Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз аз нишон додани қобилияту эҷодиёти худ натарсед ва бо идеяҳои ҷолиб наздиконро ба ҳайрат гузоред. Агар шахси дӯстдоштаатон рӯҳияи хуб надошта бошад, ӯро дастгирӣ кунед. Дар кор метавонед ба муваффақияти назаррас ноил шавед, танҳо агар танбалӣ ва беҳаракатӣ монеъ нашаванд. Дар ҷойҳои ҷамъиятӣ эҳтимоли вохӯрии ғайричашмдошт бо шахси шинос ё гирифтани сюрпризи гуворо вуҷуд дорад. Аз шитобкорӣ ва асабоният худдорӣ кунед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз эҳтимол хоҳиши барқарор кардани муносибати ошиқонаи гузашта дар шумо пайдо шавад, аммо беҳтараш ба ин қарор шитоб накунед, зеро он метавонад ноумедӣ оварад. Шахсони оиладор бояд ба ӯҳдадориҳои худ содиқ бошанд ва ба булҳавасӣ дода нашаванд. Дар кор бо такя ба ҳадафу кӯшишҳои худ метавонед натиҷаи хуб ба даст оред. Имрӯз аз баъзе одатҳои ҳамешагӣ даст кашед. Барои истироҳат ба табиат баромадан ва бештар сабзавоту мева истеъмол кардан низ муфид аст.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз шахси дӯстдошта метавонад шуморо бо туҳфа ё сюрпризи гуворо шод кунад. Ба ғамхории ӯ бо суханони нек ҷавоб диҳед. Агар худро дар интихоби роҳи дуруст саргардон ҳис кунед, аз шахси наздик маслиҳат пурсед. Дар ҷои кор рақибе пайдо шуда метавонад, ки мехоҳад ба пешрафти шумо халал расонад, бинобар ин интизоми кориро ҷиддӣ риоя кунед. Субҳ барои тағйироти касбӣ вақти муносиб аст. Дар охири рӯз оромии худро нигоҳ доред ва ба асабоният дода нашавед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Имрӯз сабру таҳаммул ба шумо кумак мекунад, ки мушкилоти хурдро дар муносибат бо шахси дӯстдошта бе душворӣ паси сар намоед. Аз одамони ҳасуд эҳтиёт шавед ва ба баҳсҳои дигарон дахолат накунед. Вақти худро ба корҳои беҳуда сарф накарда, ба корҳои воқеан муҳим машғул шавед. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯз метавонад бобарор бошад: эҳтимоли даромади иловагӣ, хариди муфид ё ҳатто бурд вуҷуд дорад. Барои андеша кардан, таҷрибаи гузашта ва нақшаҳои ояндаро баррасӣ намудан рӯзи хуб аст.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз танҳо ба худ диққат додан метавонад боиси нофаҳмӣ бо наздикон гардад. Ба эҳсосу ниёзҳои дигарон низ аҳамият диҳед. Агар норозигӣ дар дил ҷамъ шуда бошад, онро бо хашм баён накунед ва барои нигоҳ доштани муносибатҳои хуб ба гузашт омода бошед. Эҳтимоли гирифтани мукофоти иловагӣ вуҷуд дорад, вале барои он шояд бештар кор кардан лозим шавад. Кӯшиш кунед рӯҳияи мусбатро нигоҳ доред ва онро ба аҳли оила низ гузаронед. Имрӯз худро аз корҳои вазнин зиёд хаста накунед.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Имрӯз дар ҳаёти ошиқона эҳсосотатон зиёд мешаванд, аммо кӯшиш кунед ба ҳар кори беандеша роҳ надиҳед. Ҳасад ва гумонбарӣ метавонад муносибатҳоро вайрон кунад, махсусан агар барои шубҳа сабаби воқеӣ надошта бошед. Эҳтимол нақшаи истироҳататон тағйир ёбад ва корҳои иловагӣ пайдо шаванд. Бо гуфтугӯи ором ва қобилияти созиш метавонед мушкилотро сабуктар кунед. Ҳадафҳои наздик ва дурро муайян карда, афзалиятҳоро дуруст гузоред. Агар ба тағйири ҳаво ҳассос бошед, саломатии худро эҳтиёт кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз шояд ашёи писандидаатонро харид карда натавонед, аммо ба ҷойи он эҳтимоли шиносоии гуворо бо шахси нав зиёд аст. Дар муносибат бо дигарон эҳтиёт кунед ва ҳатто барои ҳалли масъалаҳои муҳим аз суханони нодуруст истифода набаред. Дар кор монеаҳои ғайричашмдошт метавонанд ба миён оянд ва эҳтимол ба омӯзиши малакаҳои нав ниёз пайдо кунед. Барои пайдо кардани манбаи иловагии даромад ё оғози фаъолияти нав рӯзи мусоид аст. Ҳангоми сафару ҳаракат эҳтиёткор бошед ва саломатии худро низ ҳифз кунед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз дар ҳаёти шахсии шумо эҳсосоти нав пайдо шуда метавонанд. Эҳтимоли оғози муносибати ошиқона ё барқарор шудани робитаи гузашта вуҷуд дорад. Муносибат бо наздикон низ беҳтар мешавад ва ихтилофҳои пешина тадриҷан аз байн мераванд. Агар аз шароити кори худ норозӣ бошед, пеш аз ҷустуҷӯи ҷойи нав аввал бо роҳбарият суҳбат кунед. Имрӯз аз қарорҳои саросемаву корҳои хатарнок худдорӣ намоед, зеро эҳсосот метавонад шуморо ба иштибоҳ барад. Барои барқарор кардани нерӯ ва истироҳат вақти бештар ҷудо кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз беҳтараш ба ҳар маслиҳати дигарон такя накунед ва пеш аз ҳама ба ақлу таҷрибаи худ гӯш диҳед. Рӯз барои банақшагирии корҳои муштарак, истироҳати фаъол ва вохӯрии ошиқона мувофиқ аст. Дар муносибатҳои оилавӣ шояд баъзе мушкилоти рӯзмарра пайдо шаванд, бинобар ин аз наздикон талаботи аз ҳад зиёд накунед. Аз одамони ҳасуд эҳтиёт шавед ва ба ҳар сухан бовар накунед. Эҳтимоли хароҷоти ғайринақшавӣ вуҷуд дорад, бинобар ин аз харидҳои нолозим худдорӣ намоед. Ҳангоми гузаштан аз роҳ низ эҳтиёткор бошед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз ростқавлӣ ва муносибати ошкоро ба шумо кумак мекунанд. Аз шахси дӯстдоштаатон чизеро пинҳон накунед, зеро нофаҳмиҳо метавонанд сабаби баҳс шаванд. Кӯшиш кунед асабониятро идора кунед, то бе сабаби ҷиддӣ бо ҳамсаратон муноқиша накунед. Дар кор баъзе ҳамкорон метавонанд аз меҳрубонии шумо истифода бурда, ба қарорҳоятон таъсир расонанд. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед. Имрӯз беҳтараш аз корҳои ҷисмонии вазнин худдорӣ карда, бештар истироҳат намоед.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз эҳсосоти ошиқона метавонанд шуморо водор созанд, ки муносибатҳои гузаштаро ба ёд оваред ва ҳатто хоҳиши барқарор кардани онҳоро пайдо кунед. Дар муносибат бо дигарон аз эроди зиёд ва танқиди беҳуда худдорӣ кунед. Гарчанде баъзе мушкилот метавонанд рӯҳияатонро паст кунанд, баъд аз онҳо имкони пешрафти хуб пайдо мешавад. Агар диққати худро ба масъалаҳои муҳим равона кунед, имкониятҳои муносибро аз даст намедиҳед. Аз сармохӯрдагӣ эҳтиёт шавед, мувофиқи ҳаво либос пӯшед ва аз шамоли сард худро муҳофизат кунед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Сафари дарпешистода метавонад барои шахсони танҳо шиносоии ҷолиберо ба вуҷуд орад. Дар муносибат бо шахси наздик эҳтиёткор бошед ва бо суханони сахт ё эроди беасос эҳсоси ӯро наранҷонед. Имрӯз барои омӯзиши дониш ва малакаҳои нав, вохӯриҳои гуворо ва фаъолияти эҷодӣ рӯзи хуб аст. Қобилияти ғайриоддӣ фикр кардан ва ҷасорати шумо метавонад ба тағйироти муҳим оварда расонад. Бо вуҷуди ин, худро аз ҳад зиёд хаста накунед, зеро барои барқарор кардани нерӯ вақти бештар лозим мешавад.
