Фахриддин пас аз он ки дарди дилашро ба хоки сарди модар гуфт ва гӯё бори гарони ғамро ҳамон ҷо гузошт, аз теппаи қабристон пиёда ба поён фаромад. Қадамҳояш дигар мисли аввал вазнин набуданд, вале дар дилаш як холигии аҷиберо эҳсос мекард. Ӯ ба сӯи роҳи калони деҳа мерафт, ҷое, ки зиндагӣ бо тамоми пастиву баландиҳояш ҷорӣ буд.

​Маҳз дар ҳамин лаҳза, вақте ки офтоби зардрӯи бегоҳирӯзӣ бо кӯҳҳо видоъ мекард, дар рӯи роҳи калон симои шиносе намудор шуд. Зане бо қадами орому ботамкин ба сӯи ӯ меомад. Дар сар рӯймоли калони сафеде дошт, ки нишони покӣ ва иффати ӯ буд.

Фахриддин мисли он ки барқ зада бошад, дар ҷояш шах шуда буд. Нигоҳаш дар он рӯймоли сафед, ки мисли пораи абри пок дар торикии шом медурахшид, банд гашт. Зане, ки рӯ ба рӯяш меомад, ҳамон Малика буд, ишқи аввал ва охирини ӯ. Маликае, ки Фахриддин солҳо пеш бо амри модар ва ҳукми тақдир аз баҳраш гузашта, аммо ҳеҷ гоҳ аз ёдаш набароварда буд.

​Малика наздиктар омад. Вақте нигоҳҳояшон ба ҳам афтод, гӯё тамоми дарду ҳасрати даҳсолаҳо дар як лаҳза рӯ заданд. Дар чашмони Малика ҳам ҳайрат буд ва ҳам як навъ ҳамдардии амиқ. Гӯё ӯ аллакай медонист, ки бар сари Фахриддин чӣ фоҷиае омадааст.

- Салом.

​Ин овоз барои Фахриддин мисли малҳаме буд ба захми тозааш ва ӯ танҳо тавонист зери лаб алейк гирад, дар ҳоле ки дилаш мехост фарёд занад: “Малика, бубин, ки зиндагӣ маро чӣ гуна хору зор кард ва бубин, ки хиёнат чӣ тавр хонаи умедамро вайрон сохт!”. Аммо ғурури мардӣ ва нанги ин дард иҷозат намедод.

- ​Малика, ту ин вақти шаб дар ин роҳ чӣ мекунӣ?,- пурсид Фахриддин вақте каме ба худ омад.

- Аз аёдати хоҳарам бармегаштам,- ҷавоб дод Малика ва лаҳзае хомӯш монд. Сипас бо нигоҳе, ки гӯё то қаъри ҷони Фахриддинро медид, илова кард: “Фахриддин, дарди туро шунидам, сабр кун, зеро Худованд касеро, ки бо нияти пок зиндагӣ мекунад, ҳеҷ гоҳ хор намекунад ва шояд ин ҳама имтиҳон буд, то роҳи ростро биёбӣ”.

Фахриддин ба ин зан нигоҳ мекарду дар ҳайрат мемонд, ки чӣ тавр ӯ худаш ҳам қурбонии ин тақдир шуда буд ва баъди издивоҷи Фахриддин бо каси дигар издивоҷ кардаву бахт наёфта буд ва ҳоло ӯро тасаллӣ медод.

- ​Ман ҳамаашро бохтам, Малика, зеро хонаам холӣ шуд ва фарзандонам парешон шуданд ва номусамро зери по карданд,- Фахриддин дигар тоқат накард ва рӯяшро гардонд, то ашкҳояшро нишон надиҳад.

​Малика як қадам наздиктар омад, вале бо риояи одоби деҳотӣ танҳо бо лаҳни модарвор гуфт, ки “ҳеҷ чиз бохта нашудааст, то даме, ки имону виҷдонат пок аст ва ту чор фарзанд дорӣ, ки онҳо ояндаи туанд ва шояд касе ҳаст, ки ҳанӯз ҳам дар ҳаққи ту дуо мекунад”.

​Пас аз ин суханҳо Малика оҳиста аз канори ӯ гузашта рафт. Бӯи гулобе, ки аз рӯймоли сафедаш меомад, дар ҳаво муаллақ монд.

Фахриддин ба ақиб нигоҳ кард. Малика дар миёни ғубори шом нопадид мешуд, вале дар дили Фахриддин гӯё чароғаки хурде фурӯзон шуд.

Ӯ фаҳмид, ки ин вохӯрӣ дар назди қабристон тасодуф набуд ва ин ҷавоби модараш буд ва ин садои рӯҳи модараш буд, ки гӯё мегуфт:

- Писарам, ман хато кардам, вале Худо меҳрубон аст ва акнун ба хонаат баргард, ки туро ду писарат интизоранд.

(Давом дорад)

Шаҳлои НАҶМИДДИН