Ӯ тамоми пулашро ба фолбинзан доду хокистару обу қулфро гирифта, ба хонааш баргашт.
Таҳмина чанд муддат худро одами ғамхору меҳрубон нишон дода, ҳеҷ коре накард. Пеш аз тавлиди тифл ӯ он обро ба чойники чой якҷоя карда, ба хонаи арӯс даровард. Хокистарро пеши дари ҳуҷраи онҳо рехт. Қулфро мисли гуфтаи фолбинзан ба кӯпруки пеши хонаашон бурд.
Соати таваллуди тифл наздик мешуд, аммо кӯдак ба зудӣ ба дунё намеомад. Моҳи 12-уми ҳомилагиаш омад арӯсро. Аммо дард мекашиду кӯдак таваллуд намешуд. Барои ӯ хушдоманаш оби бандкушо овард. Модараш гӯшти аспро бирён карда оварду маҷбурӣ хӯронид. Аммо ҳеч не ки тифл таваллуд шавад.
Ӯро ба таваллудхона бурданд. Гуласал дигар нафас кашида наметавонист; ҳар як кашишхӯрии батнаш чунон сахт буд, ки гӯё тамоми устухонҳои ӯро аз дарун майда-майда мекард. Тани ӯ чун оташдони ҷӯшон месӯхт, вале аз болои пӯсташ арақи хунуке мисли ях мечакид. Чорае набуд, ки оромаш кунад. Табибон вақте сӯзандоруҳои оромбахши сахттаринро ба баданаш гузарониданд, доруҳо тамоман таъсир намекарданд, гӯё бадани ӯ доруро қабул намекард ва мавод нобуд мешуд. Лабҳояш аз шиддати дард ва беобии даҳшатнок кафида, хуншор шуда буданд. Гуласал бо дастонаш матои кати таваллудхонаро чунон сахт мекашид ва меканд, ки нохунҳояш як-як аз гӯшт ҷудо шуда, ҷойи онҳоро хуни сиёҳтоб мегирифт. Ӯ мехост сухан гӯяд, вале аз гулӯяш танҳо як садои хаш-хаш ва оҳ мебаромад. Дар батнаш тифл мисли мурғи дар қафас афтода бо тамоми ҳастиаш ҷунбида, мехост берун ояд, вале кашишхӯриҳо ба ҷойи кушодани роҳ, баръакс, батнро чун санги хоро сахттар ва тангтар мекарданд.
Сардухтур вақте бо даст аҳволи занро месанҷид, аз даҳшат даст кашид, батни Гуласал айнан мисли оҳани сахт гардида буд.
- Гуласал, нафас каш, ноумед нашав,- фарёд мезаданд акушерҳо, аммо овози онҳо ба гӯши Гуласал асло намерасид.
Дар чашмони Гуласал танҳо торикии беқаъре метобид. Ӯ ҳис мекард, ки гӯё ҷонаш аз поёни аъзояш оҳиста-оҳиста баромада, дар гулӯяш гиреҳ мебандад. Ҳар сонияе, ки мегузашт, дард як зина болотар мерафт, гӯё сиёҳии он ҷодуи кашмирӣ вуҷуди ӯро қатор-қатор месӯзонд ва тамом шудан надошт.
Зани бечора миёни ҳаёту мамот, дар чанголи ин оташи ноаён, танҳову бепаноҳ мекафид ва дардҳои даҳшатнокаш соат ба соат бераҳмтар мешуданд.
Пас аз нимашабӣ Гуласал дигар ҳатто қуввати фарёд заданро надошт. Табиби навбатдор бо чашмони пур аз ҳайрат ба дастгоҳи ултрасадо (УЗИ) нигарист ва якбора рангаш чун ранги девор парид.
- Ин тавр шуданаш мумкин нест. Ин асло мумкин нест,- пичиррос зад ӯ.
Дар экрани дастгоҳ равшан дида мешуд: батни Гуласал айнан бо тасмаҳои сиёҳу пайвастае печонида шуда буд, ки мисли марҷонҳои зангзада ба ҳам гиреҳ хӯрда буданд. Тифл дар дарун чунон таҳти фишори ин занҷири ноаён қарор дошт, ки зарбони дилаш лаҳза ба лаҳза сусттар ва хастатар мешуд. Ҳар як таппиши дили тифл ба гӯши табибон чун садои соате мерасид, ки сонияҳои охирини зиндагиро мешуморид.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
