Китоб

Ҷавоне, ки кӯдаки хурдсол дорад, ба мағозаи китоб даромада, аз фурӯшандаи калонсол мепурсад:

- Амак, ягон китоб оиди психилогияи кӯдак доред?

Фурӯшанда:

- Писарам, рафта, аз мағозаи дигарӣ як тасма гир, ҳам арзон асту ҳам самарабахш!

Қарз

Ҷавоне ба дӯсташ занг зада мегӯяд:

- Ҷӯраҷон вазъиятам хеле бад аст, ба ман 20 ҳазор сомонӣ қарз дода метавонӣ?

Дӯсташ дар ҷавоб:

- Ташаккур, ки маро чунин пулдор фикр мекардӣ, лекин ман чунин маблағро дар шаби хобам ҳам надидаам.

Таъминот

Зане дар ҳафтаномаи “Оила” эълони шиносоӣ мемонад:

- Зани 34-солаи пулдор, худам танҳо зиндагӣ мекунам, шавҳари ҷавон меҷӯям. Таъминоташро пурра ба дӯши худ мегирам!

Ба рақами телефони зан марде занг зада мепурсад:

- Зани ман фаҳмидан мехоҳад, ки шумо аниқ таъминотро ба дӯши худ мегиред?

Дарунрав

Марде ба хонаи зебосанаме хостгорӣ меравад. Волидони духтар аз ӯ мепурсанд:

- Маошат чӣ қадар аст?

Мард:

- 3 ҳазор сомонӣ!- мегӯяд мард.

Волидони духтар:

- Ин маблағ ҳатто барои харидани коғази ташноби духтари мо басанда нест!

Мард мегӯяд:

- Эҳа, чунин зани дарунрав ба ман ҳам лозим нест!

Олам

Марде ба зебосанаме ошиқ шуда, ба ӯ изҳори муҳаббат мекунад:

- Биё зани ман шав, ман ба ту тамоми оламро мебахшам!

Зебосанам:

- Оламии зарфҳои ифлос ва либосҳои ношустаро?

Мард:

- Ҳаа, ту аллакай аз шавҳарт ҷудо шудаӣ?

Хафа

Духтар ба дӯстдоштааш мегӯяд:

- Суҳроб, чаро ту аз ман хафа шудӣ?

Ҷавон дар ҷавоб:

- Барои он ки ман Суҳроб нестам, ман Меҳробам!