Гуласал бо дардҳои тоқатфарсо чашмонашро нимво кард. Дар он торикиву тирагӣ, ӯ ҳис кард, ки ду панҷаи хунуку яхбаста синаашро зер мекунанд ва роҳи нафасашро тамоман мебанданд.
Лабҳояш оҳиста меҷунбиданд, вале аз даҳонаш ба ҷойи калима танҳо нафаси сӯзон бармеомад. Табибон, ки даҳҳо таваллудҳои вазнинро дида буданд, акнун аз тарси ин ҳолати ғайриоддӣ қафо мерафтанд. Дард дигар танҳо дар батн набуд. Он мисли заҳри қотил ба тамоми асаб, ба милаҳои сутунмуҳра ва ба ҳар як ҳуҷайраи бадани Гуласал медавид. Ӯ мисли мурғи нимбисмиле, ки дар болои оташ афтода бошад, месӯхт, вале он гиреҳи сангин асло кушода намешуд.
Дар он лаҳзаҳои сангину тақдирсоз, вақте ки тиби муосир ва табибони забардаст дар муқобили ин ҷодуи сиёҳу ваҳшатнок оҷиз монда буданд, модари Гуласал ва хушдоманаш ашкрезон ба даҳлези беморхона ворид шуданд. Дили модар гувоҳӣ медод, ки ин дарди одӣ нест. Ӯ як шишача об баровард. Ин оби одӣ набуд, оби мушкилкушо буд, ки аз ҷониби як домулло дуохонӣ шуда буд.
Модари Гуласал бо ашк ва умеди охирин ба ҳуҷраи таваллуд даромад. Табибон, ки дигар умеде надоштанд, ба ӯ халал нарасониданд. Модар сари Гуласалро, ки аз дард бехуд буд ва дигар ҳатто чашмонашро кушода наметавонист, боло бардошт.
- Духтарам. Гуласали ман. Як қулт аз ин оби мушкилкушо бинӯш. Ин оби шифо аст, таваллуд осон мешавад,- пичиррос зад модар ва чанд қатра оби мушкилкушоро ба лабҳои хушкшудаву кафидаи Гуласал чаконид.
Оби мушкилкушо чун муъҷизаи поккунанда ба вуҷуди Гуласал рафту якбора ором шуд. Бо дуову ашки модар ва шарофати оби мушкилкушо гиреҳи сангини батн кушода шуд. Дар миёни оҳу нолаи охирини Гуласал гиряи пурқуввати тифл тамоми ҳуҷраи таваллудхонаро пахш кард.
Тифли писарчаи хушрӯву солим, сапедандому зебо ба дунё омад. Акушерҳо тифли бегуноҳро ба парчаи сафед печонида, бо ҳавас ба оғӯши модараш гузоштан хостанд, аммо Гуласал дигар мадори ҳатто кушодани чашмонашро надошт. Вуҷуди ӯ мисли шамъи охирин лаҳзаҳояш алангазада хомӯш мешуд.
Тифли навзод солим буд ва бо иштиҳо шири аввалини синаи модарро чашид, аммо аҳволи Гуласал рӯз ба рӯз не, соат ба соат вазнинтар мешуд. Ҷодуи сиёҳ ва он дардҳои ғайриинсонӣ тамоми қуввату хуни ӯро тамом карда буданд.
Рӯзи аввал гузашт, рӯзи дуюм ҳам омад, вале Гуласал беҳуш дар зери дастгоҳи нафаскашии сунъӣ мехобид. Тани ӯ чун оташдон месӯхт ва доруҳо асло таъсир намекарданд. Сардухтур бо сари хам аз ҳуҷраи эҳёгарӣ баромада, ба модари ашколуд ва шавҳари Гуласал гуфт:
- Мо тамоми донишу қуввати худро сарф кардем. Аммо организми ӯ тамоман таслим шудааст. То се рӯз агар ба ҳуш наояд, умедатонро биканед. Шояд то фардо зинда намонад.
Ин суханон мисли соати марг бар сари оилаи Гуласал садо медоданд. Хонадонро мотам ва ашк фаро гирифта буд.
Дар рӯзи сеюм, вақте ки Гуласал миёни ҳаёту мамот нафасҳои охиринашро мекашид ва тамоми пайвандонаш бо дили хунин паси дари реаниматсия ашк мерехтанд, ногаҳон Таҳмина ва Наргис пайдо шуданд. Онҳо бидуни як зарра шарму ҳаё, бо либосҳои фарқкунандаву намоишкорона ва қадамҳои ғурурнок вориди даҳлези беморхона шуданд. Ба ҷойи он ки дар чеҳраашон андаке раҳму шафқат ё ҳамдардӣ дида шавад, як нури сиёҳи ҳасад ва шодии пинҳонӣ барқ мезад.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
