Аҳмад дигар он марди пешина набуд. Ӯ дар ватани худ, дар хонаи худ ва дар миёни пайвандони худ худро аз ҳама мусофиртару танҳотар ҳис мекард.
Шаб фаро расид ва ӯ дар рӯйи суфа нишаста, ба осмон нигоҳ мекард ва мепурсид, ки чаро барои ҳалолкорӣ ҷазояш ин қадар сахт аст?
Ӯ дигар ба Маскав барнагашт, балки ба як гӯшаи дурдасти дигар рафт, то танҳо бо меҳнати ҳалол рӯзашро гузаронад. Ӯ дарк кард, ки хиёнат қалбашро санг сохтааст ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ҳеҷ зане бовар нахоҳад кард. Ӯ зинда монд, кор кард, барои фарзандонаш маблағ мефиристод, вале дар чашмонаш дигар ҳеҷ гоҳ он нури умед ва шарораи ишқ пайдо нашуд.
Хиёнат ӯро накушт, вале дунёи ботиниашро барои ҳамеша ба қабристони орзуҳо табдил дод.
Пас аз ду сол ӯ бо зане бо номи Гулнор шинос шуд. Гулнор ҳам аз шавҳараш хиёнат дида, ҷудо шуда буд. Ӯ гуфт, медонӣ, хиёнат мисли захми корд аст, ҷояш мемонад, вале хунравиаш рӯзе қатъ мешавад.
Аҳмад ба дастҳои худ нигоҳ кард ва гуфт, ки захми ман хун намекунад, вале дарун-дарун маро мехӯрад, ман ҳар шаб он садои хандаро мешунавам, ки номуси маро масхара мекард.
Дар ин лаҳза Гулнор бо меҳрубонӣ гуфт, ки ту барои зане азоб мекашӣ, ки ҳатто як сония лоиқи арақи ҷабини ту набуд, оё фикр намекунӣ, ки кӯдаконат ба падари зиндаву солим ниёз доранд, на ба як ҷасади пур аз нафрат?
Рӯзе як хеши дури собиқ қамсараш омад. Ӯ хабар овард, ки Саёҳат пас аз он ки он марди бегона ӯро партофт, ба хорӣ афтодааст ва ҳоло дар кӯчаҳо овора аст. Ӯ пурсид, ки Аҳмад, ӯ мехоҳад бо ту суҳбат кунад ва тавба кунад, оё мехоҳӣ ӯро бубинӣ?
Аҳмад ба қуллаҳои барфпӯши кӯҳ нигоҳ кард ва бо овози қатъӣ гуфт, ки касе, ки як бор хонаи дилро оташ зад, дигар ҳеҷ гоҳ наметавонад онро гарм кунад, ба ӯ бигӯ, ки ман ӯро кайҳо бахшидаам, вале на барои он ки ӯ лоиқи бахшиш аст, балки барои он ки ман мехоҳам дар рӯҳи худ оромӣ ёбам.
Ӯ фаҳмид, ки зиндагӣ бо як хиёнат ба охир намерасад. Хиёнат танҳо як имтиҳони сахт буд, то ӯ бидонад, ки кӣ дӯст аст ва кӣ душман. Ӯ Гулнорро ба занӣ гирифт ва дар хонаи наваш садои хандаи кӯдакон дубора танин андохт.
Аҳмад ҳар субҳ ба оина нигоҳ мекард ва ба худаш мегуфт, ки хиёнат маро накушт, балки маро бедор кард.
Ин лаҳзае буд, ки осмон гӯё барои шоҳидӣ додан ба замин наздик шуда буд. Борони майда меборид ва кӯчаҳои шаҳрро лойқаву лағжон карда буд. Аҳмад бо ду фарзандаш аз мағоза бармегашт, дар дастҳояш халтаҳои пур аз меваю бозича. Ӯ механдид ва бо писараш дар бораи дарси мактабаш шӯхӣ мекард.
Ногаҳон дар кунҷи девори кӯҳнае занеро дид, ки бо либосҳои фарсуда нишаста буд. Зан бо дидани Аҳмад аз ҷой хест ва қадамҳои ларзон ба сӯйи ӯ гузошт. Ин Саёҳат буд. Аммо на он Саёҳати мағруру зебое, ки Аҳмад медонист. Рӯяш зард гашта, чашмонаш чуқур рафта буданд ва дар нигоҳаш танҳо тарс ва хорӣ дида мешуд.
(Давом дорад)
Шаҳлои НАҶМИДДИН
