Ҳамал (21 март-20 апрел)
Агар кайҳо боз ба рухсатӣ нарафта бошед, корҳои худро ҳарчи зудтар ба анҷом расонида, ба сафар бароед. Дур аз хона шуморо лаҳзаҳои ошиқона ва эҳтимоли шиносоии хуш интизор аст. Аммо аз сабаби овоза ё суханони беасоси шахси бадхоҳ дар муносибатҳои оилавӣ нофаҳмӣ пайдо шуданаш мумкин. Бе далел ҳамсаратонро айбдор накунед. Дар кор фикрҳои наватонро ҳоло бо роҳбарият зиёд дар миён нагузоред. Барои соҳибкорон рӯз барои пайдо кардани нақшаҳои нави тиҷоратӣ мусоид аст.
Савр (21 апрел-21 май)
Дар рӯзҳои наздик шояд ба коре даст занед, ки барои шумо ғайриодӣ аст, масалан, ба касе аз муҳаббати худ иқрор шавед. Аз шармгинӣ худдорӣ кунед ва ҷасурона амал намоед. Дар хона бештар ба корҳои рӯзмарра ва масъалаҳои оилавӣ машғул шавед ва худро бо мушкилоти зиёдатӣ саргарм накунед. Баъзе соҳибкорон метавонанд бинобар камбуди маблағ фаъолияти худро муваққатан маҳдуд кунанд, вале ин маънои баста шудани тиҷоратро надорад. Аз харидҳои калон худдорӣ кунед. Фаъолияти ҷисмонӣ низ барои нигоҳ доштани саломатӣ муфид аст.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз шахси дӯстдоштаатон шояд дарк карда натавонад, ки аз ӯ чӣ шунидан ё чӣ гирифтан мехоҳед, вале эҳтимол бо ҳисси баланди худ шуморо хушҳол кунад. Барои корҳои калон ва мулоқотҳои муҳим рӯзи чандон мувофиқ нест. Беҳтараш вақти бештарро бо наздикон, фарзандон ва ҳайвоноти хонагӣ гузаронед ё ба дӯстатон занг занед. Имрӯз қобилияти кории шумо баланд мешавад ва метавонед ба натиҷаҳои хуб расед. Аз мушкилоти пулӣ дурӣ ҷӯед, зеро хатари зарари молиявӣ вуҷуд дорад. Барои оромӣ каме танҳо монда, эҳсосоту мақсадҳои худро таҳлил кунед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз барои изҳори муҳаббат ва оғози муносибати ошиқона рӯзи муносиб аст. Аз амалӣ кардани орзуҳои худ натарсед. Дар ин роҳ зиракӣ ва қобилияти нигоҳ доштани сирру асрор низ муҳиманд. Агар ба хиёнати шахси наздик шубҳа дошта бошед, вазъро аз ҳад зиёд фоҷиавӣ тасаввур накунед, зеро бисёре аз гумонҳо метавонанд беасос бошанд. Пулро беҳуда сарф накунед ва агар лозим шавад, ба наздикон кумак расонед. Вазифаҳои аз ҳад зиёдро ба уҳда нагиред.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз шумо хеле ҷолибу дилрабо хоҳед буд, аммо эҳтиёт кунед, ки ба дигарон ваъдаҳои аз имкони худ бештар надиҳед, зеро метавонанд суханонатонро нодуруст фаҳманд. Агар нақша доштед ба идораи давлатӣ равед ё ҳуҷҷатҳои марбут ба моликиятро ба расмият дароред, беҳтараш ин корро ба вақти дигар гузоред. Рӯз метавонад пурташвиш бошад, бинобар ин барои муваффақ шудан вазъро дуруст арзёбӣ карда, дигаронро бо мулоимӣ бовар кунонед. Барори кор дубора ба ҷониби шумо мегардад. Аз хастагии зиёд худдорӣ кунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз шахси наздик бо таваҷҷуҳ ва ғамхории худ шуморо хушҳол мекунад. Онҳое, ки ҳоло танҳоанд, метавонанд пай баранд, ки маҳбубияташон дар байни дигарон бештар шудааст. Наздикони шумо низ дастгирии қавӣ хоҳанд кард, бинобар ин ба маслиҳату андешаи онҳо гӯш диҳед. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯзи мусоид аст ва метавонед баъзе масъалаҳои ҷамъшудаи пулиро ҳал кунед. Аз вазъиятҳои асабонӣ дурӣ ҷӯед ва барои оромии рӯҳу ҷисм усулҳои одии истироҳатро истифода баред.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Эҳтимол шахсе, ки ба шумо маъқул мешавад, аз дур, ҳатто аз кишвари дигар бошад ва ба зудӣ шуморо ба мулоқоти ошиқона даъват кунад. Дӯсти наздик ё яке аз хешовандон ба кӯмаки шумо ниёз дорад, вале шояд шарм дошта бошад, ки мустақиман бигӯяд. Агар дар кори роҳбаратон иштибоҳеро бинед, онро дар назди дигарон нагӯед ва баъдтар танҳо бо худи ӯ суҳбат кунед. Субҳ барои бастани шартномаҳои муфид ва музокироти расмӣ мувофиқ аст. Дар масъалаҳои саломатӣ эҳтиёт бошед: бемориҳои кӯҳна метавонанд авҷ гиранд, аз ин рӯ меъдаро бо ғизои зиёд аз ҳад зиёд нагиронед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Агар ҳоло танҳо бошед, имрӯз эҳтимол шуморо ба мулоқот даъват кунанд. Аз ин пешниҳод саросема даст накашед, шояд имкони хубе барои оғози муносибати мувофиқ бошад. Дар оила ба якдигар бештар ғамхорӣ кунед ва ба наздикон дар корҳои рӯзмарра ё вазифаҳояшон ёрӣ расонед. Нақшаҳои худро бо ҳамкорон зиёд дар миён нагузоред, зеро мумкин аст касе аз онҳо ба манфиати худ истифода барад. Имрӯз барои тарҳрезии нақшаҳои дарозмуддат чандон мувофиқ нест; беҳтааш ба корҳои ҳаррӯза диққат диҳед. Барои сабук кардани қаҳру ғазаб бо дӯсти наздик ё хешованд суҳбат кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз ба шумо бештар мулоқот бо дӯстону суҳбати самимӣ ва беғам лозим аст. Ин маслиҳат ҳам ба шахсони танҳо ва ҳам ба оиладор дахл дорад. Дар як рӯз ба натиҷаҳои калон расидан душвор аст, бинобар ин аз дастовардҳои ҳозира қаноат кунед ва барои худ мақсадҳои ғайривоқеӣ нагузоред. Аз муваффақиятҳои худ назди дигарон зиёд фахр накунед, то бахтатонро халалдор насозед. Дар рӯзҳои наздик метавонед ба дастгирии маънавӣ ва молиявии дӯстону ҳамкорон такя кунед. Аз ҷиҳати молиявӣ давраи ноустувор буда, хароҷоти маҷбурӣ ва таъхир дар пардохтҳо имконпазир аст.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Дар масъалаҳои ошиқона дудилагӣ ҳатто барои одамони хеле ҷасуру устувор ҳам ҳолати маъмулӣ аст, аммо имрӯз бояд зудтар амал кунед. Эҳтимол бо нофаҳмии шахси дӯстдошта ва ҳатто суханони айбдоркунанда рӯ ба рӯ шавед. Ҳамаи инро ба дил наздик нагиред. Дар касбу кор рӯзи хуб барои мубориза бо рақибон ва ҳалли масъалаҳои душвор аст, метавонед ба натиҷаи дилхоҳ расед. Вазъи молиявӣ устувор мемонад, зеро шумо пулро оқилона истифода мебаред. Бо вуҷуди ин, ба ғизои худ диққат диҳед: меъда ва низоми ҳазм имрӯз ҳассостаранд, махсусан ҳангоми истеъмоли ғизои зудтайёр.
Далв (21 январ-19 феврал)
Дар муносибат бо шахси дӯстдошта метавонад каме нофаҳмӣ ва шиддат пайдо шавад. Беҳтараш ҳоло шитоб накунед ва пеш аз хулоса баровардан каме вақт диҳед. Ба ҳолати рӯҳии ӯ диққат диҳед, эҳтимол дар зиндагияш мушкилоте пайдо шудааст, ки ҳал кардани онҳо бо дастгирии шумо осонтар мешавад. Дар кор эҳтимол роҳбар ё ҳамкорон аз баъзе рафторатон норозӣ шаванд, вале бо зиракӣ ва эҳтиёткорӣ метавонед вазъро ислоҳ кунед. Имрӯз барои харид ва нав кардани либосҳо рӯзи мувофиқ аст. Дар масъалаҳои табобат танҳо ба тавсияҳои табибон такя кунед ва аз усулҳои тасдиқнашуда худдорӣ намоед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Имрӯз бо шахси дӯстдоштаатон суҳбати ҷиддӣ ва шояд каме нохуш пеш меояд. Пас аз равшан кардани муносибатҳо эҳтимол табъатон тағйир ёбад. Оила дар маркази таваҷҷуҳи шумо қарор мегирад, бинобар ин ба наздикон ғамхорӣ кунед ва агар худатон ба ёрӣ ниёз дошта бошед, аз онҳо кӯмак пурсиданро шарм надоред. Кӯшиш кунед ором бошед ва мушкилотро як-як ҳал намоед: аввал як корро ба анҷом расонед, баъд кори дигарро оғоз кунед. Имрӯз дар муошират чандир бошед, вазъият метавонад ногаҳон бар зидди шумо тағйир ёбад. Эҳтимоли рӯҳафтодагӣ ва изтироби эҳсосӣ низ вуҷуд дорад.
