Ҳамал (21 март-19 апрел)
Имрӯз ҳамалҳо бештар мехоҳанд чизҳои нав омӯзанд ва дар зиндагӣ пеш раванд. Агар нияти тағйир додани ягон одат ё омӯхтани малакаи навро дошта бошед, аз имрӯз оғоз кунед. Аммо кӯшиш накунед, ки ҳама корро якбора анҷом диҳед. Як ҳадаф интихоб кунед ва қадами аввалро гузоред. Масалан, ба курси омӯзишӣ номнавис шавед, китобе харед ё ба сайругашти саҳарӣ шуруъ кунед. Муҳим он аст, ки ниятатонро амалӣ созед.
Савр (20 апрел-20 май)
Имрӯз суҳбат бо дигарон метавонад ба шумо фоидаи зиёд расонад. Ҳангоми гуфтугӯ бо ҳамкорон, шарикони корӣ ва наздикон шояд маълумоти муфид ё пешниҳоди ҷолибе ба даст оред. Агар дар кор масъалаи ҳалталабе дошта бошед, онро ба таъхир нагузоред. Бо ҳамкорон суҳбат кунед ва роҳи ҳалли масъаларо якҷоя ёбед. Баъзан як занги кӯтоҳ ё мулоқоти рӯбарӯ аз мукотибаи тӯлонӣ натиҷаи беҳтар медиҳад. Ҳатто суҳбати одӣ метавонад роҳи осон кардани корро нишон диҳад.
Ҷавзо (21 май-20 июн)
Имрӯз вақти бештарро бо одамони бароятон азиз гузаронед. Ба дӯст ё хешованде, ки кайҳо боз бо ӯ суҳбат накардаед, занг занед. Суҳбати самимӣ метавонад шуморо ба ҳам наздиктар кунад ва баъзе нофаҳмиҳоро бартараф созад. Агар бо касе ранҷиш дошта бошед, кӯшиш кунед, ки оромона суҳбат кунед ва ҳамдигарро фаҳмед. Аз айбҷӯӣ ва ёдоварии ранҷишҳои гузашта худдорӣ намоед. Агар ба маслиҳат ё ёрӣ ниёз дошта бошед, ба дӯстон ва ҳамкорон муроҷиат кунед. Онҳо метавонанд шуморо дастгирӣ намоянд.
Саратон (21 июн-22 июл)
Имрӯз барои ҳалли масъалаҳои корӣ ва пешниҳоди фикрҳои нав рӯзи муносиб аст. Агар мехоҳед бо роҳбарият масъалаеро муҳокима кунед ё пешниҳоди худро баён намоед, фурсатро аз даст надиҳед. Эродҳои ҳамкоронро оромона қабул кунед ва пеш аз ҷавоб додан хуб андеша намоед. Эҳтимол, дар рафти кор нақшаҳо тағйир ёбанд ва ба шумо лозим ояд, ки зуд қарор қабул кунед. Дар чунин ҳолат саросема нашавед ва роҳи беҳтарини ҳалли масъаларо ҷӯед. Қобилияти мутобиқ шудан ба вазъияти нав ба шумо фоида меорад.
Асад (23 июл-22 август)
Имрӯз асадҳо бояд ба хароҷоти худ диққат диҳанд. Шояд барои чизҳои хурду нолозим маблағи зиёд сарф кунед, ҳатто агар инро пай набурда бошед. Хароҷоти ҳаррӯзаатонро аз назар гузаронед ва муайян кунед, ки аз чӣ сарфа карда метавонед. Агар барои хизматрасониҳои нолозим пул пардохт кунед, аз онҳо даст кашидан мумкин аст. Ҳангоми харидани чизҳои гаронбаҳо шитоб накунед, хусусан агар ният дошта бошед, ки онҳоро бо қарз ё қисм-қисм пардохт кунед. Пеш аз харид хуб андеша кунед ва рӯйхати хароҷоти зарурии ҳафтаро тартиб диҳед.
Сунбула (23 август-22 сентябр)
Имрӯз ба саломатӣ ва истироҳати худ аҳамият диҳед. Агар хаста бошед ё худро бемадор ҳис кунед, кӯшиш накунед, ки ҳамаи корҳоро бо зӯрӣ анҷом диҳед. Ба баданатон имкони истироҳат диҳед. Шабона хуб хоб кунед, дар ҳавои тоза сайр намоед ва ғизои сабук истеъмол кунед. Агар қувват надошта бошед, машқҳои вазнини ҷисмониро ба вақти дигар гузоред. Ҳангоми кор низ танаффус карданро фаромӯш накунед. Каме истироҳат кардан ва ҳаракат намудан метавонад хастагиро кам кунад ва ба шумо нерӯи тоза бахшад.
Мизон (23 сентябр-22 октябр)
Имрӯз ба корҳои хона машғул шудан ба шумо рӯҳияи хуб мебахшад. Фурсати муносибест, ки хонаро тоза кунед, ҷевонҳоро ба тартиб дароред ё баъзе корҳои таъмириро анҷом диҳед. Ҳатто ҷойи мебелро иваз кардан метавонад хонаро бароҳаттар созад. Барои беҳтар кардани муҳити хона харҷи зиёд кардан шарт нест. Баъзан тартиб додани ашё ва тоза кардани хона ҳам кофист. Муҳити озода ва бароҳат ба шумо оромӣ мебахшад ва барои иҷрои корҳои дигар нерӯ медиҳад.
Ақраб (23 октябр-21 ноябр)
Имрӯз беҳтараш аз корҳои зиёдатӣ даст кашед ва бештар истироҳат кунед. Шояд аз серкорӣ ва ташвиш хаста шуда бошед. Агар имкон бошад, баъзе корҳоро ба рӯзи дигар гузоред. Хоби кӯтоҳи рӯзона ё сайругашти оромона ба шумо барои барқарор кардани қувват кумак мекунад. Худро маҷбур накунед, ки ҳама корро якбора ба анҷом расонед. Барои истироҳат вақт ҷудо кардан ҳам муҳим аст. Вақте нерӯятон барқарор мешавад, метавонед корҳоро беҳтар анҷом диҳед.
Қавс (22 ноябр-21 декабр)
Имрӯз барои омӯхтани чизҳои нав ва такмил додани донишатон рӯзи хуб аст. Метавонед китобе бихонед, дар курси омӯзишӣ иштирок кунед ё бо шахси ботаҷриба суҳбат намоед. Аз ҳар фурсат барои гирифтани дониш истифода баред. Он чизе, ки имрӯз меомӯзед, метавонад дар оянда дар кор ё зиндагии рӯзмарра ба шумо фоида расонад. Ҳатто омӯзиши кӯтоҳ ҳам метавонад донишу малакаи шуморо зиёд кунад. Барои рушди худ вақт ҷудо намоед ва аз оғоз кардани кори нав натарсед.
Ҷаддӣ (22 декабр-19 январ)
Имрӯз суҳбат бо дигарон метавонад барои ҳалли масъалаҳои муҳим кумак кунад. Агар бо ҳамкорон ё шарикони корӣ масъалаи ҳалталаб дошта бошед, онро оромона муҳокима кунед. Муҳлати иҷрои корҳоро аниқ намоед ва шартҳои заруриро пешакӣ мувофиқа кунед. Фикратонро рӯирост ва фаҳмо баён кунед, то нофаҳмӣ ба миён наояд. Агар ба ёрии касе ниёз дошта бошед, мустақиман муроҷиат кунед. Занг задан ё шахсан суҳбат кардан аз фиристодани паём беҳтар буда метавонад. Имрӯз гуфтугӯи дуруст метавонад бисёр масъалаҳоро осон ҳал кунад.
Далв (20 январ-18 феврал)
Имрӯз ба муносибат бо наздиконатон бештар аҳамият диҳед. Агар аз рафтори касе нороҳат шуда бошед, пеш аз суҳбат оромона фикр кунед, ки чӣ шуморо ранҷондааст. Баъд эҳсосоти худро бе суханони тунду маломат баён намоед. Эҳтимол, суҳбати самимӣ бо ҳамсар ё дӯстатон нофаҳмии деринаро бартараф созад. Агар байни шумо ранҷиш пайдо шуда бошад, барои оштӣ шудан қадами аввал гузоштанро фаромӯш накунед. Баъзан гузашт кардан ва ҳамдигарфаҳмӣ нишон додан муносибатро беҳтар мекунад.
Ҳут (19 феврал-20 март)
Имрӯз ба корҳое, ки барои пешрафти касбиатон муҳиманд, диққат диҳед. Агар вазифаҳои нотамом дошта бошед, кӯшиш кунед, ки онҳоро ба анҷом расонед. Аввал корҳои муҳимтарро иҷро кунед, беҳтараш дар нимаи аввали рӯз, вақте ки диққататон бештар аст. Дар суҳбат бо ҳамкорон ва роҳбарият фаъол бошед ва фикру пешниҳодҳои худро баён кунед. Шояд пешниҳоди шумо дастгирӣ ёбад. Агар дар кор нофаҳмие ба миён омада бошад, онро бо суҳбати оромона ҳал кунед. Аз муҳокимаи масъалаҳои душвор худдорӣ накунед.
