Маҳтоб дар лаби ҷӯйбори ҳавлӣ нишаста, ба акси худ дар об менигарист. Оби зулол гӯё розгӯи ӯ буд. Дар ин ҳавлии озода, ки бӯйи райҳон ва гули хайрӣ машомро тасхир мекард, ҳама чиз аз дастони гулрези Маҳтоб дарак медод. Вале дар дили ин зани соҳибҷамол тӯфоне барпо буд, ки ҳатто бачаҳои хобидааш Алишеру Гулрӯ аз он хабар надоштанд.
Ӯ ҳамеша фикр мекард, ки Бахтиёр - шавҳари меҳрубону заҳматкашаш фақат аз они ӯст. Бахтиёр, ки дар шаҳри ҳамсоя ба сохтмон машғул буд, ҳафтае ду-се рӯз ба хона меомад ва ҳар бор бо дастони пур аз армуғон ва суханҳои чун асал ширин дили Маҳтобро шод мекард.
Рӯзе, вақте ки офтоб нав аз пушти кӯҳҳои сарбафалак қомат меафрохт, ба дарвозаи Маҳтоб касе тақ-тақ зад. Дар остона зани ҷавоне меистод, ки дар даст кӯдаке дошт. Чашмонаш пур аз ниёзу дард буданд.
- Шумо Маҳтоб-хонум?,- пурсид зан бо садои ларзон.
- Бале, ман. Марҳамат, дароед,- гуфт Маҳтоб бо меҳмоннавозии хос.
Зан, ки номаш Нигора будааст, ба нишастгоҳи зери ток гузашту баъди лаҳзае хомӯшӣ гуфт:
- Ман омадам, то гӯям, ки Бахтиёр танҳо шавҳари шумо нест. Ӯ падари ин кӯдаки ман ҳам ҳаст.
Дар он лаҳза гӯё осмон ба сари Маҳтоб фурӯ рехт. Гӯё гулҳои боғаш якбора пажмурданд. Маҳтоб, ки тарбияи асили кӯҳистонӣ дошт, дод назад, гиря накард. Фақат даст ба сутуни айвон гирифту оҳиста нишаст.
Маҳтоб ӯро ба назди суфаи зери токи ангур бурд. Дастони Маҳтоб меларзиданд, вале ӯ кӯшиш мекард, ки меҳмоннавозии аҷдодиро гум накунад. Ӯ чойи кабудро дар пиёлаи чинӣ рехта, пеши Нигора гузошт.
Дар ҳавлӣ хомӯшии вазнине ҳукмфармо буд. Танҳо садои чир-чири малахҳо ва оби ҷӯйбор шунида мешуд. Нигора сар хам карда, бо нӯги ангуштонаш канори дастархонро бозӣ медоронд. Оқибат Маҳтоб хомӯширо шикаст.
- Чанд сол шуд?,- пурсид ӯ бо садое, ки гӯё аз қаъри чоҳ мебаромад.
Нигора оҳиста сар бардошт. Чашмонаш сурх буданд.
- Панҷ сол, апаҷон. Панҷ соли пур аз дурӯғ. Ӯ ба ман гуфта буд, ки ятими кулл аст. Гуфт, ки дар ин шаҳр касе надорад ва танҳо барои кор меояд. Ман бовар кардам. Мо никоҳ кардем, соҳиби ин писар шудем... Ӯ ҳар ҳафта се рӯз дар назди мо буд. Мегуфт, ки боқимондаи рӯзҳоро дар сохтмон, дар басти шабона мегузаронад.
Маҳтоб талх хандид. Хандае, ки аз гиря дардноктар буд.
- Сохтмон? Ба ман бошад, мегуфт, ки дар шаҳри шумо корхонаи коркарди чӯб ҳасту ӯ он ҷо посбон аст. Мегуфт, ки шабҳо кор мекунаду рӯзҳо дар вагончаи коргарон хоб меравад. Пас, он рӯзҳое, ки ман интизораш будам, ӯ дар канори шумо буд?
Нигора сар ҷунбонд ва ашк аз рухсораҳояш ҷорӣ шуд.
- Апаҷон, маро нафрат накунед. Ман намедонистам. Агар медонистам, ки ӯ зану фарзанд дорад, агар медонистам, ки дар ин ҷо зане мисли шумо бо умед роҳ мепояд, ҳаргиз пойи худро ба зиндагии шумо намегузоштам. Ман ҳам занам, ман ҳам модарам.
Маҳтоб ба чеҳраи Нигора нигарист. Ӯ дар симои ин зани ҷавон на душман, балки акси худро дид. Ҳардуро як мард бо як сухан - “дӯст медорам” фиреб дода буд. Ҳарду қурбонии як нафс шуда буданд.
- Ман ба ту нафрат надорам, Нигора,- гуфт Маҳтоб ва дасти Нигораро дар миёни дастҳояш гирифт.- Нафрати ман ба он касест, ки моро мисли ду соҳили дарё бовар кунонд, ки танҳост. Ӯ бо тақдири мо бозӣ кард. Ту медонӣ, ки ӯ ба ман чӣ мегуфт? Мегуфт, ки Маҳтоб, ту ягона ситораи осмони манӣ. Маълум мешавад, ки осмони ӯ ситораҳои зиёд доштааст.
Дар ин лаҳза тифли Нигора бедор шуд ва ба гиря даромад. Маҳтоб беихтиёр даст дароз карда, кӯдакро аз оғӯши Нигора гирифт. Тифл бӯйи Бахтиёрро медод. Ҳамон бӯйи шиносе, ки Маҳтоб солҳо бо он зиндагӣ мекард. Қалбаш реш-реш шуд, вале кӯдакро ба синааш пахш кард.
- Ин кӯдак гунаҳкор нест,- пичиррос зад Маҳтоб.- Ӯ меваи дарахти дурӯғ аст, вале худаш поку бегуноҳ аст.
- Акнун чӣ мешавад?,- пурсид Нигора бо тарс.- Ман куҷо равам? Ӯ ба ман гуфта буд, ки хона мехарад, аммо ҳамааш фиреб будааст. Ман ба умеди ӯ аз баҳри хешу таборам гузашта будам.
Маҳтоб ба дур, ба қуллаҳои кӯҳ нигарист. Иродааш мисли ҳамон кӯҳҳо сахт шуд.
- Ту намеравӣ. Ҳамин ҷо меистӣ. То омадани ӯ. Бигзор имрӯз ниқобҳо афтанд. Ман дигар намехоҳам дар ин намоишнома нақш бозам. Ё ман, ё ту, ин сухани занони рашкзада аст. Аммо ман мегӯям: на ман ва на ту! Марде, ки тавонист панҷ сол дар байни ду хонадон дурӯғро мисли нон тақсим кунад, лоиқи ҳеҷ кадоми мо нест.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
