Яке аз сабабҳои асосии мушкилоти оилавӣ норасоии дониш ва маърифати зиндагӣ мебошад. Бисёр ҷавонон бе омодагии равонӣ ва иҷтимоӣ оила бунёд мекунанд. Онҳо намедонанд, ки зиндагии муштарак масъулият, сабр, гузашт ва ҳамдигарфаҳмиро талаб мекунад. Оилаи солим танҳо дар асоси муҳаббат бунёд намешавад. Барои нигоҳ доштани он дониши зиндагӣ низ зарур аст.

Шахс бояд:

- ҳуқуқ ва вазифаҳои худро донад;

- масъулияти падару модариро дарк кунад;

- қоидаҳои муоширати солимро аз худ намояд;

- ҳалли осоиштаи ихтилофҳоро омӯзад.

Маърифат инсонро аз бисёр хатоҳо нигоҳ медорад ва сабаби устувории муносибатҳои оилавӣ мегардад.

Сабр ва таҳаммулпазирӣ

Ҳеҷ оилае вуҷуд надорад, ки дар он мушкилот пеш наоянд. Ихтилофи назар, норасоии маблағ, беморӣ ё дигар ҳолатҳои ногувор дар ҳар хонадон рух дода метавонанд. Аммо фарқи оилаи солим аз оилаи ноустувор дар тарзи муносибат ба мушкилот аст. Оилаи солим мушкилотро ҳамчун озмоиши зиндагӣ қабул мекунад ва кӯшиш менамояд, ки онҳоро якҷоя ҳал намояд.

Сабр яке аз арзишҳои муҳимтарин дар ҳаёти оилавӣ мебошад. Сабр ба инсон имкон медиҳад, ки дар ҳолатҳои душвор эҳсосоти худро идора намояд ва қарорҳои дуруст қабул кунад. Бузургони мо беҳуда нагуфтаанд: «Сабр меваи ширин дорад». Дар зиндагии оилавӣ низ ҳамин тавр аст.