Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз ҳамсарон бояд ба якдигар ёдрас кунанд, ки чӣ онҳоро ба ҳам пайванд медиҳад ва барои чӣ якҷо ҳастанд. Эҳтимол наздикон боз ба ёрии шумо ниёз пайдо кунанд ва шумо бояд мушкилоти онҳоро дастгирӣ намоед. Ин барои сабру устувории шумо санҷиш хоҳад буд. Аз атрофиён суханҳои хуб мешунавед ва метавонед дар ҷамъият диққатро ба худ ҷалб кунед. Машғулияти дӯстдошта метавонад манбаи нави даромад шавад. Натиҷаҳои моҳи гузаштаатонро ҷамъбаст карда, барои моҳи нав нақша тартиб диҳед. Меъдаатонро низ эҳтиёт кунед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз дар муносибат бо шахси наздик эҳтимоли нофаҳмӣ вуҷуд дорад, бинобар ин аз баҳси масъалаҳои баҳснок худдорӣ кунед. Рӯзро бо фикрҳои мусбат оғоз намуда, ба рашк ва ғурур роҳ надиҳед. Хатои худро ба гардани ҳамсаратон нагузоред. Дар кор шитобкорӣ метавонад боиси иштибоҳҳои ҷиддӣ шавад, аз ин рӯ ба сифати кор бештар аҳамият диҳед. Худро аз ҳад зиёд хаста накунед. Агар худро бемадор ҳис кунед, каме истироҳат ё тамошои филм метавонад рӯҳияатонро беҳтар созад. Ҳангоми корҳои ҷисмонӣ эҳтиёткор бошед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Муносибатҳои ошиқонаи шумо имрӯз хуб пеш мераванд. Агар муддате боз мехостед муҳаббататонро изҳор кунед ё пешниҳоди издивоҷ намоед, вақти муносиб фаро расидааст. Аммо имрӯз ба таъмиру корҳои сохтмонӣ дар хона даст назанед, зеро эҳтимоли вайрон шудани корҳо ва ҳатто баҳс зиёд аст. Сарфи назар аз рӯҳияи на он қадар хуб, кӯшиш кунед бо атрофиён хушмуомила ва ҳамкор бошед. Ба намуди зоҳирии худ диққат диҳед, зеро он метавонад ба муносибати дигарон ва даромадатон таъсир расонад. Варзиш ва истироҳати фаъол бароятон муфид аст.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз муносибат бо шахси дӯстдоштаатон пур аз меҳру муҳаббат хоҳад буд. Аз лаҳзаҳои самимӣ баҳра баред ва ба эҳсосоти хуб имкони бештар диҳед. Мехоҳед бо аъзои хурдсоли оила бештар вақт гузаронед ва дар хона фазои орому осуда ҳукмфармо хоҳад буд. Гарчанде рӯз барои фаъолияти зиёд чандон мувофиқ нест, бояд чанд кори нотамомро ба анҷом расонед. Барори кор ба ҷониби шумо меояд, танҳо онро бо қарорҳои шитобкорона аз даст надиҳед. Дар наздикон шахси боэътимоде ҳаст, ки метавонед ба ӯ такя кунед. Машқи ҷисмонӣ дар хона низ фоидаовар аст.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз мехоҳед муваффақиятҳои худро ба шахси дӯстдоштаатон гуфта, аз дастгирии ӯ рӯҳбаланд шавед. Кӯшиши аз ҳад зиёд риоя кардани одобу қоидаҳои зоҳирӣ метавонад боиси нофаҳмӣ ё баҳс гардад. Эҳтимол обрӯ ва нуфузи шумо дар байни атрофиён бештар шавад. Шумо метавонед ба дигарон рӯҳияи мусбат бахшида, дар байни ҳамкорон нақши роҳбари ғайрирасмиро ба уҳда гиред. Фаъолият ва ташаббускориатон натиҷаи хуб медиҳад: даромад метавонад афзоиш ёбад, ё баргардонидани қарзҳо имконпазир аст. Қувваи рӯҳию ҷисмонӣ ба иҷрои нақшаҳоятон ёрӣ мерасонад.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз имкони шиносоии ҷолиби ошиқона вуҷуд дорад ва вохӯрии тасодуфӣ метавонад ба муносибати дилчасп табдил ёбад. Дар масъалаи касбу кор ҳоло тағйироти ҷиддӣ лозим нест, аммо ба корҳои хона ва рӯзгор бештар диққат диҳед. Ба саратон идеяҳои зиёди ҷолиб меоянд, гарчанде татбиқи баъзеи онҳо осон нахоҳад буд. Агар вазъ талаб кунад, зуд амал кунед. Ба фикрҳои манфӣ дода нашавед ва ба оянда бо хушбинӣ нигоҳ кунед. Имрӯз обу чойи бештар нӯшидан тавсия мешавад. Машғулиятҳои муфид ва нигоҳубини саломатӣ ба шумо нерӯ мебахшанд.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Шахсе, ки ҳанӯз хуб намешиносед, метавонад кӯшиш кунад аз шумо маълумоти шахсӣ ё сирру асрорро фаҳмад. Эҳтиёт бошед ва ба ҳар кас зуд бовар накунед. Дар рӯзҳои наздик беҳтараш танҳо ба корҳои одаткардаатон машғул шавед ва аз қабули қарорҳои муҳим худдорӣ намоед. Ба дигарон ваъдаи зиёд надиҳед ва аз онҳо низ иҷрои ӯҳдадориҳоро талаб накунед. Эҳтимоли пайдо шудани вазифаи нав ё кори муносиб вуҷуд дорад, вале барои он бояд фаъолона ҷустуҷӯ кунед. Барои нигоҳ доштани вазъи молиявӣ кӯшиш намоед. Варзиш низ ба саломатӣ фоида мерасонад.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз шумо барои атрофиён хеле ҷолиб хоҳед буд ва эҳтимол таваҷҷуҳи зиёди дигаронро ба худ ҷалб кунед. Аз одамони аз ҳад зиёд исроркор худро ҳимоя намоед. Бегоҳро беҳтараш бо аҳли оила гузаронед ва хабарҳои охирро якҷоя муҳокима кунед. Сафарро ҳоло ба нақша нагиред, зеро эҳтимол нақшаҳо тағйир ёбанд. Дар кор бодиққат бошед, зеро эҳтимоли санҷишҳои хизматӣ вуҷуд дорад. Масъалаҳои молиявиро ба таъхир нагузоред. Сафарҳои корӣ ва робита бо шарикони хориҷӣ метавонанд натиҷаи хуб диҳанд. Тағйирёбии рӯҳия ва ихтилоф бо шарикон эҳтимол дорад, бинобар ин худро ором нигоҳ доред.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Давраи хубе барои рушди қобилиятҳо ва амалӣ кардани нақшаҳои шахсӣ оғоз мешавад. Ба ҳисси ботинии худ гӯш диҳед ва бо боварӣ амал кунед. Дар оила шояд барои суҳбати ҷиддӣ сабабе пайдо шавад, аммо кӯшиш кунед аз ҳад сахтгир набошед. Корҳои муқаррариро ба осонӣ анҷом медиҳед, вале дар корҳои нав баъзе мушкилот пеш омада метавонанд. Шитоб накунед, зеро таҷрибаи дар ин давра бадастовардаатон дар оянда ба кор меояд. Дар масъалаҳои шахсӣ сарфакор бошед ва барои ҳолатҳои ғайричашмдошт маблағ захира кунед. Сафар метавонад ба шумо эҳсосоти хубу хотираҳои гуворо бахшад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Дар масъалаҳои ошиқона шитобкорӣ метавонад шуморо ба мушкилӣ расонад, бинобар ин пеш аз интихоби шахс хуб андеша кунед ва мутмаин шавед, ки ӯ ба шумо мувофиқ аст. Вақти бештарро бо наздикон гузаронед ва муваққатан ба кор камтар диққат диҳед. Имрӯз барои васеъ кардани робитаҳои корӣ низ вақти муносиб аст, махсусан агар нақшаи оғози кори шахсӣ дошта бошед. Дар масъалаҳои молиявӣ имкониятҳои нав пайдо мешаванд, вале аз сармоягузорӣ ва муомилаҳои хатарнок худдорӣ кунед. Қувваи худро воқеӣ баҳо диҳед, зеро беэҳтиётӣ метавонад боиси осеб ё садама гардад.
Далв (21 январ-19 феврал)
Дар муносибатҳои ошиқона ба якрангӣ роҳ надиҳед. Пешниҳодҳои нав кунед, муносибатро ҷолибтар созед ва аз тағйир додани тарзи муошират натарсед. Имрӯз барои харид ва нав кардани ороиши хона рӯзи мувофиқ аст. Дар кор ҳанӯз баъзе мушкилот боқӣ мемонанд ва барои ҳалли онҳо заҳмати бештару муносибати ғайриоддӣ лозим мешавад. Аз муомилаҳои молиявии хатарнок қатъиян худдорӣ кунед, зеро онҳо метавонанд ба зарари ҷиддӣ оварда расонанд. Бегоҳ дар ҷойҳое, ки эҳтимоли баҳсу ҷанҷол зиёд аст, аз нӯшокиҳои спиртӣ даст кашед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз рӯҳияатон хеле хуб мешавад, аммо эҳтиёт кунед, ки касе аз зуд ошиқ шуданатон истифода набарад. Барои қарорҳои муҳим рӯз чандон мувофиқ нест, бинобар ин беҳтараш бештар дар хона бимонед ва ором шавед. Эҳсосоти ноором ва дудилагӣ метавонанд ба рӯҳияатон таъсир расонанд. Барои дур шудан аз фикрҳои манфӣ худро ба корҳои муфид, омӯзиш ва рушди шахсӣ машғул кунед. Барои соҳибкорон дар ояндаи наздик имкони муваффақият вуҷуд дорад ва сармоягузории дуруст метавонад даромади хуб оварад. Имрӯз корҳои фикрӣ бароятон осон мешаванд, вале истироҳат ва нигоҳубини саломатиро фаромӯш накунед.
