Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз шахси наздик метавонад бо хабари ғайричашмдошт шуморо ба ҳайрат оварад. Эҳтимол ӯ ниҳоят тасмим гирад, ки эҳсосоти чандмоҳаашро ошкор кунад. Суҳбати самимие, ки муддати дароз ба таъхир гузошта будед, беҳтараш имрӯз баргузор шавад. Агар ба маблағи иловагӣ ниёз дошта бошед, имкониятҳои нави даромадро ҷустуҷӯ кунед. Агар бемор шуда, ба кор рафта натавонед, худро маломат накунед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз имконият пайдо мекунед, ки ба ҳаёти худ рангу романтикаи бештар ворид намоед. Шояд ногаҳон ба шахсе дилбастагии қавӣ пайдо кунед, ки барои шумо махсус менамояд. Аз ҳарфи беандеша худдорӣ кунед, зеро он метавонад баҳсҳои дарозро ба вуҷуд оварад. Рӯз серкор мешавад, бинобар ин корҳои мураккабро ба вақти дигар гузошта, имрӯз ба корҳои одӣ машғул шавед. Хариди нав метавонад он қадар муваффақ набошад. Ҳамчунин, эҳтимоли сардарди кӯтоҳмуддат вуҷуд дорад, бинобар ин ба истироҳат аҳаммият диҳед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Пеш аз даст кашидан аз озодии шахсӣ, ба шахсе, ки ба шумо писанд аст, бодиққаттар назар кунед. Эҳтимол ӯ сазовори таваҷҷуҳи бештар бошад. Барои хариди калон шояд гирифтани қарз лозим шавад, аммо пеш аз ин имкониятҳои молиявии худро бодиққат ҳисоб кунед. Корҳои хона вақти зиёд мегиранд, аз ин рӯ як қисми масъулиятҳоро ба дигар аъзои оила вогузор кунед. Эҳтимол чунин намояд, ки роҳбар нисбат ба шумо серталабтар шудааст, вале шояд худи ӯ давраи душвореро аз сар мегузаронад. Агар чизи зебое писандатон омад, аз харидани он худдорӣ накунед. Ба мушкилоти хурд аҳаммияти зиёд надиҳед, аммо барои хоби кофӣ вақт ҷудо кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Муносибати ошиқонае, ки бо гузашти вақт якранг шудааст, метавонад дубора гарм шавад. Барои ин ба ҳаёти якҷоя каме романтика илова кардан кофист. Имрӯз ба корҳои рӯзмарра машғул шавед: хонаро ба тартиб дароред. Меҳнати ҷисмонӣ дар ҳавои тоза ба рӯҳияи шумо таъсири хуб мерасонад. Барои вохӯриҳои ошиқона рӯзи мусоид аст. Дар масъалаҳои молиявӣ ҳанӯз устувории кофӣ нест, бинобар ин аз хароҷоти калон худдорӣ кунед. Субҳ метавонад идеяҳои ғайричашмдошт пайдо шаванд, ки баъдтар барои шумо хеле муфид хоҳанд буд.
Асад (23 июл-23 август)
Дар ҳаёти шахсӣ шуморо муваффақият интизор аст ва бисёр чиз аз хоҳишу рафтори худатон вобаста хоҳад буд. Ба эҳсосоти худ боэҳтиёт муносибат кунед. Оила барои шумо арзиши бузург дорад, бинобар ин вақти бештарро бо наздикон гузаронед. Дар масъалаҳои корӣ имрӯз пешрафти касбӣ дар ҷойи аввал меистад. Бо роҳбарият суҳбат кунед, эҳтимол пешниҳоди хубе ба даст оред. Рӯз барои харидани хона ё мошин низ мусоид аст, аммо ҳангоми масъалаҳои молиявӣ бодиққат бошед ва ҳисобу китобҳоро санҷед. Барои ғизо маҳсулоти табииро интихоб карда, пеш аз харид ба таркиби маҳсулот диққат диҳед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Агар ба суханони шахси наздикатон бештар гӯш диҳед, бисёре аз мушкилот худ аз худ ҳал мешаванд. Бисёр нофаҳмиҳо маҳз аз набудани ҳамдигарфаҳмӣ сар мезананд. Ба корҳои таъхирнопазире, ки кайҳо боз интизори шумо ҳастанд, машғул шавед, вагарна баҳсу ҷанҷол ба миён омаданаш мумкин аст. Лоиҳаҳои дермонда ниҳоят ба пеш ҳаракат мекунанд ва шояд ҳайрон шавед, ки чаро онҳоро пештар оғоз накарда будед. Имрӯз ба таъсири дигарон зуд дода шуда, қарорҳои ғайричашмдошт қабул кардан мумкин аст. Бо вуҷуди ин, баъзе чунин қарорҳо метавонанд натиҷаи хуб диҳанд. Ба истироҳат ва хоби кофӣ низ аҳаммият диҳед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Барои имкониятҳои аздастрафта худро ғамгин накунед. Ба ҳиссиёти худ гӯш диҳед ва аз иштибоҳ кардан натарсед. Баъд аз нисфирӯзӣ чанд хабар мегиред, ки ҳамаи онҳо хушоянд нахоҳанд буд ва баъзеашон ба ҳаёти шахсии шумо дахл доранд. Фишори масъулиятҳое, ки вақтҳои охир шуморо хаста мекарданд, тадриҷан кам мешавад. Муносибати ҳамкорон беҳтар шуда, роҳбарият метавонад иҷрои вазифаҳои муҳимро ба шумо бовар кунад. Пешниҳодҳои хуби корӣ низ эҳтимол доранд. Бо ҳамкоре ҳангоми хӯроки нисфирӯзӣ суҳбат кунед, маълумоти муфиде гирифта метавонед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Шояд романтика аз ҳаёти шумо каме дур шуда бошад ва ҳатто худатон намехоҳед инро эътироф кунед. Баъзан танҳо мондан ва каме бо худ будан ба шумо кумак мекунад. Имрӯз бояд ба яке аз наздикон, ки ба ёрии шумо ниёз дорад, вақт ҷудо кунед. Дар навбати худ, шумо низ метавонед аз дастгирии онҳо истифода баред. Одамони фаъол метавонанд ба болоравии маош ё пешрафти касбӣ ноил шаванд, аммо барои ин садоқат ба корро нишон додан зарур аст. Аз харидҳои гарон ва сармоягузориҳои шитобкорона худдорӣ кунед. Агар саратон дард кунад, корҳоро як сӯ гузошта, истироҳат кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз имконият пайдо мекунед, ки ба ҳаёти худ аз нигоҳи дигар назар карда, барои оянда самти дуруст интихоб намоед. Нақшаи рӯз тартиб диҳед ва диққати худро ба корҳои муҳим равона кунед. Ба наздикон дар ҳалли мушкилоташон кумак расонед ва бегоҳ бо аҳли оила вақт гузаронед. Дар масъалаҳои молиявӣ ва касбӣ давраи мусоид оғоз мешавад. Эҳтимоли пешрафти мансабӣ, зиёд шудани маош ё пайдо кардани кори сердаромад вуҷуд дорад. Бо вуҷуди ин, ҳоло ба фоидаи калон умед набандед ва беҳтараш маблағро сарфа кунед. Барои парҳези сахт низ вақти муносиб нест, аммо меъёрро риоя кардан муҳим аст.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз дар муносибатҳои ошиқона тағйироти назаррас эҳтимол дорад. Масъулиятшиносӣ нисбат ба худ ва одамони бароятон азиз метавонад ба натиҷаи хуб оварда расонад. Барои пешгирӣ аз баҳсу нофаҳмӣ бо наздикон оромӣ ва сабрро нигоҳ доред. Имрӯз имконият доред қарорҳои муҳимеро якҷоя қабул кунед, ки ба ояндаи тамоми оила таъсир мерасонанд. Роҳбар метавонад иҷрои вазифаи муҳимро ба шумо супорад, аз ин рӯ диққат ва масъулияти баланд нишон диҳед. Барои оғоз кардани корҳои нав низ вақти муносиб аст. Агар муддати дароз ташрифи назди духтури дандонро ба таъхир гузошта бошед, дигар онро қафо нагузоред.
Далв (21 январ-19 феврал)
Кӯшиш накунед худро ҳамчун шахси дигар нишон диҳед. Дер ё зуд ҳақиқати шумо ошкор мешавад ва ин метавонад ба муносибатҳо зарар расонад. Дар ҳаёти шахсӣ ва оилавӣ эҳтимоли рӯйдодҳои муҳим вуҷуд дорад. Рӯз барои издивоҷ, истироҳат ва вақтхушӣ низ мусоид аст. Барои занони далв ҷозибаи табиӣ бештар шуда, таваҷҷуҳи атрофиёнро ҷалб мекунед. Бо одамоне, ки бе ягон сабаб ба шумо писанд нестанд, шартнома ё муомилаи муҳим набандед. Имрӯз ба истироҳати бештар ниёз доред ва аз кори аз ҳад зиёд худдорӣ кунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Нигарониҳо ва ғамҳои гузашта тадриҷан паси сар мешаванд ва акнун вақти он расидааст, ки аз зиндагӣ бештар лаззат баред. Аз ин фурсат истифода баред. Вазъият дар хона орому устувор хоҳад буд ва муносибатҳои оилавӣ низ хуб пеш мераванд. Роҳбар метавонад ба шумо лоиҳаи муҳимеро пешниҳод кунад, агар омодаи масъулият бошед, аз он даст накашед. Эҳтимол барои ҳалли масъалаҳои баҳснок бо намояндагони мақомоти давлатӣ тамос гирифтан лозим шавад, бинобар ин оромии худро нигоҳ доред. Ба саломатӣ диққат диҳед, аз кори вазнин ва фаъолияти хатарнок худдорӣ кунед.
