Ҳамал (21 март-20 апрел)
Аз тағйирот натарсед, ҳатто агар онҳо ба муносибат бо шахси наздикатон дахл дошта бошанд. Рӯзи серташвишу пур аз рӯйдодҳо шуморо фаъол нигоҳ медорад. Агар кайҳо боз ба сартарошхона ё кошонаи ҳусн рафтанро ба таъхир гузошта бошед, имрӯз ба намуди зоҳирии худ диққат диҳед. Ҳамкорон метавонанд ногаҳон шуморо дастгирӣ кунанд ва тавассути ҳамкорӣ имкониятҳои нав пайдо шаванд. Бегоҳӣ вазъи молиявӣ беҳтар шуда, эҳтимоли гирифтани маблағи ғайричашмдошт вуҷуд дорад. Ғизои солим ва машқи ҷисмонӣ ба шумо фоида меорад.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз барои муносибатҳои ошиқона ва истироҳати гуворо рӯзи мусоид аст. Агар барои истироҳат вақт ва нерӯ пайдо кунед, эҳтимол вохӯрии хуше шуморо интизор бошад. Ба эроди шахси дӯстдоштаатон бодиққат гӯш диҳед: инсон комил нест ва ҳамеша метавонад худро беҳтар кунад. Дар муоширати корӣ муваффақ мешавед ва ҳатто метавонед таваҷҷуҳи одамони бонуфузро ба нақшаҳои худ ҷалб намоед. Корҳои зиёдро ба дӯш нагиред, барои истироҳат низ вақт лозим аст. Варзиш хуб аст, аммо аз ҳад зиёд машқ кардан метавонад таъсири манфӣ расонад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз вақти муносибест барои нишон додани муҳаббат ва эҳсосоти самимӣ. Ба шахси дӯстдоштаатон бештар таваҷҷуҳ, ғамхорӣ ва меҳрубонӣ зоҳир кунед, то худро орому дӯстдошта эҳсос намояд. Дар касбу кор низ имкониятҳои хуб пайдо мешаванд. Ба зудӣ эҳтимол хароҷоти муайян пеш ояд, аммо маблағгузориҳои дуруст метавонанд баъдтар даромади хуб оваранд. Ҳангоми истифодаи асбобҳо ва таҷҳизоти барқӣ эҳтиёткор бошед, зеро хатари осеби хурд бардоштан вуҷуд дорад.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз худро танҳо эҳсос намекунед, таваҷҷуҳи атрофиён ба шумо зиёд хоҳад шуд. Агар вақтҳои охир барои эҷоди муносибати гарм ва боэътимод бо шахси дӯстдоштаатон талош карда бошед, натиҷаи ин кӯшишҳоро эҳсос хоҳед кард. Қобилияти эҷодии шумо низ хеле хуб зоҳир мешавад. Пешниҳодҳои шумо барои беҳтар кардани раванди кор метавонанд саривақтӣ буда, аз ҷониби роҳбарият қадр шаванд. Эҳтимоли хароҷоти ғайричашмдошт вуҷуд дорад, вале наздикон метавонанд шуморо дастгирӣ кунанд. Ба ғизои худ диққат диҳед, афзоиши вазн метавонад ба ҳолати рӯҳӣ ва саломатии шумо таъсир расонад.
Асад (23 июл-23 август)
Ба ҳисси ботинии худ гӯш диҳед, он метавонад шуморо ба интихоби дуруст роҳнамоӣ кунад. Ба андешаи дигарон аз ҳад зиёд такя накунед. Агар худатон вазъиятро душвор накунед, рӯз метавонад орому бидуни баҳсу эҳсосоти шадид гузарад. Дар байни ҳамкорон бо ҷасорат ва оромии худ фарқ хоҳед кард. Эҳтимол манбаи нави даромад пайдо шавад, масалан, кори иловагии умедбахш. Бо вуҷуди ин, ба кори асосии худ беэътиноӣ накунед. Дар маҷмуъ, рӯз орому бидуни мушкилоти ҷиддӣ мегузарад.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз асабониятро идора кунед, баҳс ё низоъ метавонад ба муносибати минбаъдаи шумо бо шахси дӯстдошта таъсири манфӣ расонад. Вазъи молиявии шумо ҳатто бо вуҷуди эҳтиёткорӣ метавонад чандон устувор набошад, бинобар ин барои хароҷоти ғайричашмдошт маблағе захира кунед. Масъалаҳои таъхирнопазирро ба фардо нагузоред, то баъдтар вақти бештар барои корҳои дигар дошта бошед. Ба маслиҳати одамони боэътимод низ гӯш диҳед. Имрӯз аз хариди калон ва гирифтани қарз худдорӣ кунед. Барои ором шудан метавонед китоб хонед, филм ё сериал, мусиқӣ гӯш кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Эҳтимол имрӯз худро дар ҳолати номуайянӣ ва дудилагӣ эҳсос кунед. Шояд чунин намояд, ки шахси дӯстдоштаатон ба қадри кофӣ боэътимод нест ва муносибатҳо ба интизориҳои шумо ҷавоб намедиҳанд. Дар чунин вазъият ба худ эътимод дошта, мавқеи худро устуворона ҳимоя кунед. Барои анҷом додани корҳои тиҷоратӣ рӯз мусоид аст, гарчанде ки даромади калони молиявӣ эҳтимол надорад. Дар касбу кор тағйироти деринтизор низ имконпазиранд. Барои харид ва сармоягузорӣ рӯзи мувофиқ аст. Кумак ба дигарон метавонад ба шумо чанд баробар баргардад. Аз ҷойҳои серодам ва чорабиниҳои оммавӣ дурӣ ҷӯед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз аз рафтори сабукфикрона худдорӣ кунед. Ҳассосияти зиёд метавонад шуморо ба шахси дӯстдошта аз ҳад сахт вобаста кунад ва баъдтар боиси ноумедӣ ё мушкил дар муносибат гардад. Бо наздикон ба осонӣ забони муштарак пайдо мекунед ва шояд бештар қадри одамони хуби атрофро дарк намоед. Дар ҷои кор эҳтимол мавзӯи асосии ғайбат бошед, бинобар ин сирру масъалаҳои шахсии худро ба дигарон нақл накунед. Имрӯз аз гирифтани қарз низ худдорӣ кардан беҳтар аст. Ба саломатии худ диққат диҳед. Истироҳат ва тағйири муҳит метавонад ба шумо нерӯи тоза бахшад.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз масъалаҳои муҳаббат ва муносибатҳои ошиқона дар маркази таваҷҷуҳ қарор мегиранд. Вазъи муносибатҳои шахсӣ метавонад тағйирёбанда бошад, аз ин рӯ ҳам мардон ва ҳам занон бояд эҳсосоти манфии худро ба шахси дӯстдоштаашон сарзаниш ё таҳқир накунанд. Дар нимаи аввали рӯз баъзе мушкилоти хурд ё корҳои иловагӣ пайдо мешаванд. Онҳоро ба таъхир нагузоред. Имконияти беҳтар шудани вазъи молиявӣ низ ҳаст. Боварӣ ба худ ва фаъолият дар кор ба қабули қарорҳои дуруст кумак мекунад. Бегоҳӣ сайругашт дар ҳавои тоза метавонад хобро беҳтар кунад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Хоҳиши тағйир додани вазъият дар ҳаёти шахсӣ метавонад шуморо ба қарорҳои шитобкорона водор созад. Ба ҳисси ботинии худ беэътиноӣ накунед, аммо пеш аз ҳар қадам ақли солимро роҳнамо қарор диҳед. Муносибат бо шахси дӯстдошта пур аз эҳсосот хоҳад буд, шояд ҳатто аз ҳад зиёд. Аз якрангӣ шикоят нахоҳед кард. Корҳои ҷамъшударо зиёд накунед, вагарна баъдтар мушкилот метавонанд ҳатто таътили навбатии шуморо ба таъхир андозанд. Вазъият барои пешрафти касбӣ ва беҳтар шудани вазъи молиявӣ мусоид аст. Нороҳатиҳои хурди рӯзҳои охир тадриҷан аз байн мераванд ва шумо барои барқарор кардани нерӯи ҷисмонӣ омода мешавед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз дар масъалаи шиносоӣ ва таваҷҷуҳи хостгорон муваффақиятҳои муайян ба даст овардан мумкин аст, аммо на ҳамаи онҳо барои шумо муносиб хоҳанд буд. Барои далвҳои оиладор ҳолати рӯҳӣ метавонад аз кайфияти аъзои оила сахт вобаста бошад. Масъулиятҳои худро фаромӯш накунед ва вазифаҳоро бодиққат иҷро намоед, то нофаҳмиҳо пеш наоянд. Энергия ва боварӣ ба худ барои бартараф кардани душвориҳо кӯмак мекунанд. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯз метавонад каме душвор бошад, зеро барои иҷрои як кори муҳим маблағ лозим мешавад. Субҳ ҳатто бо вуҷуди хоболудӣ машқи ҷисмонӣ кунед, то тамоми рӯз нерӯи бештар дошта бошед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Барои муҳаббати худ мубориза бурдан лозим меояд ва шояд ҳатто ба роҳҳои ғайриоддӣ муроҷиат кунед, зеро эҳтимоли пайдо шудани рақиб вуҷуд дорад. Хоҳиши тағйир додани муҳит метавонад шуморо ба таъмири хурди ороишии хона водор кунад. Рӯз аз рӯйдодҳои гуногун пур хоҳад буд, ки қисми зиёди онҳо ба фаъолият ва муҳити атрофи шумо вобастаанд. Агар ба кор бо ҷиддият ва масъулият муносибат кунед, эҳтироми ҳамкоронро ба даст меоред. Харидҳои калонро ба вақти дигар гузоред, эҳтимоли харидани моли пастсифат зиёд аст.
