Ассалому алайкум, аҳли эҷод! Бо диле пур аз ғам ва чашмони пуроб ин номаро ба шумо менависам. Муддати зиёд буд, ки мехостам дарди диламро ба касе гӯям, вале ҳар бор метарсидам, ки маро гунаҳкор ё носипос мешуморанд. Имрӯз дигар тоқатам тоқ шуд ва умедворам, ки хонандагони соҳибтаҷриба ба ман маслиҳати самимӣ медиҳанд.
Ман дар зиндагӣ бисёр озмоишҳоро аз сар гузаронидам. Издивоҷи аввалам бо нокомӣ анҷом ёфт ва бо як писар танҳо мондам. Он рӯзҳо фикр мекардам, ки дигар ҳеҷ гоҳ бахт ба рӯям намехандад. Солҳо бо садҳо орзу ва ҳазорҳо ташвиш фарзандамро калон кардам. Баъдтар Худованд маро бо ҷавоне рӯ ба рӯ кард, ки ба зиндагиям нур овард. Ӯ маро бо тамоми гузаштаам, ҳатто бо писарам қабул кард. Барои ман ин бузургтарин неъмат буд.
Ҳоло ҳашт моҳ мешавад, ки мо зиндагии муштарак дорем. Шавҳарам инсони меҳрубон, боинсоф ва ғамхор аст. Соҳиби кори хуб, хона ва мошин мебошад. Ӯ ҳаргиз маро ранҷонидан намехоҳад ва ҳамеша мегӯяд, ки баъди омадани ман зиндагияш дигар шудааст. Борҳо ба ман гуфтааст: «Аз рӯзе, ки ту ба ин хона қадам гузоштӣ, баракат омад. Ту маро аз роҳи нодуруст гардондӣ ва имрӯз бо ҳам намоз мехонем. Ман аз зиндагӣ розӣ ҳастам.»
Ин суханҳо барои ман аз ҳама дороии дунё арзишмандтаранд. Аммо, афсӯс, хушбахтии мо ба баъзеҳо писанд нест.
Мушкилоти асосии ман муносибати хушдоманам аст. Ман кӯшиш мекунам ӯро эҳтиром кунам, ҳар суханашро гӯш диҳам ва хизмати хонаводаро анҷом диҳам, вале ба назар мерасад, ки ӯ маро қабул карда наметавонад. Ҳар кори манро айб меҷӯяд, ҳар қадами маро назорат мекунад ва барои ҳар масъала эрод мегирад. Баъзан ҳис мекунам, ки танҳо гуноҳам ҳамин аст, ки ҳамсари писараш ҳастам.
Илова бар ин, хоҳаршӯям, ки аз шавҳараш ҷудо шудааст, дар ҳамин хона зиндагӣ мекунад. Ӯ низ ҳамеша ба зиндагии мо дахолат мекунад. Агар миёни ману шавҳарам ягон масъалаи ночиз ҳам пеш ояд, онро калон мекунад ва ба модараш мерасонад. Баъзан ҳатто духтари ӯ низ ба муносибатҳои мо дахолат мекунад. Ҳамаи ин боис шудааст, ки дар хона оромӣ кам бошад.
Ман намехоҳам нисбати онҳо сухани бад гӯям, зеро онҳо наздикони шавҳарам ҳастанд. Аммо ростӣ, баъзан чунин эҳсос мекунам, ки онҳо танҳо ба хотири дороии писарашон ӯро дӯст медоранд ва метарсанд, ки баъди омадани ман чизе тағйир ёбад. Аз ҳамин сабаб, пайваста мехоҳанд байни мо нофаҳмӣ андозанд.
Шавҳарам ҳамеша аз ман ҳимоят мекунад. Вақте мебинад, ки ман аз суханҳои онҳо гиря мекунам, тасаллӣ медиҳад. Ҳатто рӯзе аз фишори равонии зиёд чунон ноумед шуда будам, ки қасди худкушӣ кардам. Шавҳарам пеши роҳамро гирифт ва бо чашмони пур аз ашк гуфт: «Агар ту аз ин хона равӣ, ман ҳам меравам. Барои ман молу мулк муҳим нест, муҳим ту ҳастӣ.»
Баъди шунидани ин суханҳо боз умеди зиндагӣ дар дилам зинда шуд. Вале то кай метавонам чунин фишорро таҳаммул кунам? Ҳар рӯз бо тарс аз хоб мехезам, ки имрӯз боз чӣ баҳонае барои ҷанҷол пайдо мешавад.
Аз як тараф, намехоҳам зиндагии дуюмам вайрон шавад, зеро шавҳарам инсони хуб аст ва ӯро самимона дӯст медорам. Аз тарафи дигар, тоқати шунидани таънаву маломатҳои пайдарпайро дигар надорам. Агар ба хонаи модарам баргардам, боз забони мардум дароз мешавад ва мегӯянд, ки боз зиндагии дуюмаш ҳам вайрон шуд. Агар бимонам, намедонам то кай сабр карда метавонам.
Аз ҳамин хотир, ба шумо ва хонандагони азиз муроҷиат мекунам. Лутфан ба ман маслиҳат диҳед. Оё сабр кунам ва умед бандаму ҳама чиз бо гузашти вақт беҳтар мешавад? Ё роҳи дигаре ҳаст, ки ҳам оилаамро ҳифз кунам ва ҳам оромии рӯҳиямро аз даст надиҳам? Чӣ гуна метавонам муносибати хуби хушдоман ва хоҳаршӯямро ба даст орам, бе он ки миёни ману шавҳарам нофаҳмӣ пайдо шавад?
Ман танҳо мехоҳам дар фазои ором фарзандамро тарбия кунам ва дар канори шавҳарам зиндагии осоишта дошта бошам.
Дуо мекунам, ки дигар ҳеҷ зане чунин рӯзҳоро набинад.
Бо эҳтиром, Л., хонанда
