Ассалому алайкум, хонандагони азиз! Ман модаре ҳастам, ки имрӯз аз ояндаи духтарам сахт нигаронам. Духтарам 27-сола шудааст, аммо на майли кор кардан дорад ва на хоҳиши оила барпо намудан. Намедонам бо ӯ чӣ гуна муносибат кунам ва аз хонандагон маслиҳат мехоҳам.

Ман духтарамро танҳо, бо заҳмату мушкилоти зиёд ба воя расондам. Тамоми орзуям ҳамин буд, ки ӯ бесавод намонад, соҳиби касбу ҳунар шавад ва дар зиндагӣ ба касе муҳтоҷ набошад. Бо ҳазор азоб ӯро дар коллеҷи тиббӣ хонондам. Хурсанд будам, ки соҳиби ихтисос шуд ва гумон мекардам баъди хатм кор мекунад, таҷриба меомӯзад ва зиндагии худро месозад.

Аммо чанд сол аст, ки вазъ дигар аст.

Тамоми рӯз дар хона менишинад ва бештар вақти худро бо телефон мегузаронад. Ба ҷустуҷӯи кор майл надорад. Ба корҳои хона низ чандон даст намерасонад. Вақте мегӯям: «Духтарам, ақаллан кор кун, касбатро фаромӯш накун», асабӣ мешавад. Агар дар бораи шавҳар кардан ё ояндаи оилавиаш ҳарф занам, аксар вақт баҳсу ҷанҷол сар мешавад.

Ман намехоҳам ӯро маҷбур ба издивоҷ кунам. Мефаҳмам, ки ҳар кас бояд худаш ҳамсари зиндагиро интихоб кунад. Аммо ҳамчун модар метарсам, ки солҳои ҷавониаш бе ягон мақсад мегузаранд. Охир, инсон бояд ё кор кунад, ё омӯзад, ё барои ояндаи худ нақшае дошта бошад.

Баъзан фикр мекунам, шояд ман дар тарбияи ӯ хато карда бошам. Шояд аз ҳад зиёд ғамхорӣ кардаму ӯ ба зиндагии мустақилона одат накард. Аз тарафи дигар, намехоҳам бо фишору сарзаниш муносибатамонро тамоман вайрон кунам.

Ман хеле хаста шудаам. Намедонам чӣ тавр бо ӯ суҳбат кунам, то ҳарфи маро душманӣ қабул накунад.

Шояд миёни хонандагон касоне бошанд, ки чунин вазъро аз сар гузарондаанд. Ба ман маслиҳат диҳед, бо духтари 27-солае, ки ба кору ояндаи худ таваҷҷуҳ надорад, чӣ гуна бояд муносибат кард?

Модари нигарон МАҲФУЗА