Ҳамал (21 март-19 апрел)
Ба маслиҳати дигарон кӯр-кӯрона пайравӣ накунед, он метавонад ба муносибатҳои шахсиатон зарар расонад. Имрӯз барои омӯхтани паҳлуҳои гуногуни зиндагӣ, бахусус кору масъалаҳои хонаводагӣ, рӯзи муносиб аст. Аз сафар ва вохӯриҳои нав худдорӣ кунед. Нимаи дуюми рӯзро метавонед ба иҷрои нақшаҳои пешбинишуда бахшед. Дар масъалаҳои молиявӣ боэҳтиёт ва оқилона амал намоед. Ҳангоми аз роҳ гузаштан диққат диҳед, зеро эҳтимоли садамаҳои нақлиётӣ вуҷуд дорад.
Савр (20 апрел-20 май)
Агар танҳо бошед ва дар ҷустуҷӯи муҳаббат қарор дошта бошед, имрӯз барои шиносоии нав имконияти хуб фароҳам меояд. Ба имкониятҳои тоза кушода бошед ва аз қадами аввал гузоштан натарсед. Дар маҷмӯъ, рӯзи ором аст, аммо аз муноқишаҳо дурӣ ҷӯед. Субҳ эҳтимол бо ҳамкорон каме ихтилоф пайдо шавад, вале хушмуомилагии шумо намегузорад, ки он ба ҷанҷоли ҷиддӣ табдил ёбад. Хароҷоти ғайричашмдошт имконпазир аст, аммо барои амалӣ кардани орзуҳои деринаатон фурсат пайдо мешавад. Агар худро бемор ҳис кунед, ба духтур муроҷиат намоед.
Ҷавзо (21 май-20 июн)
Вақтҳои охир шояд ба тасаввуроти нодуруст дода шуда бошед. Пеш аз бовар кардан ба касе хуб андеша кунед. Эҳтимол яке аз наздикон ба ҳаёти шахсии шумо аз ҳад зиёд таваҷҷуҳ зоҳир кунад, бинобар ин имрӯз сирру асрори худро ба ҳар кас нагӯед. Барои оғози корҳои нав рӯзи мусоид аст ва бисёре аз нақшаҳоятон метавонанд муваффақ шаванд. Аммо соҳибкорон бояд ба эҳтимоли санҷиши ғайричашмдошти молиявӣ омода бошанд. Барои ҳаракату машқҳои ҷисмонӣ низ вақти муносиб аст: метавонед варзиш кунед ё ба тозаву озода кардани хона машғул шавед.
Саратон (21 июн-22 июл)
Агар дар ҷустуҷӯи муҳаббат бошед, аз ҳад зиёд исрор накунед, зеро ин метавонад шахси писандидаатонро дур созад. Рӯз шояд бо нороҳатӣ ва баҳсҳои хурд оғоз шавад, аз ин рӯ кӯшиш кунед худро идора намоед. Ҳар маълумоти расидаро бодиққат санҷед, зеро эҳтимол касе шуморо қасдан гумроҳ кунад. Дар ояндаи наздик даромади иловагӣ ба даст оварда метавонед. Як қисми маблағро ба саломатӣ ва нигоҳубини худ сарф кардан мумкин аст. Барои барқарор кардани неруи асаб истироҳати кофӣ ва хоби дароз муҳим аст. Доруҳои оромбахшро бе маслиҳати духтур истифода накунед.
Асад (23 июл-22 август)
Эҳтимол дар ояндаи наздик бо шахси нав шинос шавед ва ин шиносоӣ барои муносибатҳои ошиқона имкониятҳои ҷолиб фароҳам оварад. Корҳои рӯзгорро беҳтараш ба рӯзи дигар гузоред, зеро имрӯз эҳтимоли хастагӣ ва кам шудани неру вуҷуд дорад. Дар қабули қарорҳо шитоб накунед, то ба хатогӣ роҳ надиҳед. Ба масъалаҳои молиявӣ диққати махсус диҳед: эҳтимоли хароҷоти калон, гум шудани ашё ё дуздӣ вуҷуд дорад. Ҳатто агар варзишгари ботаҷриба бошед, имрӯз аз машқҳои вазнин худдорӣ кунед, зеро хатари кашишхӯрии мушакҳо ва ҷароҳат бардоштан вуҷуд дорад.
Сунбула (23 август-22 сентябр)
Имрӯз муҳаббат метавонад ба шумо эҳсоси хушбахтӣ бахшад ва муносибатҳоятон пур аз меҳру самимият бошанд. Барои беҳтар кардани шароити хона метавонед ба навсозии ороиши дохилӣ ё таъмир машғул шавед. Субҳ вақти хубест барои тартиб додани нақшаҳои корӣ. Муносибат бо атрофиён осонтар мешавад ва музокирот метавонанд натиҷаи хуб диҳанд. Бо вуҷуди ин, ба корҳои шубҳанок ва лоиҳаҳое, ки ба муваффақияташон бовар надоред, даст назанед. Агар вақтҳои охир аз ҳад зиёд кор карда бошед, эҳтимоли хастагии сахт вуҷуд дорад. Ба худ иҷозати истироҳат диҳед.
Мизон (23 сентябр-22 октябр)
Эҳтимол ба зудӣ бо шахсе шинос шавед, ки диққату фикри шуморо ба худ ҷалб мекунад ва нисбаташ эҳсоси самимӣ пайдо мекунед. Аммо мушкилиҳои хона, масалан, вайрон шудани таҷҳизот ё дигар носозии рӯзгор, метавонанд нақшаҳои шомгоҳии шуморо тағйир диҳанд. Имрӯз барои оғози корҳои муҳим чандон мувофиқ нест. Агар корҳоятон мувофиқи хоҳиш пеш нараванд, рӯҳафтода нашавед ва бо сабр амал кунед. Вазъият ҳатман беҳтар мешавад ва шумо метавонед онро тадриҷан ба нафъи худ тағйир диҳед. Ба ғизои сабук рӯ биёред, зеро эҳтимоли нороҳатии меъда вуҷуд дорад.
Ақраб (23 октябр-21 ноябр)
Эҳтимол шумо ва шахси дӯстдоштаатон якдигарро хуб намефаҳмед ва ҳар кадоматон гӯё дар дунёи ҷудогона зиндагӣ мекунед. Барои пешгирӣ аз ҷанҷол аз эродгирии беҳуда ва баҳсҳои ночиз худдорӣ намоед. Имрӯз барои муроҷиат ба роҳбарон, идораҳои давлатӣ, иваз кардани ҷойи кор ё манзил ва қабули қарорҳои муҳим вақти муносиб нест. Шояд хоҳиши хариди калон пайдо шавад, аммо пеш аз харҷ кардани маблағи зиёд хуб андеша кунед. Беҳтараш рӯзро ором гузаронед ва неруи худро сарфа намоед, зеро кӯшишҳои зиёд имрӯз натиҷаи дилхоҳ дода наметавонанд.
Қавс (22 ноябр-21 декабр)
Имрӯз дар муносибатҳои шахсӣ ва муошират бо атрофиён баъзе нофаҳмиҳо ба миён омада метавонанд. Гарчанде нияти нек доред, суханони қатъӣ ва рафтори якравона метавонанд дигаронро аз шумо дур созанд. Кӯшиш кунед гузаштпазир бошед ва аз ваъдаҳои зиёд додан худдорӣ намоед. Ҳамзамон, якбора ба иҷрои корҳои зиёд шурӯъ накунед, балки диққататонро ба як кори муҳим равона созед. Атрофиён метавонанд ба шумо таваҷҷуҳ зоҳир кунанд ва шиносҳои нав барои оянда муфид бошанд. Агар бехобӣ дошта бошед, доруҳои хобоварро худсарона истеъмол накунед ва роҳҳои бехатари беҳтар кардани хобро интихоб намоед.
Ҷаддӣ (22 декабр-19 январ)
Дар ҳаёти ошиқонаатон беҳбудии ногаҳонӣ имконпазир аст ва шояд бо шахси нав шинос шавед. Аммо барои хулоса баровардан шитоб накунед, зеро эҳтимол воқеият аз интизориҳоятон фарқ кунад. Дар муносибат бо дӯстон эҳтиёткор бошед ва ба ҳар кас сирру асрори худро нагӯед. Вақтҳои охир шояд аз ҳад зиёд кор карда бошед, бинобар ин саломатии худро фаромӯш накунед. Аз гирифтани уҳдадориҳои нави молиявӣ худдорӣ кунед. Ҳамчунин, ба ғизо диққат диҳед: аз ҳад зиёд нахӯред ва аз хӯрокҳои ношинос истифода накунед, зеро эҳтимоли мушкилоти ҳозима вуҷуд дорад.
Далв (20 январ-18 феврал)
Имрӯз дар муносибатҳои ошиқона эҳсоси ҳамдигарфаҳмӣ ва оромӣ ҳукмфармо мешавад. Эҳтимол бо шахси махсус шинос шавед ё лаҳзаҳои хушу фаромӯшнашавандаеро аз сар гузаронед. Барои оиладорон низ рӯз ором мегузарад, агар норозигиҳои худро пинҳон накунанд ва барои ҳалли масъалаҳо роҳи созишро интихоб намоянд. Барои оғози лоиҳаҳои нав ва имзои шартномаҳо шитоб накунед. Беҳтараш фурсати муносибро интизор шавед. Имрӯз ба харид рафтан низ чандон фоида надорад. Барои рафъи асабоният аз шириниҳо ва хӯрокҳои серравған зиёд истифода накунед, ин метавонад ба саломатӣ ва вазн таъсир расонад.
Ҳут (19 феврал-20 март)
Дар ояндаи наздик шиносоии ошиқонаи гуворо имконпазир аст. Агар аллакай муносибат дошта бошед, шояд шахси дӯстдоштаатон ба шумо хабари муҳим расонад. Эҳтимол аз оромии зиндагии оилавӣ дилгир шуда, эҳсосоти тоза ва ҳаяҷон мехоҳед. Одамони эҷодкор метавонанд бо камбуди ғояҳои нав рӯ ба рӯ шаванд. Дар ин ҳолат каме истироҳат кардан ва аз кори ҳамешагӣ фосила гирифтан муфид аст. Бо дӯстон дар бораи масъалаҳои молиявӣ суҳбат кунед ва аз маслиҳати шарикони корӣ истифода баред. Нагузоред, ки дилгирӣ ва рӯҳафтодагӣ бар шумо ғолиб ояд.
