Фарёду ғалоғулаи Рустам холаи Сороро бедор кард. Модар давида ба хона даромад ва Гуласалро дар рӯйи замин беҳуш дид.
Сӯйи писараш дод зад:
- Чӣ кор кардӣ, нокас?! Зани ҳомиларо ба ин ҳол овардӣ?
- Оча, шумо бехабаред, ин зани боиффати шумо пушти сари мо чӣ корҳо мекунад,- гуфт Рустам ва аз хона берун шуд.
Ӯ ба мошинаш нишаста, бо суръати баланд ба сӯйи хонаи Наргис рафт. Ӯ мехост дард ва аламҳои худро дар оғӯши Наргис фаромӯш кунад.
Наргис ва Таҳмина, ки аз тариқи телефон бо ҳам дар алоқа буданд, аз ин ҳодиса хеле шод шуданд. Наргис Рустамро бо меҳрубониҳои сохта пешвоз гирифт:
- Дидӣ, Рустамҷон? Ман ба ту гуфта будам-ку, он духтари деҳотӣ лоиқи ту нест. Баргард ба назди ман, ман танҳо туро дӯст медорам.
Гуласалро ба беморхона бурданд. Духтурон гуфтанд, ки аз шиддати тарс ва асабоният кӯдак дар хатари афтидан аст. Холаи Соро ва амаки Сафар шабро дар беморхона саҳар карданд.
Амаки Сафар, ки марди доно ва пуртаҷриба буд, субҳ ба хона баргашт. Ӯ ба ҳавлӣ даромада, он ҷавони ҳамсояро даъват кард ва тамоми ҳақиқатро пурсид. Ҷавон қасам хӯрда, гуфт:
- Амаки Сафар, ба Худо қасам, маро янгаи Таҳмина даъват кард, ки шифанери хонаашро берун барорем. Гуласал танҳо ба ман як пиёла об дод ва рафт. Ман ҳатто ба рӯйи ӯ дуруст нигоҳ накардаам. Ӯ ба ман апа аст.
Амаки Сафар фаҳмид, ки ин ҳама фитнаи Таҳмина аст. Ӯ ба хона даромада, Таҳминаро ба наздаш даъват кард.
- Таҳмина, келин,- бо овози ҳайбатнок гуфт амаки Сафар.- Ман тамоми умр дар ин хона ҳалол зистаам. Ин фитнае, ки ту барои сиёҳ кардани арӯси нав сохтӣ, ҳамааш ба ман расид. Морро ҳам ту оварда будӣ, суратро ҳам ту гирифтаӣ, медонам.То вақте ман зиндаам, он хоҳари сабукпойи ту зани Рустам намешавад. Бас кун фитнаро, вагарна ба шавҳарат занг зада, ҳама корҳои туро мегӯям.
Шавҳари Таҳмина дар муҳоҷират буд.
Таҳмина аз тарси ҳайбати хусураш ранг ба рӯ надошт, аммо боз ҳам худро сафед карданӣ шуд:
- Амакҷон, ман танҳо ҳақиқатро...
- Бас кун!,- дод зад амаки Сафар.- Агар ҳамин ҳоло Рустамро наёбӣ ва ба ӯ тамоми ҳақиқатро нагӯӣ ва аз Гуласал бахшиш напурсӣ, ман туро аз ин хона пеш мекунам. Набераам бо ман меистад.
Таҳмина, ки ҳеҷ гоҳ хусурашро бо чунин ғазаб надида буд, ба тарс афтод.
Дар ҳамон вақт, дар беморхона Гуласал чашм кушод. Бо вуҷуди ҳама таҳқиру туҳматҳо, ӯ аввалин гапро аз духтур пурсид:
- Кӯдакам сиҳат аст?
Духтур табассум карду гуфт:
- Шукр кун, духтарам. Аммо ту бояд худатро эҳтиёт кунӣ.
Гуласал ашк аз чашмонаш ҷорӣ шуд. Ӯ медонист, ки агар ба ин хона баргардад ҳам, шавҳараш дигар ба ӯ бо чашми боварӣ нигоҳ намекунад. Рашки беасос ва кирми ҳасад оилаи онҳоро то ин дараҷа оварда буд.
Гуласал метарсид, ки шавҳараш ба ин найранги янгааш бовар мекунад. Охир, ӯ ҳоло ҳам бо собиқ маъшуқааш дар робита аст. Ва шояд ин туҳмат баҳонае барои талоқ гардад.
Аммо хусуру хушдоманаш Рустамро пеш-пеш карда ба беморхона оварданд ва ӯ аз ҳамсараш маҷбурӣ узр пурсиду ӯро ба хона овард. Янгааш бошад, базӯр бо нӯги забон маро бубахш гуфту халос. Аммо дар дили кинапарвараш нақшаҳои зишти нав ба нав мекашид, то Рустамро ба хотири Наргис аз занаш ҷудо созад.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
