Ҳамал (21 март-20 апрел)
Дар муносибатҳои ошиқона рӯзи мусоид аст. Агар каме фаъолтар бошеду ташаббус нишон диҳед, дӯстдоштаатон аз ин хурсанд мешавад. Ба наздикӣ барои якҷоя сафар кардан бо дӯстдошта ва наздикон фурсати хуб пайдо мешавад. Инчунин, вақти муносибест, ки дар бораи пешрафти касбии худ фикр кунед. Барои баланд бардоштани малакаҳоятон ба курсҳои омӯзишӣ рафтан мумкин аст. Дар тиҷорат муваффақ шуданатон эҳтимол дорад, вале аз баҳсу мунозира худдорӣ кунед. Ба ҷои танқид кардани дигарон, ба ислоҳи рафтори худ диққат диҳед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз ба шахси дӯстдоштаатон бештар таваҷҷуҳ кунед. Шояд ӯ аз набудани вақту меҳрубонии шумо худро танҳо ҳис кунад. Корҳои рӯзгор вақти зиёди шуморо мегиранд, аммо беҳтар аст онҳоро сари вақт анҷом диҳед, то мушкилот ҷамъ нашаванд. Корҳоро ба ҳоли худ нагузоред, зеро баъдан ҳал кардани онҳо душвортар мешавад. Барои беҳтар кардани вазъи молиявӣ хароҷоти нолозимро кам кунед. Ҳамзамон, малакаи нав омӯзед ё дар курсҳои омӯзишӣ иштирок намоед. Аз ҷиҳати саломатӣ мушкили ҷиддӣ пешбинӣ намешавад, аммо эҳтиёт бошед, то зуком нашавед. Дастҳоятонро мунтазам бишӯед, махсусан дар ҷойҳои ҷамъиятӣ.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Шахси дӯстдоштаатон мехоҳад чизе муҳимро ба шумо бигӯяд, аммо ҷуръат намекунад. Ӯро маҷбур насозед ва имкон диҳед, ки худаш барои суҳбати самимӣ омода шавад. Дар рӯзҳои наздик муносибат бо баъзе наздиконатон метавонад тағйир ёбад. Шояд лозим ояд, ки ба муносибатҳои худ аз нав назар кунед. Имрӯз беҳтараш корҳои пештар оғозкардаатонро ба анҷом расонед, на ин ки кори навро сар кунед. Барои муваффақият дар оянда бо дӯстону ҳамкорон робитаи хуб дошта бошед. Ҳамзамон, худро аз лаҳзаҳои хурсандибахш маҳрум насозед, зеро онҳо ба рӯҳия ва саломатии шумо таъсири хуб мерасонанд.
Саратон (22 июн-22 июл)
Агар аллакай муносибати ошиқона дошта бошед, шахси дӯстдоштаатон метавонад шуморо бо сюрпризи гуворо шод кунад. Имрӯз аз қарорҳои шитобкорона, таваккали беасос ва васвасаҳо дурӣ ҷӯед. Эҳтимол аст, ки дар хона нофаҳмӣ ба миён ояд ё бо дӯстатон баҳс кунед. Ҳангоми суҳбати ғайрирасмӣ метавонед маълумоти муфид ба даст оред. Агар ҳамкоратон шуморо ба хӯроки нисфирӯзӣ даъват кунад, рад накунед. Кори дастаҷамъона барои расидан ба мақсадҳоятон кумак мекунад. Вазъи молиявӣ устувор мемонад. Барои беҳтар кардани саломатӣ бештар ҳаракат кунед ва ба варзиш машғул шавед.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз барои шиносоӣ, ишқбозӣ ва муошират тавассути паёмҳо рӯзи муносиб аст. Аммо эҳтимол дорад, ки ин шиносоӣ ба муносибати ҷиддӣ табдил наёбад. Дар оила мумкин аст муносибатҳо каме сард шаванд. Барои пешгирӣ аз ҷанҷол кӯшиш кунед ором бошед ва эҳсосоти худро идора кунед. Дар кор шитоб кардан шарт нест. Эҳтимол худи раванди иҷрои вазифаҳо назар ба натиҷаи онҳо бароятон ҷолибтар бошад. Агар муддати зиёд дар бораи масъалаи мураккабе фикр карда бошед, имрӯз метавонед роҳи ҳалли онро пайдо кунед. Ҳамаи масъулиятҳоро якбора ба дӯш нагиред, ин метавонад ба саломатиятон зарар расонад.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Барои пешгирӣ аз саволҳои нороҳаткунандаи наздикон кӯшиш кунед бесабрии худро нишон надиҳед. Ба танбалӣ роҳ надиҳед: имрӯз вақти хубест барои пухтупаз ё ба тартиб даровардани хона. Бо вуҷуди ин, рӯз метавонад душвор гузарад ва аз субҳ бо баъзе нокомиҳо рӯ ба рӯ шавед. Эҳтимол ба шумо пешниҳоди ҷолибе кунанд, аммо пеш аз қабул кардан тамоми паҳлуҳои онро бодиққат санҷед. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯзи хуб аст: эҳтимол аз лоиҳаҳои қаблан оғозкардаатон даромад ба даст оред. Ҳамчунин, барои муҳофизати хона чора андешидан мумкин аст. Ба тағйирёбии ҳаво аҳамият диҳед ва барои рафъи рӯҳафтодагӣ ба шириниву машрубот такя накунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз ҷаззобияти шумо метавонад диққати атрофиёнро бештар ҷалб кунад. Аз ин рӯ, барои муошират ва шиносоии нав рӯзи мусоид аст. Бо вуҷуди ин, рафтори баъзе одамон метавонад шуморо нороҳат кунад, зеро ба назаратон чунин менамояд, ки онҳо қарорҳои нодуруст қабул мекунанд. Масъулияти худро ба дӯши дигарон нагузоред. Дар ҷои кор шояд дилгир шавед, аммо корҳои муқаррариро оромона анҷом додан беҳтар аз саросемагӣ ва фишори зиёд аст. Барои омӯзиши малакаҳои нав ва вохӯриҳои корӣ фурсати хуб пайдо мешавад. Робитаҳои худро барои пайдо кардани дастгирии молиявӣ истифода бурда метавонед. Ба саломатӣ аҳаммият диҳед, эҳтимоли дарди гулӯ вуҷуд дорад.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Дар муносибатҳои ошиқона оромӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо мешавад. Шахси дӯстдоштаатон шуморо самимона дӯст медорад. Агар муҷаррад бошед, шиносоии гуворо метавонад оғози муносибати ҷиддӣ гардад. Дар хона сюрпризи хуше интизор аст. Барои шод кардани худ ва шахси наздикатон як шоми хотирмон ташкил кунед. Эҳтимол хабари муҳиме гиред, ки ба ҳаёти шахсӣ ё фаъолияти кориатон тағйироти назаррас меорад. Агар соҳибкор бошед, дар ояндаи наздик имкони бастани шартномаи судманд пайдо мешавад. Ба табиат бароед ва ба варзише машғул шавед, ки ба шумо ҳаловат мебахшад.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз дар байни шиносҳоятон шахсе пайдо шуда метавонад, ки барои муносибати ҷиддӣ ва зиндагии якҷоя мувофиқ бошад. Фурсати шиносоиро аз даст надиҳед. Ҳангоми муошират бо хешовандон беҳтараш шитоб накунед ва пеш аз ҳар гуна баҳсу мунозира вазъиятро хуб бисанҷед. Шояд каме танҳо мондан ва аз ҷамъомадҳои серодам дурӣ ҷустан бароятон муфид бошад. Дар кор вазифаҳои зиёд ба дӯшатон меафтанд. Агар имкон бошад, як қисми онҳоро ба ҳамкорон вогузор кунед. Гарчанде нақшаҳоятон амалӣ мешаванд, шояд аз худ қаноатманд набошед. Барои пешгирӣ аз асабоният ба худ фишори зиёд наоред. Дар об муддати дароз намонед, эҳтимоли шамолхӯрӣ вуҷуд дорад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз барои беҳтар кардани ҳаёти шахсӣ қадами ҷиддӣ гузошта метавонед. Агар касеро дӯст доред, эҳсосоти худро баён кунед, ба вохӯрӣ равед ё бо шахси дӯстдоштаатон суҳбати самимӣ намоед. Дар оила ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо хоҳад буд. Мушкилоти рӯзгорро бо суҳбат ва ҳамкорӣ ба осонӣ ҳал карда метавонед. Бо наздикон вақт гузаронед ва барои хона чизҳои зарурӣ харед. Дар кор имкони пешрафт вуҷуд дорад. Интизоми меҳнатиро риоя кунед, роҳбарон метавонанд фаъолияти шуморо мушоҳида кунанд. Вазъи молиявӣ эҳтиёҷоти шуморо қонеъ мегардонад, ҳарчанд хоҳишу талаботатон зиёд шуда метавонанд. Бе сабаб асабонӣ нашавед ва аз ташвишҳои нолозим дурӣ ҷӯед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Агар хоҳед бо шахсе, ки ба шумо писанд аст, шинос шавед, ин корро ба таъхир нагузоред. Эҳтимол ҳама чиз мувофиқи нақша пеш равад. Аммо масъалаҳои рӯзгор, муносибат бо волидон ва корҳои нотамом метавонанд ба ҳаёти ошиқонаи шумо халал расонанд. Кӯшиш кунед ин мушкилотро бо оромӣ ҳал кунед. Истеъдоди худро дар ҳар соҳаи фаъолият нишон дода метавонед, бинобар ин имкониятҳои худро маҳдуд насозед. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед. Аз фиребгарон ҳазар кунед ва ба пешниҳодҳои молу хизматрасониҳои бо тахфифи хеле калон шубҳа дошта бошед. Агар кайҳо боз аз муоинаи тиббӣ гузаштанӣ бошед, онро ба таъхир нагузоред.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз бештар табассум кунед, хурсанд бошед ва ба атрофиён рӯҳияи мусбат бахшед. Муносибати гарму самимии шумо беҷавоб намемонад. Ба наздикон меҳрубонӣ ва ғамхорӣ зоҳир кунед, дар ояндаи наздик шояд ба дастгирии онҳо ниёз пайдо кунед. Дар ин рӯз беҳтараш диққати худро ба ҳалли масъалаҳои корӣ равона созед, аммо мушкилоти кориро бо муносибатҳои шахсӣ омехта накунед. Дар масъалаҳои молиявӣ ба ақидаи худ такя кунед ва ҳар маслиҳатро беандеша қабул накунед. Агар муддати зиёд хастагӣ эҳсос карда, баъзан хоҳиши тарк кардани ҳама корҳоро дошта бошед, рӯҳафтода нашавед. Ба наздикӣ неруи тоза пайдо мекунед ва метавонед корҳои дер боз оғозкардаатонро бомуваффақият ба анҷом расонед.
