Аҳмад телефонро ба девор зад. Шишаи телефон реза-реза шуд, мисли зиндагии ӯ. Ӯ дар кунҷи вагон афтод ва бо ду дасташ сарашро фишурд. Нафасаш дар гулӯяш мепечид ва танҳо як савол дар майнааш чарх мезад, ки барои чӣ?
Ӯ дар кунҷи хонаи иҷорааш ба замин нишаст ва сарашро миёни зонувонаш гирифт. Ҳамаи он орзуҳо, он нақшаҳои хонасозӣ ва он муҳаббати покаш дар як сония ба хокистар табдил ёфтанд. Хастагии панҷсолаи муҳоҷират якбора ба китфҳояш бор шуд ва ӯ эҳсос кард, ки дигар ҳеҷ гоҳ қоматашро рост карда наметавонад. Ӯ дар миёни ғурбат танҳо монда буд ва ягона чизе, ки дар қалбаш боқӣ монд, дарди бедавое буд, ки ҳатто марг ҳам барояш даво шуда наметавонист.
Аҳмад бо ҳамон либосҳои кории пур аз чангу хоки сохтмон ба фурудгоҳ омад. Дар кисааш танҳо чиптаи яктарафа ва як мушт пули майда дошт, ки барои роҳкиро монда буд. Чашмонаш аз бехобиву гиря сурх гашта, чеҳрааш дар як шаб даҳ сол пир шуда буд. Вақте тайёра ба замин нишаст, ӯ эҳсос кард, ки гӯё ба қатлгоҳи худ қадам мегузорад. Ҳар як ваҷаб хоки ин ватан, ки рӯзе барояш азиз буд, ҳоло барояш мисли хор дар чашм менамуд.
Ӯ ба ҳавлии худ наздик шуд, ҳамон ҳавлие, ки бо хуни дил деворҳояшро бардошта буд. Модараш дар лаби дастшӯй нишаста, бо дидани қади хамидаи писараш фиғон бардошт. Аҳмад чизе нагуфт, танҳо ба замин нигарист ва ба сӯйи дари хонаи хобаш равон шуд. Дари хона кушода буд ва дар он ҷо Саёҳат бо сари хам, бе ҳеҷ шарму ҳаё, дар кунҷе менишаст. Апааш ва бародаронаш бо ғазаб дар гирди ӯ истода буданд ва мунтазири ҳукми Аҳмад буданд.
Аҳмад ба занаш наздик шуд ва ба дастҳои ӯ нигоҳ кард. Дар ангуштонаш ҳамон ангуштарини тилоие дурахшид, ки Аҳмад барои хариданаш як моҳ танҳо нони хушк хӯрда буд.
Аҳмад бо овози хаста ва ларзон пурсид, ки оё ин ҳамон муҳаббате буд, ки барояш қасам мехӯрдӣ?
Аҳмад наздик шуд ва бо овози холӣ, ки аз ягон гӯр меомад, пурсид, ки Саёҳат, оё ман ягон бор туро гурусна гузоштам?
Занаш бо овози ларзон ҷавоб дод, ки не.
Аҳмад боз пурсид, ки оё ман ягон бор ба ту сухани бад гуфтам, ё туро дар назди касе паст задам?
Саёҳат сарашро хам кард ва чизе нагуфт.
Аҳмад ба дастҳои худаш, ки пур аз захмҳои меҳнат буданд, нигоҳ кард ва гуфт, ки ман дар он ҷо мисли ғулом кор мекардам, то ту дар ин ҷо малика бошӣ, ман хоб намекардам, то ту дар хоби роҳат бошӣ. Акнун бигӯ, ки он мард ба ту чӣ дод, ки ман надодам?
Дар ин лаҳза бародари калонии Аҳмад бо ғазаб гуфт, ки ин касофатро куштан кам аст, ӯро бо ҳамин либосҳояш аз ҳавлӣ берун кунем, ин нанги оилаи мост.
Аҳмад даст бардошт ва гуфт, ки не, даст нарасонед, ман намехоҳам дастҳои ман ба наҷосати ин зан олуда шаванд.
Ӯ ба Саёҳат нигарист ва бо нафрате, ки аз ҳазор тир бадтар буд, гуфт, ки ту фикр кардӣ, ки маро шикастӣ, не, ту худатро шикастӣ, ту кӯдаконатро сағира кардӣ, ту ояндаатро бо як лаҳзаи шаҳват фурӯхтӣ.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
