Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз асабониятатон метавонад бештар шавад, аз ин рӯ оромӣ ва сабрро нигоҳ доред. Агар бо наздикон нофаҳмие пеш ояд, беҳтараш баҳсро ба вақти дигар гузоред. Бо одамони хушбин бештар муошират кунед ва аз шахсони бад дурӣ ҷӯед. Муваффақият танҳо бо меҳнати пайваста ба даст меояд. Имкони гирифтани мукофот ё туҳфаи арзишманд низ вуҷуд дорад. Барои саломатӣ бештар ҳаракат кунед ва ғизои солим истеъмол намоед.
Савр (21 апрел-21 май)
Шояд шахсеро, ки дӯст медоред, аз ҳад зиёд комил меҳисобед. Ба муносибатҳо бо назари воқеӣ нигоҳ кунед ва эҳсосоти худро идора намоед, то дар оила нофаҳмиҳо ба миён наоянд. Энергияи худро ба меҳрубонӣ ва ғамхорӣ нисбат ба шахси дӯстдошта равона созед. Имрӯз барои хариди муфид ё сармоягузории бобарор имконияти хуб пайдо мешавад. Агар худро нотоб ҳис кунед, ҳатман истироҳат кунед.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз бо ҷаззобият, зиракӣ ва тафаккури эҷодии худ метавонед ба натиҷаҳои хуб ноил шавед. Дар хона фазои гарму дӯстона эҷод кунед. Ҳангоми хароҷот ва сармоягузорӣ эҳтиёткор бошед ва қарорҳои шитобкорона қабул накунед. Эҳтимол пешниҳоди кори беҳтар ё созишномаи судманд ба даст оред. Аз харидҳои шубҳанок, ғизои вазнин ва нӯшокиҳои спиртӣ худдорӣ кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз ба эҳсосот ва ниёзҳои шахси дӯстдошта бештар аҳамият диҳед. Гарчанде баъзе корҳо бо душворӣ пеш раванд ҳам, сабру таҳаммул шуморо ба натиҷаи хуб мерасонад. Меҳрубонӣ ё туҳфаи шахси дӯстдошта табъатонро болида мекунад. Барои бартараф кардани мушкилот аз таҷриба ва дастгирии одамони боэътимод истифода баред. Агар машқҳои ҷисмониро идома диҳед, худро хеле хуб эҳсос хоҳед кард.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз барои ҳал кардани масъалаҳои ошиқона вақти мувофиқ нест, зеро эҳтимоли нофаҳмиҳо зиёд аст. Беҳтараш каме танҳо бошед ва ба андешаҳои худ гӯш диҳед. Дар масъалаҳои корӣ ба маслиҳати шахси соҳибтаҷриба аҳамият диҳед. Рӯз барои пешниҳод кардани ғояҳои нав ва ҳатто суҳбат дар бораи зиёд шудани маош мусоид аст. Фикрҳои нек рӯҳия ва саломатии шуморо беҳтар нигоҳ медоранд.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Агар хоҳед, ки дар зиндагии шахсӣ тағйироти хуб ба амал ояд, қадами аввалро худ гузоред. Аз орзуҳои беасос дур шуда, вазъиятро воқеӣ арзёбӣ кунед. Дар ҷои кор имкони нишон додани дониш ва таҷрибаатон пайдо мешавад, ки метавонад барои пешрафти касбӣ муҳим гардад. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед ва худро аз ҳад зиёд хаста накунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Барои онҳое, ки ҳанӯз ҷуфти худро наёфтаанд, имрӯз имкони шиносоии нав зиёд аст. Нигаронии хурди рӯзгор метавонад каме асабонӣ кунад, вале мушкил зуд ҳал мешавад. Бо меҳнатдӯстӣ ва фаъолиятатон таваҷҷуҳи дигаронро ҷалб мекунед. Хонаатонро тоза карда, аз ашёи нолозим халос шавед, ин ба беҳтар шудани рӯҳия ва ҷалби баракат мусоидат мекунад.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Дар муносибатҳои ошиқона эҳтимоли нофаҳмӣ вуҷуд дорад, аммо агар муҳаббат самимӣ бошад, ҳама мушкилот паси сар мешавад. Агар имкони истироҳат надошта бошед, худро ба кор машғул созед. Имрӯз қобилияти роҳбарии шумо хеле зарур мешавад ва заҳмататон ҳатман қадр мегардад. Барои анҷом додани амалиёти молиявӣ рӯзи муносиб аст. Бо таҷҳизоти барқӣ эҳтиёт кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Аз шахси дӯстдошта интизориҳои аз ҳад зиёд надошта бошед. Дар бораи орзу ва хоҳишҳои худ ошкоро суҳбат кунед ва кинаро дар дил нигоҳ надоред. Муоширати хуб метавонад барои шумо шиносоии муфид оварад. Азбаски хароҷоти ғайричашмдошт имкон дорад, маблағатонро сарфакорона истифода баред. Барои саломатӣ танҳо ғизои тару тоза истеъмол кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз метавонад бо шиносоии гуворо ё лаҳзаҳои ошиқона хотирмон гардад. Пеш аз омадани меҳмонони ногаҳонӣ хонаатонро ба тартиб оред. Барои омӯзиш, такмили ихтисос ва аз худ кардани малакаҳои нав рӯзи хеле мусоид аст. Агар нияти гирифтани қарз ё истифода аз хизматрасонии бонкро дошта бошед, фурсати муносиб фаро расидааст. Барои беҳтар шудани саломатӣ ба ғизои солим бештар аҳамият диҳед.
Далв (21 январ-20 феврал)
Имрӯз қобилиятҳои худро пинҳон накунед ва ба нерӯи худ бовар дошта бошед. Бо сабаби зудранҷӣ эҳтимоли баҳс дар оила вуҷуд дорад, аз ин рӯ ҳар суханро боандеша бигӯед. Меҳнати имрӯзаатон самараи хуб медиҳад ва подош дер нахоҳад кард. Касе, ки пештар бо ӯ муносибати хуб надоштед, метавонад ба шумо дасти ёрӣ дароз кунад. Барои пешгирии бемориҳои сироятӣ бештар эҳтиёт намоед.
Ҳут (21 феврал-20 март)
Агар байни шумо ва шарики зиндагӣ нофаҳмӣ вуҷуд дошта бошад, беҳтар аст имрӯз аз баҳс худдорӣ кунед. Нигоҳ доштани оромиву ҳамдигарфаҳмӣ дар оила аз ҳама муҳим аст. Шояд касе барои маслиҳат ё кумак ба шумо муроҷиат кунад. Дар касбу кор обрӯи худро ҳифз намоед ва ба ҳар овоза бовар накунед. Гарчанде худро пурқувват эҳсос мекунед, ҳангоми кору рӯзгор эҳтиёткор бошед, то осеб набинед.
