Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз имкони шиносоӣ бо одамони ҷолиб зиёд мешавад, махсусан дар маҳфилҳо ё сафарҳои корӣ. Аз худ шарм надоред, ҷаззобиятатон диққати дигаронро ҷалб мекунад. Аммо эҳтиёт бошед: эҳсосот тез шуда, баҳсҳо бе сабаб сар зада метавонанд. Беҳтараш муоширатро бо шахси наздик каме маҳдуд кунед. Дар кор пешравӣ интизор аст, вазъи молӣ низ беҳтар мегардад. Хабарҳои ногаҳонӣ нақшаҳоятонро тағйир медиҳанд. Саломатӣ муваққатан суст мешавад.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз бо шахси дӯстдошта ростқавл бошед, ҳатто агар сӯҳбат душвор бошад. Ба хатогиҳои гузашта начаспида, ба оянда нигаред. Барои ҳалли мушкилот аз дӯстону ҳамкорон кумак пурсед. Агар касе шуморо бадном кунад, бетараф набошед. Дар масъалаҳои молӣ эҳтиёткор бошед. Оромии рӯҳӣ имрӯз ба беҳтар шудани саломатӣ мусоидат мекунад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз ноумедиҳои ишқӣ шуморо озор медиҳанд, бинобар ин дастгирии наздикон хеле муҳим аст. Кӯшиш кунед фикри худро ба дигарон бор накунед. Барои гуфтушунидҳои муҳим рӯзи муносиб нест. Корҳо пеш мераванд, вале аз пешниҳодҳои хеле ҷолиб худдорӣ кунед, онҳо метавонанд фиребанда бошанд. Шиносоиҳои нав умеди зиёд намедиҳанд. Саломатӣ каме суст мешавад, беҳтараш истироҳат кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз ҳар чизе, ки аз нақша берун меравад, шуморо асабӣ мекунад ва метавонад ба нофаҳмиҳо дар муносибатҳо оварда расонад. Рӯз каме вазнин аст: шумо пурра ба кор машғул мешавед ва ба наздикон вақт намерасад. Кӯшиш кунед, ки инро ислоҳ намоед. Ба худ аз ҳад зиёд такя накунед — кори дастаҷамъона натиҷаи беҳтар медиҳад. Вазъи молӣ тадриҷан беҳтар мешавад. Барои беҳтар кардани саломатӣ фурсати хуб аст.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз вақти бештарро бо наздикон гузаронед, зеро камтаваҷҷуҳӣ метавонад ба баҳс оварда расонад. Гарчанде мехоҳед истироҳат кунед, беҳтараш корҳоро ба анҷом расонед. Хароҷот карданатон имкон дорад, аммо хавотир нашавед, имкони амалӣ шудани орзуҳои кӯҳна пайдо мешавад. Саломатӣ хуб аст, танҳо каме эҳтиётро фаромӯш накунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Сардӣ дар муносибатҳо муваққатист, эҳсосот боз гарм мешавад. Аммо аз ҳад зиёд эҳсосӣ нашавед. Барои пешгирии ҷанҷол ба дигарон фишор наоред. Рӯзро ором гузаронед ва корҳоро сари вақт иҷро кунед. Ҳуҷҷатҳои молиро бодиққат санҷед. Сафар имрӯз метавонад ба шумо ҳиссиёти хуб бахшад. Агар имконият бошад, каме истироҳат ё саёҳат кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз барои муҳаббат ва гарм кардани муносибатҳо рӯзи хуб аст. Барои шахси дӯстдошта шоми зебо ташкил кунед. Вақтро бо оила ё дар ҷойҳои фароғатӣ гузаронед. Ҳуҷҷатҳоро ба тартиб дароред, эҳтимоли санҷиш вуҷуд дорад. Ба ғизои солим аҳамият диҳед, то нерӯятон нигоҳ дошта шавад.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Фаъолияти муштарак имрӯз ба шумо илҳом мебахшад ва муносибатҳоро беҳтар мекунад. Кӯшиш кунед зиндагии оилавӣ якранг нашавад. Агар коре аз дастатон наояд, худро маломат накунед. Харидҳои хурд метавонанд рӯҳияро боло баранд, вале меъёрро нигоҳ доред.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Дар ҳаёти шахсӣ тағйироти хуб дар пеш аст. Нафарони танҳо метавонанд муҳаббати худро пайдо кунанд. Аз суханони дағал худдорӣ намоед, зеро онҳо метавонанд дилҳоро ранҷонанд. Корҳо ором мегузаранд, вале шитобкорӣ мушкилӣ меорад. Хароҷоти ногаҳонӣ имконпазир аст, бинобар ин сарфакор бошед. Ба ғизо аҳамият диҳед ва аз хӯрокҳои равғанин ва нӯшокиҳои газнок худдорӣ намоед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз шумо арзиши ҳақиқии қобилиятҳои худро дарк мекунед ва боварӣ ҳосил мекунед, ки роҳи дурустро интихоб кардаед. Муносибатҳо хубанд, вале кӯшиш кунед мавзӯъҳои нави муштарак пайдо кунед. Дар масъалаҳои молӣ миёнарав бошед. Ба саломатӣ диққат диҳед, варзиш ва истироҳат ба шумо фоида меорад.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз беҳтараш танҳо бошед ва истироҳат кунед. Вохӯриҳои ошиқонаро ба рӯзи дигар гузаронед. Хатогиҳо ва нофаҳмиҳо, махсусан бо фарзандон, имконпазиранд. Бо вуҷуди ин, шиносоиҳои нави корӣ метавонанд дар оянда муфид шаванд. Хароҷоти ногаҳонӣ низ эҳтимол дорад. Рӯз нерӯи зиёд талаб мекунад, бинобар ин ҳама чизро оромона қабул кунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Ба эҳтиёҷоти шахси дӯстдошта беэътиноӣ накунед, вагарна муносибатҳо сард мешаванд. Ба одамони ношинос сирҳои худро нагӯед, хатари овоза зиёд аст. Аз роҳбарон каме дур бошед, то ба шумо кори иловагӣ насупоранд. Сарфакор бошед, зеро камбуди маблағ эҳтимол дорад. Ба муҳити атроф аҳамият диҳед ва барои саломатӣ шароити хуб фароҳам созед.
