Мазза

Марде зариф зани ҷамилаеро дида гуфт:

- Чӣ шавад, эй хотун, агар рухсат фармоӣ, ки туро бичашам ва чошнӣ гирам, то бубинам, ки ту ширинтарӣ ё зани ман.

Зан гуфт:

- Бирав, аз шавҳарам бипурс, ки ҳардуро чашидааст, то ӯ хотирнишони ту кунад.

Тифли панҷрӯза

Марде зане гирифт, рӯзи панҷум занаш фарзанде таваллуд кард. Мард ба бозор рафта, дафтару китоб харида овард. Аз ӯ пурсиданд:

- Лавозимоти мактабиро баҳри чӣ харидӣ?

Мард гуфт:

- Тифле, ки дар панҷрӯзагӣ таваллуд шудааст, дар серӯзагӣ ба мактаб меравад.

Бекорам

Харе ҷон медод. Рӯбоҳе болои сараш омад.

Хар гуфт:

- Чаро ин ҷо нишастаӣ?

Гуфт:

- Нишастаам, ки ту бимири, аз гӯштат бихӯрам.

Хар гуфт:

- Ман то чоршанбе нахоҳам мурд!

Рӯбоҳ гуфт:

- Ман ҳам то рӯзи ҷумъа бекорам.

Рамазон

Зоҳиде дар маҷлис мегуфт:

- Оё моҳи рамазон аз мо хушнуд рафт?

Зарифе гуфт:

- Бале, хушнуд рафт.

Зоҳид пурсид:

- Аз куҷо медонӣ?

Гуфт:

- Аз он ҷо ки агар хушнуд наравад, соли дигар боз наояд.

Шӯрбо

Араберо гуфтанд:

- Шумо шӯрбои гармро чӣ меномед?

Гуфт:

- Каллаҷӯш.

Гуфтанд:

- Агар шӯрбо сард шавад, онро чӣ меномед?

Гуфт:

- Мо намегузорем, ки шӯрбо сард шавад.

Мошин

Духтарак ба падар мегӯяд:

- Дадаҷон, мошинатро ба ман медиҳӣ? Барои як рӯзак!

Падар дар ҷавоб:

- Духтарҷон, пойҳоят барои чиянд?

Духтар мегӯяд:

- Яктояш барои тормоз, дигараш барои газ!