Ҳамал (21 март-19 апрел)
Имрӯз ба муҳаббат бовар кунед, зеро ишқ ҳамеша роҳи худро ба зиндагии инсон меёбад. Агар ҳоло танҳо бошед, дилсард нашавед, вохӯрии муҳим дар пеш аст. Рӯз бо серкорӣ мегузарад ва корҳои хона қувваи зиёд талаб мекунанд. Аз наздикон кумак пурсидан айб нест. Дар кор шитоб накунед. Вазъи молиявӣ тадриҷан беҳтар мешавад. Хабари хуш рӯҳияи шуморо болида месозад. Дар ғизо меъёрро риоя кунед.
Савр (20 апрел-20 май)
Имрӯз эҳсосот қавӣ мешаванд, аммо кӯшиш кунед онро зери назорат гиред. Оромӣ ва хирад ба шумо кумак мекунад, ки аз хатоҳо эмин бошед. Рӯз бештар барои фикр кардану нақша кашидан мувофиқ аст, на барои амалҳои ҷиддӣ. Аз баҳсҳо ва овозаҳо дурӣ ҷӯед. Хариди гаронро ба вақти дигар гузоред. Шомгоҳ танҳо будан ва истироҳат кардан ба шумо нерӯи нав мебахшад.
Ҷавзо (21 май-20 июн)
Имрӯз рӯзи хуб барои муошират, дӯстӣ ва муҳаббат аст. Бо шахси дӯстдошта ё дӯстони наздик вақт гузаронед, зеро суҳбатҳо рӯҳбаландкунанда хоҳанд буд. Сафарҳо ва ҷамъомадҳо хотираҳои хуб меоранд. Аз пешниҳоди иловагӣ сарфи назар накунед, он метавонад фоидаовар шавад. Соҳибкорон имкони бастани шартномаҳои хуб доранд. Танҳо аз нӯшокиҳои спиртӣ худдорӣ намоед, то рӯзатон бидуни мушкил гузарад.
Саратон (21 июн-22 июл)
Ҳодисаҳои имрӯз метавонанд оромии рӯҳии шуморо халалдор созанд. Муоширати зиёд шуморо хаста мекунад. Агар хоҳиши танҳоӣ дошта бошед, онро қабул кунед. Дар кор ба натиҷаи назаррас ноил намегардед, беҳтараш худро маҷбур насозед. Дар масъалаҳои молиявӣ ба ҳисси дарунии худ такя кунед. Имрӯз вақти хуб барои оғоз кардани парҳез аст. Аз ғизои вазнин ва машрубот канора гиред, зеро қарорҳои муҳим дар пешанд.
Асад (23 июл-22 август)
Дар зиндагии шахсӣ тағйироти ҷиддӣ рух намедиҳад, агар худатон қадам нагузоред. Фаромӯш накунед, ки сарнавиштатон дар дасти худи шумост. Масъалаҳои душворро якҷо ҳал кардан осонтар мешавад. Дар кор аз ҳад зиёд заҳмат накашед, натиҷа кам хоҳад буд. Беҳтараш ба корҳои хона диққат диҳед. Барои пешрафти молиявӣ ҷасорат лозим аст. Аз стресс худдорӣ кунед, истироҳат ва нафасгирии ором фоида меорад.
Сунбула (23 август-22 сентябр)
Имрӯз эҳтимоли вохӯрии ошиқона дар сафар ё берун аз хона зиёд аст. Давраи хуб барои пешрафти касбӣ ва мустаҳкам кардани робитаҳои корӣ фаро мерасад. Аз ҷамъомадҳои серодам канора гиред, бо оила бештар вақт гузаронед. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед: қарз надиҳед ва нагиред. Қарорҳои шитобкорона қабул накунед. Ба саломатии худ диққат диҳед, то миёни кор ва истироҳат тавозун нигоҳ доред.
Мизон (23 сентябр-22 октябр)
Имрӯз эҳсосотро идора кунед, хусусан агар муносибатҳои ҷиддии ошиқона мехоста бошед. Рӯз бо мушкилоти рӯзгор пур мешавад ва хароҷоти ногаҳонӣ меорад. Дар ҷои кор нофаҳмиҳо имкон доранд, аммо бахт дар масъалаҳои пулӣ бо шумост. Барои эҷод, навиштан ё корҳои дӯстдошта рӯзи бисёр мувофиқ аст. Бо коре машғул шавед, ки дилатонро шод мегардонад, зеро ин ба рӯҳия ва нерӯи шумо таъсири хуб мерасонад.
Ақраб (23 октябр-21 ноябр)
Имрӯз вақти вохӯриҳо, шиносоӣ ва эҳсосоти ошиқона аст. Барои оиладорон корҳои хона дар ҷои аввал меистанд. Бо фарзандон бофаҳм ва мулоим бошед. Рӯз барои оғози лоиҳаҳои нав ва нишон додани ташаббус хеле мусоид аст. Кори шумо қадр карда мешавад. Вазъи молиявӣ каме ноустувор аст, бинобар ин хароҷоти беҳуда накунед. Барои саломатӣ ҳаракат ва фаъолиятро бештар кунед.
Қавс (22 ноябр-21 декабр)
Агар муносибати ошиқонаи шумо нав оғоз ёфта бошад, аз баҳс худдорӣ намоед, то ихтилоф ба ҷудоӣ наорад. Барои оиладорон ҳам сабру мулоимӣ муҳим аст. Дар кор эҳтимоли муноқиша вуҷуд дорад, асабҳоро ҳифз кунед. Имрӯз диққат ба масъалаҳои иқтисодӣ лозим аст. Хариди гарон ва қарзгирӣ мувофиқ нест. Мушкилиҳои саломатӣ аз ғизои нодуруст сар мезананд. Парҳезро тадриҷан сар кунед, на якбора.
Ҷаддӣ (22 декабр-19 январ)
Имрӯз касе метавонад таваҷҷуҳи пинҳонии худро нишон диҳад, аммо барои оғози ишқи нав вақт чандон муносиб нест. Дар баҳогузорӣ сахтгир набошед, ҳар кас метавонад иштибоҳ кунад. Рӯз барои иҷрои корҳои хизматӣ ва ҳалли масъалаҳои молиявӣ хеле хуб аст. Имкони гирифтани маблағи иловагӣ вуҷуд дорад. Агар пул дошта бошед, пулатонро барои харидани хона сарф кунед. Шомро бо истироҳат ва муошират бо наздикон гузаронед.
Далв (20 январ-18 феврал)
Имрӯз шумо дар маркази диққат қарор мегиред. Дар муносибатҳои ошиқона эҳсоси маҳдудият пайдо шуда метавонад, аммо сабабаш камбуди муошират аст. Дар ҷои кор хеле бодиққат бошед, хатоҳо имкон доранд. Муносибати хуб бо ҳамкорон аҳамияти калон дорад. Ноумед нашавед, ҳама чиз тадриҷан беҳтар мешавад. Бо сабр, худдорӣ ва дурӣ аз одамони асабонӣ шумо оромии ботиниро нигоҳ медоред.
Ҳут (19 феврал-20 март)
Зоҳири зебо ҳамеша нишондиҳандаи арзиши ботин нест. Имрӯз одамонро аз рӯйи рафтору амалҳояшон арзёбӣ кунед. Рӯзи хуб барои беҳтар кардани муносибат бо наздикон фаро мерасад. Эҷодкорӣ фаъол шуда, илҳом мебахшад. Вақти муносиб барои оғози нав аст, ҳатто агар қаблан ноком шуда бошед. Ба қувваи худ такя кунед. Шахсе ба зиндагиятон ворид мешавад, ки дӯсти содиқ ва ёвари боэътимод мегардад.
