Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз эҳсосоти ошиқона метавонад шуморо аз воқеаҳои атроф дур созад. Бо вуҷуди ин, воқеиятро низ фаромӯш накунед. Наздикон ба таваҷҷуҳ ва ғамхории шумо ниёз доранд, аз ин рӯ ба корҳои хона машғул шавед. Дар кор танҳо бо диққатнокӣ натиҷаи хуб ба даст меоред. Айни ҳол фурсати кӯтоҳе барои истироҳат доред, зеро баъдтар корҳои зиёде пеш меоянд. Аз хӯрокҳои ношинос худдорӣ кунед.
Савр (21 апрел-20 май)
Имрӯз нерӯи зиёд доред, вале онро беҳуда сарф накунед. Рӯз барои эҷодкорӣ ва мулоқоти ошиқона мусоид аст. Агар ҳамеша хоҳиши ҳукмронӣ дар муносибатҳои шахсӣ ва ошиқона дошта бошед, беҳтараш рафтори худро бознигарӣ кунед. Бо дигарон якҷоя амал кардан нисбат ба танҳо амал кардан натиҷаи беҳтар медиҳад. Аз хароҷоти зиёдатӣ ва қарорҳои ҷиддии молиявӣ худдорӣ намоед. Ба истироҳат ва ғизои солим низ аҳамият диҳед.
Ҷавзо (21 май-21 июн)
Ситораҳо имрӯз ба нафъи шумо амал мекунанд. Имкони пайдо кардани дӯстони нав ё ҳатто шахси дӯстдошта зиёд аст. Субҳ фикрҳои мусбатро интихоб кунед ва аз рашку ғурур дурӣ ҷӯед. Дар фаъолияти корӣ имкони пешрафт ё гирифтани даромади иловагӣ пайдо мешавад. Агар бо сабру устуворӣ амал кунед, ба ҳадафҳои худ мерасед. Саломатӣ хуб буда, худро пурқувват эҳсос хоҳед кард.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз аз рӯйдодҳои ошиқонаи ҷиддӣ интизор нашавед, зеро вақти онҳо ҳанӯз нарасидааст. Хабари муҳим метавонад нақшаҳои шуморо тағйир диҳад. Ба хоҳишҳои аҳли оила бо меҳрубонӣ муносибат кунед. Дар кор танҳо бо андешаи пешакӣ ва нақшаи дуруст муваффақ мешавед. Агар чизеро гум кунед, хавотир нашавед, он ё пайдо мешавад ё ҷойгузини хубе хоҳед ёфт. Қоидаҳои беҳдоштро риоя кунед.
Асад (23 июл-23 август)
Ҳангоми сафар ё рафтуомад эҳтимоли шиносоии нав вуҷуд дорад, вале он ба муносибати ҷиддӣ табдил намеёбад. Бо шахси дӯстдошта бештар ошкоро суҳбат кунед ва муносибатро мустаҳкам созед. Агар роҳбар вазифаи иловагӣ диҳад, ҳаққи худро фаромӯш накунед. Хабарҳои муҳиме ба даст меоред, ки барои ҳалли мушкилот кумак мекунанд. Вазъи молиявӣ беҳтар шуда метавонад. Дар хӯрдану нӯшидан меъёрро нигоҳ доред.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Шарики зиндагӣ мехоҳад масъалаи муҳимеро ҳал кунад, аз ин рӯ аз қабули қарор гурез накунед. Тартибу тозагӣ дар хона ба рӯҳияи хуб ва муносибатҳои гарм мусоидат мекунад. Фикру нақшаҳои судманд пайдо мешаванд ва бо кумаки дигарон метавонанд амалӣ гарданд. Дар муомилаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед. Саломатӣ хуб аст, танҳо аз изтироб ва фикрҳои зиёдатӣ худдорӣ кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз дар муносибатҳои ошиқона нофаҳмиҳо ба вуҷуд омада метавонанд. Барои барқарор кардани ҳамдигарфаҳмӣ кӯшиш кунед. Бо як сюрпризи хурд аҳли хонаводаро шод гардонед. Имкониятҳои воқеиро аз даст надиҳед, зеро баъзан бахт хеле наздик аст. Дар масъалаҳои молиявӣ ваъдаи калон надиҳед. Агар худро хаста ҳис кунед, каме истироҳат кунед, то нерӯи худро барқарор намоед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз имкони сар задани як ошноии ошиқона ё ишқбозии ҷолиб вуҷуд дорад. Бо аҳли хона мушкилоти худро озодона муҳокима кунед, онҳо шуморо дастгирӣ мекунанд. Дар ҷои кор эҳтимоли баҳс бо роҳбар пеш меояд, аммо исрори зиёд натиҷаи дилхоҳ намедиҳад. Ҳангоми харид эҳтиёткор бошед, то маблағи зиёдатӣ сарф нашавад. Ба ғизои сабук ва солим афзалият диҳед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Агар муносибатҳои ошиқона каме сард шудаанд, ноумед нашавед. Бо навоварӣ ва таваҷҷуҳи бештар метавонед гармии онҳоро барқарор созед. Барои аҳли хона вақт ҷудо карда, шоми хотирмон ташкил намоед. Дар кор имкониятҳои худро дуруст арзёбӣ кунед ва аз уҳдаи худ зиёд масъулият нагиред. Тағйири муҳити хона метавонад баракат ва рӯҳияи хуб оварад. Барои истироҳат низ вақт пайдо кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Аз ҳад зиёд эрод гирифтан метавонад боис гардад, ки бахти муҳаббатро аз даст диҳед. Ба шарики зиндагӣ вақти бештар бахшед, зеро ӯ танҳо ба таваҷҷуҳи шумо ниёз дорад. Рӯзи корӣ ором мегузарад. Агар кайҳо боз нияти зиёд кардани маошро доштед, вақти муносиб барои суҳбат бо роҳбар наздик шудааст. Барои пешгирии бемориҳои кӯҳна ба саломатии худ бештар аҳамият диҳед.
Далв (21 январ-20 феврал)
Имрӯз эҳтимоли ошиқ шудан ё сар задани эҳсосоти қавӣ зиёд аст. Нимаи дуюми рӯзро барои истироҳат ва вохӯрӣ бо дӯстон ҷудо кунед. Шумо метавонед назари одамоне, ки қаблан ба шумо шубҳа доштанд, тағйир диҳед. Дар масъалаҳои молиявӣ сарфакор бошед, зеро хароҷоти ғайричашмдошт имкон дорад. Сайругашт дар табиат ва машқи ҷисмонӣ ба шумо нерӯ мебахшад, вале аз шамолхӯрӣ эҳтиёт кунед.
Ҳут (21 феврал-20 март)
Ҷозиба ва рафтори ғайриодии шумо имрӯз диққати дигаронро ҷалб мекунад. Баъзан лозим меояд манфиати худро ба хотири наздикон канор гузоред, аммо рӯз дар маҷмӯъ бобарор хоҳад буд. Барои тоза кардани хона ва ба тартиб овардани муҳит вақти муносиб аст. Музокироти корӣ натиҷаи хуб медиҳанд ва шиносоиҳои нав метавонанд сабаби пешрафти касбӣ ё муваффақияти молиявӣ гарданд. Ба саломатии чашмон низ диққат диҳед.
