Ба одамӣ супориш кардем, ки ба падару модари худ некӣ кунад. (Сураи Анкабут, ояти 8).

***

Аз Абуабдуллоҳ (р) ривоят шудааст ки гуфт: Шахсе ба ҳузури Паёмбари гиромӣ (с) расид ва аз боби некӣ ба падару модар пурсиш намуд. Он ҳазрат се бор фармуд: Ба модарат некӣ кун, ба модарат некӣ кун, ба модарат некӣ кун! Сипас афзуд: Ба падарат низ некӣ кун.

***

Аз Абуҳурайра (р) ривоят аст, ки гуфт: Марде ба ҳузури Паёмбари Худо (с) омад ва гуфт: Эй Паёмбари Худо, нисбат ба чӣ касе аз ҳама бештар хушрафторӣ кунам?

Фармуд: Ба модарат.

Гуфт: Сипас?

Фармуд: Ба модарат.

Гуфт: Сипас?

Фармуд: Ба модарат.

Гуфт: Сипас?

Фармуд: Ба падарат.

***

Паёмбари Худо (с) фармуд: Падару модари ту биҳишту дўзахи ту ҳастанд. Агар хидматашон кардӣ, биҳишт равӣ, накардӣ, дар оташи дўзах месўзӣ.

***

Паёмбари Худо (с) фармуд: Ҳар кӣ ба нияти падару модараш ҳаҷ анҷом диҳад ё қарзи эшонро бипардозад, Худованд дар рўзи қиёмат бо солеҳон (некон) маҳшур фармояд, яъне дубора зинда гардонад.

***

Аз Имом Ҷаъфари Содиқ (р) ривоят шудааст, ки гуфт: Ҳангоми марги ҷавоне Паёмбари гиромӣ (с) канори бистараш ҳузур ёфт ва ба ҷавон фармуд: Бигў: «Ло илоҳа иллАллоҳ». Забонаш банд омад, чанд бор такрор кард, вале забонаш банд шуд. Паёмбар (с) ба зане, ки дар канори ҷавон буд, фармуд: Оё ин ҷавон модар дорад? Зан гуфт: Оре, ман модари ў ҳастам. Фармуд: Оё аз ў норозӣ ҳастӣ? Зан гуфт: Оре, шаш сол аст бо вай суҳбат накардаам. Фармуд: аз ў розӣ шав. Модар гуфт: Ман аз ў розӣ шудам. Сипас Паёмбар (с) фармуд: Бигў: «Ло илоҳа иллАллоҳ». Ҷавон дар ин ҳангом гуфт: «Ло илоҳа иллАллоҳ». Ва пас аз лаҳзае мурд.

***

Паёмбари Худо (с) фармуд: Кайфар, яъне ҷазои се гурўҳ ба қиёмат намемонад. (Дар ҳамин дунё мавриди ҷазо қарор мегиранд):

1. Оқи падару модар.

2. Зулму таҷовуз ба мардум.

3. Носипосӣ дар баробари эҳсон ва некӣ.