Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз фурсати хубе доред, ки қобилиятҳои худро нишон диҳед. Ба намуди зоҳирии худ низ диққат диҳед, то бо боварии бештар худро муаррифӣ намоед. Эҳтиёт бошед, зеро баъзе дӯстону шиносон метавонанд аз меҳрубонии шумо сӯйистифода кунанд. Ба касе пул қарз надиҳед ва барои дигарон кафолат надиҳед. Дар кор қувваатонро дуруст тақсим карда, корҳои оғозкардаатонро ба анҷом расонед. Вазъи молиявӣ то охири моҳ беҳтар шуда метавонад. Барои оғози кори нав имрӯз чандон мувофиқ нест.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз бояд диққати бештар диҳед, зеро ҳолатҳои ғайричашмдошт, аз ҷумла вайрон шудани техника ё рафтори ногаҳонии шахси наздик метавонанд ба миён оянд. Дар чунин ҳолатҳо ба ҷои ҷанҷол ва айбҷӯӣ оромиро нигоҳ доред. Барои кормандони соҳаи савдо рӯз серкор мешавад ва муштариён зиёд шуда метавонанд. Агар кори ҳозира шуморо хаста карда бошад, шояд вақти аз нав баррасӣ кардани ҳадафҳои зиндагӣ расидааст. Бо вуҷуди серкорӣ, рӯҳияи шумо то шом хуб мемонад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Дар муносибат бо шахси наздик худро аз ҳад зиёд маҳдуд накунед. Имрӯз аз шумо ташаббус ва боварӣ ба худ интизор мешавад. Ҳангоми суҳбат хушмуомилагӣ ва эҳтиромро фаромӯш накунед. Ба маслиҳати калонсолон гӯш диҳед, вале дар масъалаҳое, ки таҷрибаи кофӣ надоранд, қарорро худатон қабул кунед. Корҳоятон зиёд мешаванд, аммо бо масъулият аз уҳдаи онҳо мебароед. Барои тиҷорат рӯзи мусоид аст ва эҳтимол шахсони бонуфуз ба шумо ёрӣ расонанд. Ба саломатии меъда низ диққат диҳед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз беҳтараш аз мулоқотҳои ошиқона худдорӣ кунед, эҳтимоли баҳсу нофаҳмӣ зиёд аст. Ба ҳар хабар зуд бовар накунед ва пеш аз қабули маълумот дурустии онро санҷед. Баъзе одамон метавонанд қасдан шуморо ба муноқиша кашанд, бинобар ин ҳушёр бошед. Барои масъалаҳои молиявӣ рӯзи чандон мувофиқ нест ва беҳтараш хароҷоти худро маҳдуд кунед. Фишори равонӣ метавонад боиси хастагӣ ва мушкилоти хоб гардад. Вақти бештарро барои истироҳат ҷудо кунед.
Асад (23 июл-23 август)
Дар муносибатҳои нав шитоб накунед. Агар дар муносибатҳои кӯҳна нофаҳмӣ пайдо шуда бошад, имрӯз барои барқарор кардани муносибатҳои хуб қадами аввалро гузоштан мумкин аст. Барои оиладорҳо рӯз бо корҳои гуворо, аз ҷумла омодагӣ ба ҷашн ё қабули меҳмон, пур мешавад. Дар кор давраи душвортар оғоз шуда, кӯшиши бештар талаб мекунад. Аз харидҳои гаронбаҳо ва сармоягузориҳои шитобкорона худдорӣ кунед. Кам шудани эҳсосоти мусбат метавонад боиси хастагӣ гардад, бинобар ин ба истироҳат ва рӯҳияи худ аҳаммият диҳед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Агар танҳо бошед, дар рӯзҳои наздик эҳтимол бо шахсе шинос шавед, ки метавонад дар зиндагии шумо нақши муҳим пайдо кунад. Имрӯз барои нав кардани либос, харидани ашёи ороишӣ ё ҷавоҳирот рӯзи муносиб аст. Аз масъулият натарсед, вале кӯшиш кунед тамоми корҳоро танҳо ба дӯш нагиред ва аз дигарон низ ёрӣ гиред. Шахси ношинос метавонад пешниҳоди ҷолибе кунад, пеш аз қабул кардан ба ҳисси дарунии худ гӯш диҳед. Барои барқарор кардани нерӯ бештар истироҳат кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз эҳтимол нисбат ба шахсе ҳиссиёти нави ошиқона пайдо кунед. Рӯз барои муошират бо дӯстону наздикон ва вақт гузаронидан бо оила мусоид аст. Бо вуҷуди ин, дар муносибат бо шахси дӯстдоштаатон нофаҳмӣ ба вуҷуд омада метавонад, агар ҳарду ҷониб аз гузашт кардан худдорӣ кунанд. Вақти худро байни кору хона дуруст тақсим намоед. Хароҷоти зиёдатӣ накунед ва имкониятҳои молиявии худро воқеъбинона ба назар гиред. Ҳангоми иҷрои корҳои хатарнок дар ҷойи кор эҳтиёткор бошед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз эҳсосоти худро идора кунед, зеро асабоният метавонад боиси хатогиҳо гардад. Ҳатто ба одамони наздик низ тамоми сирру нақшаҳои худро нақл накунед, эҳтимол аз боварии худ ноумед шавед. Муоширати зиёд метавонад нерӯи шуморо кам кунад, бинобар ин баъзан танҳо мондан ва истироҳат кардан фоида дорад. Агар вазъи молиявӣ ҳоло чандон хуб набошад, рӯҳафтода нашавед, зеро беҳбудӣ дар пеш аст. Машқи ҷисмонӣ ва сайругашт ба нигоҳ доштани нерӯ ва рӯҳияи хуб кумак мекунанд.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Агар муддати зиёд кӯшиш карда истода бошед, ки таваҷҷуҳи шахсеро ба худ ҷалб кунед, имрӯз каме ақиб нишинед ва шитоб накунед. Вақт муносибати воқеиро нишон медиҳад. Хабари хуш, як ҳолати ногаҳонии фоидаовар ё туҳфа аз наздикон метавонад шуморо шод кунад. Дар кор имкони нишон додани қобилиятҳои худ ва пешрафт доред. Дар ояндаи наздик масъалаҳои молиявӣ ва касбӣ вақти бештар талаб мекунанд, бинобар ин ҳамкорӣ бо дигарон муҳим мешавад. Аз одатҳои зараровар дурӣ ҷӯед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Шояд муддате зиндагии худро тағйир додану аз муносибатҳои бесамар даст кашидан хоҳед. Имрӯз бо атрофиён кушода ва меҳрубон буданатон ба муносибатҳо таъсири хуб мерасонад. Ҳамзамон, зеҳн ва ҳисси дарунии шумо фаъол мешаванд ва хоҳиши анҷом додани корҳои зиёд пайдо мекунед. Ҳангоми таҳсил, сафар ё харидуфурӯш эҳтиёткор бошед, зеро эҳтимоли фиреб вуҷуд дорад. Барои корҳои нав фурсати хуб пайдо мешавад, аммо истироҳат ва хоби кофиро фаромӯш накунед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Дар муносибатҳои ошиқона суханҳои сахт ва эҳсосоти тез метавонанд вазъиятро душвор кунанд. Кӯшиш кунед бештар гузашт кунед ва бо нармӣ муносибат намоед. Дар оила нофаҳмиҳои гузашта тадриҷан бартараф шуда, фазои хона оромтар мегардад. Дар масъалаҳои молиявӣ бе маслиҳат бо ҳамсар ё наздикон хариди гарон накунед. Дар кор беҳтараш диққати зиёди роҳбарро ба худ ҷалб накунед, то вазифаҳои иловагӣ ба зиммаатон гузошта нашаванд. Имрӯз барои харид рӯзи муносиб нест, вале худро хуб эҳсос хоҳед кард.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Агар бо шахси дӯстдоштаатон муноқиша карда бошед, кӯшиш кунед масъаларо оромона муҳокима карда, роҳи мувофиқи ҳалли онро пайдо намоед. Пеш аз харидҳои гаронбаҳо ба фикри аҳли оила низ гӯш диҳед, зеро қарори якҷониба метавонад боиси баҳс шавад. Нимаи аввали рӯзро ба корҳои муҳим бахшед, баъдтар бошад, бо наздикон истироҳат кунед. Қарори оқилона метавонад вазъи молиявии шуморо беҳтар созад. Барои варзиш, нигоҳубини худ ва нав кардани намуди зоҳирӣ низ вақт ҷудо кунед.
