Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз дар муносибатҳо каме тағйирот лозим аст: на танҳо талаб кунед, балки худатон ҳам бештар ғамхорӣ нишон диҳед. Кӯшиш кунед вақти бештарро бо наздикон гузаронед, дастгирии онҳо ба шумо қувват мебахшад. Якбора ба чанд кор машғул нашавед, то корҳо нотамом намонанд. Қарорҳои муҳим ва хароҷоти калонро ба таъхир гузоред. Истироҳати кофӣ кунед ва машқҳои сабукро фаромӯш накунед.
Савр (21 апрел-21 май)
Эҳтимол эҳсосоти шумо нисбат ба шахси дӯстдошта каме сард шавад. Фикр кунед, ки оё идомаи ин муносибат барои шумо муҳим аст? Хабарҳои нохуш метавонанд рӯҳияатонро паст кунанд, аммо шумо аз ҳар вазъият раҳоӣ меёбед. Харидҳо муваффақ мешаванд ва метавонанд хонаатонро зеботар кунанд. Қувваатон зиёд мешавад, метавонед корҳои душвореро, ки қаблан ба таъхир гузошта будед, анҷом диҳед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Рӯзи пурҳаракат ва пур аз шиносоиҳои ҷолиб аст. Аммо таваҷҷуҳи зиёди дигарон метавонад шуморо каме хаста кунад. Дар муносибатҳо баҳсҳо, махсусан аз сабаби норасоии пул, имкон доранд. Кӯшиш кунед бо шӯхӣ вазъиятро ором намоед. Пешниҳодҳои нав дар кор пайдо мешаванд. Бо вуҷуди ин, беҳтараш ба корҳои беҳуда қувва сарф накунед ва каме оромиро интихоб кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз шарикатон метавонад нисбат ба шумо талаботи бештар дошта бошад ва ин шуморо асабонӣ мекунад. Мушкилоти оилавӣ диққати бештарро талаб мекунанд. Агар қадами ҷиддӣ гузоштан хоҳед, вақти мувофиқ аст. Фаъол бошед, ин ба шумо кумак мекунад. Даромади ғайричашмдошт имкон дорад. Аз муоина ё ҷарроҳӣ худдорӣ намоед, зеро эҳтимоли хатоӣ вуҷуд дорад.
Асад (23 июл-23 август)
Дар муносибатҳои шахсӣ мушкилот ба вуҷуд омада метавонанд, махсусан агар шумо танҳо ба фикри худ пофишорӣ кунед. Бо наздикон баҳсҳо имкон доранд, бинобар ин оромиро нигоҳ доред ва роҳи созишро ҷӯед. Ба корҳои калон оғоз накунед, беҳтараш ба корҳои сабуктар диққат диҳед. Аз хастагии зиёд худдорӣ кунед. Худназоратӣ ба шумо кумак мекунад, ки хатоҳоро пешгирӣ намоед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз эҳсосоти нав ва шиносоии ҷолиб имкон дорад. Шумо метавонед дар муносибатҳо фазои гарм ва дӯстона эҷод кунед. Эҳтимоли баҳс бо шахси калонсол вуҷуд дорад, ором, вале устувор бошед. Агар аз кори худ норозӣ бошед, аввал бо роҳбарият суҳбат кунед. Ба корҳои рӯзмарра диққат диҳед ва худро аз рӯҳафтодагӣ дур нигоҳ доред.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Аз баҳсҳои дароз ва фоҷиасозӣ худдорӣ кунед, беҳтараш ба ҳамдигарфаҳмӣ диққат диҳед. Дар муносибатҳои нав эҳтиёткор бошед. Саёҳат, шиносоиҳо ва таҷрибаҳои нав ба шумо нерӯи тоза мебахшанд. Барои оғоз кардани корҳои нав рӯзи хуб аст. Барои беҳбудии вазъи молиявӣ кӯшиш кунед, вале аз ҳад нагузаред. Ба саломатии худ, махсусан бемориҳои кӯҳна аҳамият диҳед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз як сюрпризи хуш имкон дорад, шояд касе ба шумо пешниҳоди ҷиддӣ кунад. Ба асабоният роҳ надиҳед, то наздиконро наранҷонед. Ҳасади дигарон метавонад ба нақшаҳои шумо халал расонад, бинобар ин эҳтиёткор бошед. Рӯз барои корҳои молиявӣ хуб аст. Ба саломатии дилу чашмҳо диққат диҳед ва сари вақт истироҳат кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Барои шахсони танҳо ҳоло вақти муносиб барои шиносоӣ нест. Каме сабр кунед. Наздиконро бо як сюрпризи хурд хурсанд намоед, ин ба шумо рӯҳияи хуб медиҳад. Пешниҳоди кориро қабул кунед, он метавонад фоидаовар бошад. Давраҳои душвор мегузаранд. Дар ғизо меъёрро нигоҳ доред ва аз пурхӯрӣ худдорӣ намоед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Дар ҳаёти шахсӣ тағйироти калон пешбинӣ намешавад. Бо наздикон эҳтиёткор бошед, то баҳс пеш наояд. Барои мулоқот ва баҳсҳо рӯзи мувофиқ нест. Дар касбу кор гуфтушунидҳо имкон доранд. Рӯз барои масъалаҳои молиявӣ хуб аст. Идеяҳои нави даромади пулӣ пайдо мешаванд. Саломатӣ хуб мешавад ва шумо худро пурқувват эҳсос мекунед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз ҷозибаатон зиёд шуда, метавонед муносибатҳоро беҳтар кунед ё диққати нафареро ба худ ҷалб намоед. Агар корҳои муҳим надошта бошед, вақтро ба истироҳат бахшед. Якҷоя кардани кор ва ҳаёти шахсӣ имрӯз мушкил меорад. Ҳодисаҳои ғайриоддӣ метавонанд нақшаҳоро тағйир диҳанд. Фикри мусбатро нигоҳ доред, то ҳолататон беҳтар гардад.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Эҳсоси аввалро ҳамчун ишқи ҳақиқӣ қабул накунед, барои шинохти инсон вақт лозим аст. Корҳои хона вақти зиёдатонро мегиранд, аммо беҳтараш онҳоро ҳозир анҷом диҳед. Дар кор муваффақ мешавед ва метавонед кори муҳимро ба анҷом расонед. Истеъдоди эҷодии шумо метавонад манбаи даромад шавад. Ба саломатӣ диққат диҳед ва худро аз хастагии зиёд муҳофизат намоед.
