӣ, нусрат; ёрмандӣ кардан, ёрӣ додан, мадад расондан («ФЗТ», «Мунтахаб», «Fиёс», «Амид», «Фарҳехта»);

2. ғалаба, зафар, пирӯзӣ («ФЗТ»); фатҳ («ФНЭ», «Дурҷ»); нусрат («Нозим», «Деҳхудо»); 

3. низ ба маънии ёрикунанда («Амид»); волидайни хирадманд ба он хотир фарзандро ин ном диҳанд, то аз фарзанди эшон пайваста ба мардум мададу ёрӣ расад;

4. номи бародари Султон Маҳмуд («Ф.Шоҳнома»); 

5. номи сардори лашкари араб дар Макка («Ф.Шоҳнома»). 

НАСРУДДИН а. نصرالدین ном барои мардон аст; ин ном мураккаб аст аз калимаҳои наср (ёрӣ, нусрат) ва дин (оин) пирӯзии дин; лақаби фахрии қадима мебошад. 

НАСРӢ ﻧﺼﺮی номест аз номҳои мардон; маънии он дар луғатҳо: фирӯз, музаффар («Деҳхудо»). 

НАСРУЛЛОҲ а. نصرالله ном барои мардон; таркиб ёфтааст аз ду калима калимаи наср (ёрӣ, кумак; нусрат) ва Аллоҳ (Худованд); тарҷумаи таҳтуллафзии ин номи арабӣ ғалабаи Аллоҳ ё мадади Аллоҳ мебошад; маънии ин ном дар луғат: ёрии Худованд («ФНЭ»). 

   НАСИБ -  نصیب қисмат, сарнавишт; ҳисса; олинажод

  НАСИМ -  نسیم боди форами саҳаргоҳ, боди нарм

  НАСР -  نصر ёрӣ, мадад, ғалаба, зафар, нусрат

 НАФИС а. نفیس ном барои мардон аст; маънии он дар фарҳангҳо: 1. ҳар чизи гаронмоя, қиматӣ, гаронбаҳо («ФНЭ», «ФЗТ», «Фарҳехта», «Деҳхудо», «Муъин»); ҳар чизи марғуб («Амид»); ҳар чизи писандида («Мунтахаб»); арҷманд, боар-зиш, арзанда («Вожаҳои сара»); гаронқадр, олиқадр;

2. некӯ, марғуб («Муъин»); писандида («ФЗТ», «Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Деҳхудо»); 

3. латиф, нозук («ФЗТ»);

4. моли бисёр («Амид», «Мунтахаб», «Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Нозим», «Деҳхудо»); моли касир («Ақраб-ул-маворид», «Деҳхудо»). 

НАҶИБ а. نجیب аз асмои мардон аст; 1. асил, шариф, хушгуҳар («Дурҷ», «Амид»); марди асил («Fиёс»); бузургзода («Муъин»); 

2. порсо («Дурҷ»); покдоман («Вожаҳои сара»); афиф («Деҳхудо»); 

3. гиромӣ («Дурҷ», «Фарҳехта»); гаронмоя, арҷманд («Вожаҳои сара»); мумтоз, гузида;

4. вораста, озода, покзод, озодазода.

НАҶМ а. نجم аз номҳои мардона бошад; маънии он дар фарҳангҳо: 1. ситора, ахтар, кавкаб («Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Бурҳон», «Фарҳехта»); сурайё («ФНЭ»); торо («Вожаҳои сара»);

2. гиёҳи бесоқ («Мунтахаб», «Дурҷ»); ҳар гиёҳе бетана, ки онро ба ҳиндӣ бел гӯянд, мисли дарахти каду ва хиёр ва ошиқипечон ва ғайра («Fиёс»);

3. асл («Онандроҷ», «Нозим»). 

НАҶМУДДИН а. نجم الدین аз номҳои мардон аст; 1. ситораи дин; 

2. Аҳмад ибни Абӯбакр Муҳаммади Нахҷувонӣ. Вай шореҳи «Ишорот» ва «Қонун»-и Абӯалӣ ибни Сино мебошад; 

НАҶМУННИСО а. نجم النسا ном аст барои бонувон; 1. ситораи занон; беҳтарини занон;

2. зани зеботарин, бонуи хушситора ва хубрӯ.

НАҶОТ а. نجات аз асмои писарон аст; маънии он дар луғот: 1. раҳоӣ ёфтан, халос шудан, растан, раҳидан («Ф.Низом», «Дурҷ», «Фарҳехта», «Баҳори Аҷам»); халосӣ, растгорӣ («Деҳхудо»), «Fиёс», «Муъин», «Амид»); раҳо шудан, ҷастан, растагор шудан, озод шудан, яла шудан («Вожаҳои сара», «Мунтахаб»); раҳоӣ, халосӣ, озодӣ («Нозим», «Деҳхудо»); 

НЕК نیک ном барои мардон аст; маънии ин вожа хуб, хуш ва зебо бошад ва ба маънии одамони некӯкор меояд ва он пеш аз бисёре номҳо қарор мегирад. руҷӯъ ба номҳои баъдӣ шавад. 

НЕКАНДЕШ نیک اندیش ин ном таркибёфта аз ду вожа-вожаи «нек», яъне хубу зебо ва аз решаи «андеша» – андеш яъне фикр ва фитрат. Шахси хушфитрат, хайрхоҳ, некхоҳро гӯянд ба орзуи он, ки фарзанд соҳиби фитрати некӯ бошад ӯро чунин ном гузоранд. 

НЕКАФРӮЗ نیک افروز ном барои мардон аст; фурӯзонкунандаи некӣ, некафзо, касе, ки дар вуҷудаш сифати некӣ таҷаллӣ карда. 

НЕКБАХТ نیک بخت аз асмои мардон аст; некрӯз, нектолеъ, саид, масъуд, саодатманд, давлатёр, хушбахт, хушком, комраво, соҳиби иқболи накӯ, баиқбол. 

НЕКДИЛ نیکدل аз асмои мардон аст; некниҳод, соҳиби дили меҳрубонро низ гӯянд.

НЕКҚАДАМ نیکقدم ном барои мардон; бахтовар, касе, ки қудумаш муборак аст, оне, ки баробари таваллуд ёфтанаш саодат меоварад ё касе, ки агар вориди манзиле гардад, ба он макон фараҳу сурурро бо худ ворид месозад. 

НЕКМУРОД نیکمراد ин исм таркиб ёфтааст аз ду вожа-«нек» (хуб, зебо) ва «мурод» (орзу, таманно); соҳиби нийяти некӯ, орзуи некдоштаро гӯянд; ба он хотир ба кӯдак ин ном диҳанд, ки то ӯ молики нийяти накӯ гардад. 

НЕКНИҲОД نیک نهاد ном барои писарон; он ки ботинаш орӣ аз нопокист, нексиришт, покзод, озодаҷон.

НЕКНАЗАР نیک نظر аз калимаҳои нек (хуб, зебо) ва назар (андеша, фикр) мураккаб аст; ба қасди он, ки фарзанд соҳиби фикру андешаи накӯ ва шоиста бошад, ӯро ин ном гузоранд.

НЕКПАЙ نیک پی ниг. некқадам.

НЕКРОЙ نیک رای аз асмои писарон; дорои андешаи некӯ, касеро гӯянд, ки соҳиби раъйи нек аст, хайрхоҳ, хайрандеш аст.

НЕКРӮЗ نیک روز 1. некӯи дурахшон, некӯи равшан;

2. хушбахт, саодатманд, хушрӯз, дорандаи иқболи накӯ;

3. ном барои мардон.

НЕКФАР نیکفر номест мансуб ба мард; 1. шукӯҳманд аз некӯӣ, нуронӣ ва хубсурат;

2. фар маънии хирадро дорад ва ба ин муносибат некфар маънии соҳиби хиради некро низ метавонад, ки дошта бошад. 

НЕКХӮنیک خو ном барои занон; шахсеро гӯянд, ки молики ахлоқи ҳамида бошад, некхислат, хушрафтор, оне ки ҳар амалаш неку зебост.

НЕКЧЕҲР  نیکچهرисм барои мардон; мураккаб аз ду воҷа – нек ва чеҳр; яъне соҳиби рухсораи некӯ, зеборӯй, соҳибҷамол, накӯрӯ, зебо. 

НЕЪМАТ а. نعمت ном барои риҷол; маънии он дар луғот: 1. мол, сарват, боигарӣ; сарвати моддӣ ва маънавӣ («ФЗТ»); дороӣ («Вожаҳои сара»); дастрас ва мол («Fиёс», «Мунтаҳо», «Онандроҷ»).

2. бахшиш, каромат; лутф, эҳсон, икром («ФЗТ»); бахшиш («Вожаҳои сара», «Муъин», «Амид»); ато («Деҳхудо»), «Fиёс», «Баҳори Аҷам», «Фарҳехта», «Дурҷ»); ҳадя («ФНЭ»); инъом («Нозим»); миннат («Мунтаҳо», «Онандроҷ»); атия.

3. осоиш, осудаҳолӣ («ФЗТ», «Баҳори Аҷам», «Деҳхудо»); баҳра ва хушӣ («Амид»); фарохӣ ва осоиш дар зиндагӣ («Фарҳехта»); наим («Мунтаҳо»); 

4. фаровонӣ; 

5. он чи дар зиндагӣ ва рӯзгор ба кор меравад, ризқу рӯзӣ («ФЗТ», «Амид», «Муъин», «Деҳхудо»); рӯзӣ ва ноз («Fиёс»);

6. накӯӣ («Fиёс»); некӣ, он чи аз некӯие, ки дар ҳаққи касе карда шавад («Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Деҳхудо», «Муъин», «Амид»);

7. сурур, шодмонӣ («Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Деҳхудо», «Вожаҳои сара»).

    НЕКНОМ -  نیك نام касе, ки номаш ба некӣ машҳур аст

    НЕКБИН - نیکبین хайрхоҳ, некхоҳ, некандеш

    НЕКЗОТ - نیكذات хушзот, наҷиб, асилзода

   НЕКМАНИШ -  نیکمنیش хушхӯ, нектабиат, хушхулқ

   НЕКМАРД -  نیکمر марди некӯкор, марди хайрхоҳ

   НИЁТУС نیاطوس исмест мардонро; маънои он дар луғат: дорандаи ниёгони нируманд; бузургзода («Зебоном»).

НИЛУФАР ҳ.نیلوفر навъе рустании обӣ, ки баргҳояш калон, гулаш сафед ё зардранг буда, бо баромадани офтоб аз об сар берун меоварад ва баробари фуромадани офтоб дар об фурӯ меравад; савсани обӣ («ФЗТ»);

   НИЁЗ -  نیاز ҳоҷат, эҳтиёҷ, майлу хоҳиш, илтимос, дархост

   НИЗОМ -  نظام тартиб, равиш, сохтор

   НОДИР а. نادر аз асмои писарон бошад; маънои он дар фарҳангҳо: 1. камёб, кам дидашаванда, кам дучоршаванда («ФЗТ», «Муъин»); 

2. гаронмоя («Амид», «Дурҷ»); гаронбаҳо («Вожаҳои сара»);

3. сухани кам ва некӯ («Амид», «Дурҷ»);

4. ноёб («Муъин», «Вожаҳои сара»);

5. бемислу монанд («ФНЭ»); бемонанд («Вожаҳои сара»).

НОЁБ نایاب барои мардон; маънои он дар фарҳангҳо: 1. он чи ёфт нашавад («Дурҷ», «Фарҳехта»); пайдо ношуданӣ, чизе, ки пайдо нашавад («Амид»); нодир (ФНЭ», «ФЗТ»); беҳамто, ягона;

2. он чи кам ёфт шавад, камёб («Дурҷ», «Фарҳехта», «Муъин»); чизе, ки бағоят кам ёфта шавад («Онандроҷ», «Баҳори Аҷам»).

НОЗИМ а. ناظم номи мардон бошад; маънии он дар фарҳангҳо: 1. он ки чизеро ба ришта мекашад; ҷамъкунанда, ба тартибоваранда, тартибдиҳанда («ФЗТ», «Онандроҷ», «Деҳхудо»); назмдиҳанда («ФНЭ», «Муъин»); назмдиҳанда, баназмоваранда («Амид», «Нозим», «Ф.Низом», «Деҳхудо», «Фарҳехта»);

2. ҳоким, фармонраво («ФЗТ»); масъули назму тартиб дар мадорис ё муассисот («Муъин»); тарбиятдиҳанда («Фарҳехта», «Дурҷ»);

3. шоир, назмнавис («ФЗТ»); назмгӯянда («ФНЭ»); назмоваранда («Муъин»); он ки суханро мавзун кунад («Нозим»); даркашандаи сухан дар вазн («Онандроҷ»); шеъргӯянда («Деҳхудо»);

4. ороянда («Онандроҷ», «Деҳхудо»), «ФНЭ»); ороишкунанда, созвар, тирозанда («Вожаҳои сара»). 

НОЗИР а. ناظر номи писарон бошад; маънии он дар фарҳангҳо: 1. нигоҳкунанда, назаркунанда, бинанда («ФЗТ», «Муъин», «Амид»); нигаранда, мубошир («ФНЭ», «Ф.Низом», «Фарҳехта», «Дурҷ»); бино, тамошогар («Вожаҳои сара»); 

2. коргузор, нигаҳбон, назораткунанда («ФЗТ», «Вожаҳои сара», «Муъин»); нависандае, ки болои нависандагон муқаррар гардонида шавад, то муомилаи эшонро назар карда бошад («Fиёс»); касе, ки бар коре назорат мекунад («Муъин»); дидбон, касе, ки барои назорат ва расидагӣ бар коре муайян шавад («Амид»);

3. ошиқ («Фарҳехта», «Деҳхудо»); касе, ки дилаш дар орзуи маъшуқест;

4. боғбон («Муҳаззаб-ул-асмо», «Деҳхудо»).

НОСИР а. ناصر барои мардон бошад; маънии он дар фарҳангҳо: 1. зафарманд;

2. ёригар, ёрикунанда («Ф.Низом» «Муъин», «Fиёс»); ёр ва ёвар («Амид»); мададгор, ҳамроҳ («Вожаҳои сара»); ёригар, раҳонанда («Мунтаҳо», «Онандроҷ», «Нозим», «Деҳхудо»); аксар аз он сабаб ин ном ба фарзанд диҳанд, ки ӯ ёвару мададрасони волидонаш гардад;

3. фарёдрас («Вожаҳои сара»);

5. тахаллус ва номи шоири маъруф Носири Бухороӣ.

   НОСЕҲ - ناصیح панддиҳанда, насиҳатгар, пандеҳ

   НОИЛ - نائل ба муроду мақсад расида, муваффақшуда

   НУР а. نور ном аст барои мардон; маънии он дар фарҳангҳо: 1. рӯшноӣ; равшании ҳар чӣ бошад ё шуъои равшанӣ («Мунтаҳо»); зиё, сано, шед, фурӯғ, кайфияте ба василаи ҳисси биноӣ дарк мешавад ва ба васотати он ашё дида мешавад; фурӯз, рӯшноии чароғ ё офтоб («Амид»); 

2. тобандагӣ, ҷило, равнақ, ҷилва («Деҳхудо»).

НУРАЛӢ نورعلی ном барои мардон аст, касе, ки фарру фазилати имом Алӣ (р)-ро дорад.

НУРИДДИН نورالدین ном барои мардон бошад, зиёи дин, унвони ифтихории олими диндор.

НУРМАНД نورمند ном барои мардон бошад; маънои он дар луғат: дорои нур, равшан, мунаввар, пурнур, нуронӣ («Деҳхудо»).

НУРМУҲАММАД نورمحد номи мардон аст; касе, ки дар вуҷудаш нури Муҳаммад (с) таҷаллӣ карда.

НУРУЛЛОҲ نورالله ном барои мардон аст; дар авоили ислом асмои аз калимаи Аллоҳ таркибёфта зиёд набуданд; тақрибан ҳамаи ин номҳо мафҳуми бандаи Аллоҳ ё атои Аллоҳро ифода мекарданд; масалан, Абдуллоҳ, маънии бандаи Аллоҳро дорад; 

НӮҲ نوح аз номи мардон аст; Нӯҳ (а) аз ҷумлаи паёмбарони улулазм аст. 

НӮШАРВОН // НӮШИНРАВОН // АНӮШЕРВОН نوشینروان//نوشینزوان ном барои мардон; маънии он дар фарҳанг: дорои равони осебнопазир, дорои равони ҷовидон («Зебоном»). 

НӮШЗОД نوشزاد ном барои мардон аст; маънии он дар луғат: 1. зодаи шодии бемарг, ҷовидон («Зебоном»);

2. номи писари Афросиёб буд.

НУЪМОН а. نعمان аз асмои писарон аст; маънии он дар фарҳангҳо: 1. гули шақоиқ («ФНЭ»); ба ҷиҳати сурхияш шақоиқро мансуб ба вай кунанд;

2. хуни сурх («ФНЭ»); хун («Мунтаҳо», «Нозим», «Амид»); дам («Ақраб-ул-маворид», «Деҳхудо»);

3. Нуъмон ибни Собити Кӯфӣ, раҳматуллоҳи алайҳи, машҳур ба Имоми Аъзам Абӯҳанифа (699 – 767) Имоми мазҳаби ҳанафист;

4. номи подшоҳи Араб, писари Мунзар (Ф. «Шоҳнома»).

   НУРОНӢ - نورانی пурнур, тобон, мунаввар, ситорагарм

   НУСРАТ -  نصرت ёрӣ, ёрмандӣ, мадад; зафар, ғалаба, пирӯзӣ

   НӮЪМОН -  نعمان соҳиби неъмат; номи саҳобӣP9F

Хабарҳо дар шабакаҳои иҷтимоӣ:
Шарҳ
(2)
Нозим 2019-11-28, 09:33
Писар
Посух
нозия 2019-12-13, 12:59
Исфара
Посух
Шарҳ