Ҳамал (21 март-19 апрел)
Имрӯз дар зиндагии шахсии шумо шиносоӣ ё муносибати нав метавонад хеле зуд рушд кунад ва эҳсоси хушҳолӣ оварад. Бо вуҷуди ин, шитоб накунед, то ҳама чизро ба дигарон нақл кунед. Шумо имрӯз бо атрофиён осон муошират мекунед, ҳатто бо ҳамкорони якрав. Барои пешрафт дар кор рӯзи хуб аст. Вазъи молӣ тадриҷан беҳтар мешавад. Аз кори зиёдатӣ худдорӣ кунед, истироҳат бароятон муҳим аст.
Савр (20 апрел-20 май)
Якравӣ ва исрори аз ҳад зиёд метавонад имрӯз сабаби баҳс бо шахси дӯстдошта гардад. Агар сабру мулоимӣ нишон диҳед, вазъ ба фоидаи шумо ҳал мешавад. Аз қарорҳои хатарнок дурӣ ҷӯед. Муносибат бо ҳамкорон ором мегузарад, вале дар ҳаёти шахсӣ эҳтиёткор бошед. Фикрҳои манфиро канор гузоред. Барои саломатӣ аз фишори равонӣ парҳез кунед ва ғизои солимро фаромӯш накунед.
Ҷавзо (21 май-20 июн)
Имрӯз сухани нек ва қадршиносии шумо нисбат ба шахси наздик робитаро қавитар месозад. Назари худро нисбат ба одамон ногаҳон иваз накунед. Дар касбу кор эҳтимоли гирифтани маълумоти нодуруст вуҷуд дорад, аз ин рӯ ҳар чизро санҷида амал кунед. Нақшаҳои зуд бой шудан натиҷа намедиҳанд. Дар масъалаҳои молу мулк шитоб накунед. Барои саломатӣ ҳаракати сабук, мисли роҳгардӣ, бисёр фоидаовар аст.
Саратон (21 июн-22 июл)
Ситораҳо шуморо аз шиносоии нав ё барқарор кардани робитаҳои кӯҳна ҳушдор медиҳанд, зеро онҳо метавонанд мушкил эҷод кунанд. Сирри худро ба ҳар кас нагуед. Имрӯз беҳтар аст қарорҳои ҷиддӣ нагиред ва ором бошед. Вақти хубест барои андеша ва худшиносӣ. Барои беҳтар шудани вазъи молӣ роҳҳои маънавӣ ва фикри мусбат кумак мекунанд. Оғози парҳез ё тарзи нави ғизо натиҷаи хуб медиҳад.
Асад (23 июл-22 август)
Дар ишқ имрӯз муъҷизаи бузургро интизор нашавед, муносибатҳои сабук метавонанд ҷиддӣ нашаванд. Кӯшиш кунед, ки зиндагиро якранг насозед. Тамоми диққататон ба кор равона мешавад, аммо саломатӣ ва оиларо фаромӯш накунед. Хароҷоти ғайричашмдошт эҳтимол дорад, аз ин рӯ сарфакор бошед. Барои пешгирии дарди сар ва асабоният хуб хоб кунед. Низоми дурусти истироҳат имрӯз бисёр муҳим аст.
Сунбула (23 август-22 сентябр)
Дар муносибатҳои шахсӣ каме сустӣ эҳсос мешавад. Шахсе, ки ба ӯ бовар доред, метавонад рафтораш шуморо нороҳат кунад. Бо наздикон ҳамдигарфаҳмӣ пайдо мешавад, гарчанде ихтилофи назар вуҷуд дорад. Рӯз барои корҳои расмӣ ва муроҷиат ба идораҳо мусоид аст. Аз ҷиҳати саломатӣ эҳтиёт бошед, шитоб накунед ва бештар оромиро нигоҳ доред.
Мизон (23 сентябр-22 октябр)
Дар ишқ беҳтараш имрӯз каме таваққуф кунед ва эҳсосоти худро идора намоед. Ба хашм дода нашавед, то наздикон озурда нашаванд. Вақти хубест барои фикр кардан дар бораи ҳадафҳои касбӣ ва нақшаи оянда. Соҳибкорон метавонанд гуфтушунидҳои муваффақ анҷом диҳанд. Ҳангоми убури роҳ эҳтиёткор бошед. Ба амният ва саломатии худ диққати ҷиддӣ диҳед.
Ақраб (23 октябр-21 ноябр)
Барои нафарони танҳо имрӯз шиносоии ҷолиб имкон дорад, ки тадриҷан ба муносибати ҷиддӣ табдил меёбад. Бо наздикон барои чизҳои хурд баҳс накунед. Сабр ва сухани мулоим шуморо аз муноқишаҳо нигоҳ медорад. Имрӯз бе кумаки дигарон пеш рафтан душвор аст. Бо ҳуҷҷатҳо ва масъалаҳои молӣ бодиққат бошед. Ба саломатӣ аҳамият диҳед ва аз ваъдаҳои беандеша худдорӣ намоед.
Қавс (22 ноябр-21 декабр)
Имрӯз ҷозибаи шумо зиёд аст ва диққати дигаронро ба худ ҷалб мекунед. Даъватҳоро рад накунед, муошират ба шумо рӯҳбаландӣ мебахшад. Агар нияти оғоз кардани лоиҳаи калон дошта бошед, ҳамфикронро ҷалб намоед. Вазъи молӣ тадриҷан беҳтар мешавад, давраи душвор паси сар мегардад. Ҳатто агар рӯҳия каме паст шавад ҳам, ба фикрҳои мусбат такя кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-19 январ)
Имрӯз на ҳама орзуҳо амалӣ мешаванд, бинобар ин шахси дӯстдоштаро идеалӣ тасаввур накунед. Аз уҳдадориҳои рӯзмарра сарпечӣ накунед, то мавриди танқид қарор нагиред. Рӯз барои мулоқотҳо ва идеяҳои нав мувофиқ аст. Имкони беҳбуди вазъи молӣ ҳаст, аммо он муваққатӣ мебошад. Аз изтиробу дилтангӣ дурӣ ҷӯед. Вохӯрӣ бо дӯстони дерина рӯҳияи шуморо беҳтар мекунад.
Далв (20 январ-18 феврал)
Имрӯз эҳтимол лозим ояд интихоб кунед, ки бо кадом шахс муносибатро идома диҳед. Ба ҳисси дарунӣ ва таҷрибаи худ бовар кунед. Дар хона масъалаи тақсими масъулият метавонад дубора ба миён ояд. Ба ҷузъиёт диққат диҳед, махсусан ҳангоми санҷиши шартномаҳо. Шомгоҳон вақти хубест барои истироҳат. Маҳси таскинбахш ё истироҳати ором ба саломатии шумо фоидаи зиёд меорад.
Ҳут (19 феврал-20 март)
Барои пайдо кардани муҳаббат бештар ба ҷамъият бароед ва ба намуди зоҳирии худ аҳамият диҳед. Имрӯз хабарҳои гуногун мешунавед, вале ба ҳар маълумот бовар накунед. Бо вуҷуди серкорӣ, барои истироҳат ҳатман вақт ҷудо кунед. Фикрҳои нохушро аз худ дур созед, зеро рӯҳияи мусбат имкониятҳои хуб меорад. Аз ҷиҳати равонӣ худро эҳтиёт намуда, танҳоӣ ихтиёр накунед.
