Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз барои шумо рӯзи пур аз нерӯ ва имкониятҳои нав аст. Бо рӯҳияи баланд метавонед корҳои муҳимро бо муваффақият анҷом диҳед ва ба ҳадафҳои худ наздиктар шавед. Масъалаҳои молиявӣ ба нафъи шумо ҳал мешаванд. Шомро беҳтараш бо аҳли оила гузаронед, зеро оромӣ ва муҳаббат эҳсос хоҳед кард. Ба саломатӣ низ аҳамият диҳед, то аз хастагии зиёд пешгирӣ намоед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз барои расидагӣ ба корҳои хона ва таҳкими муносибатҳо рӯзи мусоид аст. Сабру таҳаммул ва диққат ба ҷузъиёт ба шумо дар иҷрои нақшаҳо кумак мекунад. Вохӯрӣ бо дӯстону наздикон хотирмон хоҳад буд. Аммо нисбат ба молу ашёи қиматбаҳо эҳтиёткор бошед ва ба пешниҳодҳои шахсони ношинос зуд бовар накунед. Шоми орому осуда ба шумо нерӯи тоза мебахшад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз муошират бароятон хеле осон ва самарабахш мегардад. Шиносоии нав метавонад ба дӯстии устувор ё ҳамкории судманд табдил ёбад. Зеҳни тез ба ҳалли мушкилот кумак мекунад. Ба ҳисси ботинии худ эътимод кунед. Сафарҳо низ бобарор хоҳанд буд. Эҳтимол аз ҷониби шахсе, ки ба ӯ бовар доштед, ноумед шавед, вале ин таҷриба барои интихоби дурусти дӯстони ҳақиқӣ дар оянда муфид хоҳад шуд.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз оромии рӯҳӣ ва таваҷҷуҳ ба аҳли оила барои шумо аҳамияти бештар дорад. Шумо хоҳишҳои воқеии худро беҳтар дарк мекунед ва қарорҳои дуруст қабул хоҳед кард. Дар кор бо сабру тоқат амал кунед, зеро заҳмататон қадр мешавад. Аз хароҷоти беҳуда худдорӣ намуда, пасандозҳои худро ҳифз кунед. Рӯз бо эҳсоси гармиву ҳамдигарфаҳмӣ анҷом меёбад.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз шумо бо ҷаззобият ва эътимоди баланд дар маркази диққат қарор мегиред. Барои нишон додани қобилият ва роҳбарӣ фурсати хуб фароҳам меояд. Идеяҳои нав метавонанд мушкилоти кӯҳнаро ҳал кунанд. Аммо дар кор ба ҷузъиёт диққат диҳед, зеро беэҳтиётӣ метавонад боиси эроди роҳбар гардад. Шом дар ҳалқаи дӯстону ҳамфикрон хотирмон хоҳад гузашт.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз қобилияти таҳлил ва тартиб додани корҳои шумо бештар мешавад. Барои нақшакашии буҷа ва анҷоми корҳои муҳими идорӣ вақти муносиб аст. Аз харидҳои ғайринақшавӣ худдорӣ кунед. Ба саломатӣ аҳамият дода, истироҳати кофӣ кунед. Диққат ба ҷузъиёт шуморо аз иштибоҳҳо нигоҳ медорад ва барои дастовардҳои бузурги оянда замина мегузорад.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз зиракӣ ва муносибати нарм ба шумо дар ҳалли баҳсҳо кумак мекунад. Барои беҳтар кардани муҳити хона ва барқарор кардани робитаҳои нав рӯзи муносиб аст. Пешниҳодҳои ҷолиб ва имкониятҳои хуб пайдо мешаванд. Дар муносибатҳои шахсӣ хушбахтӣ ва илҳом эҳсос мекунед. Ба фишори дигарон таслим нашавед ва мувозинати ботинии худро нигоҳ доред.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз вақти тағйироти ҷиддӣ ва раҳо шудан аз мушкилоти кӯҳна фаро мерасад. Иродаи қавӣ ба шумо имкон медиҳад аз ҳар гуна монеа гузаред. Дар масъалаҳои молиявӣ хеле эҳтиёткор бошед, зеро эҳтимоли талафи маблағ аз беэҳтиётӣ вуҷуд дорад. Аз сармоягузории хавфнок худдорӣ кунед. Шомро дар муҳити ором гузаронед ва барои қадамҳои минбаъда нақша кашед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз барои омӯзиш, сафар ва аз худ кардани таҷрибаи нав рӯзи бобарор аст. Хушбинӣ ба шумо дар рафъи мушкилоти хурд ёрӣ мерасонад. Донишу малакаи нав дар фаъолияти касбӣ фоида меорад. Муошират бо одамони гуногун ҷаҳонбинии шуморо васеъ мекунад. Бо дигарон таҷрибаи худро дареғ надоред, зеро ин барои шумо низ баракат меорад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз масъулиятшиносӣ ва меҳнатдӯстӣ натиҷаи хуб медиҳанд. Барои тарҳрезии нақшаҳои дарозмуддат ва пешрафти касбӣ вақти муносиб аст. Сабру таҳаммул дар муносибат бо роҳбарият муҳим мебошад. Заҳматҳои қаблии шумо самар медиҳанд. Шомро бо аҳли оила гузаронед ва аз натиҷаи меҳнати худ қаноатмандӣ эҳсос намоед.
Далв (21 январ-20 феврал)
Имрӯз андешаҳои нав ва ғайриодӣ ба саратон меоянд, ки метавонанд дигаронро ба ҳайрат оранд. Барои таҷрибаҳои нав дар кор ва зиндагии шахсӣ рӯзи хуб аст. Ҳамкории дастаҷамъона натиҷаи назаррас медиҳад. Аз омӯзиши чизҳои нав натарсед ва ба тағйирот омода бошед. Шом бо суҳбатҳои ҷолиб ва шиносоии нав хотирмон мегардад.
Ҳут (21 феврал-20 март)
Имрӯз ҳиссиёт ва илҳоми шумо қавитар мешавад. Барои эҷодкорӣ, санъат ва корҳои маънавӣ рӯзи муносиб аст. Ба овози дили худ гӯш диҳед, зеро он роҳи дурустро нишон медиҳад. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед, зеро аз боварии зиёдатӣ эҳтимоли зиён вуҷуд дорад. Бо вуҷуди ин, шом оромиву тасаллӣ меорад ва рӯҳияи шуморо беҳтар мекунад.
