Дилбозии дилбарона дорад Наврӯз,

Нозу нафаси занона дорад Наврӯз.

Монанди арӯсакони гулпероҳан,

Сад ишваю сад баҳона дорад Наврӯз,

Аз навдаи гул чу майдабофӣ карда,

Кокул ба миёни шона дорад Наврӯз.

Фахрам, ки ду-се донаи шеъре дорам,

Доман пури шеърдона дорад Наврӯз.

Аз ҳикмати шоирони хушлаҳни Ватан,

Гулчини гули тарона дорад Наврӯз.

Чун ӯст нигорандаи абёти Аҷам,

Сармасти шоирона дорад Наврӯз.

Зардуштсулола асту Ҷамшеднажод,

Аз Ҷоми Ҷамам нишона дорад Наврӯз.

Чун Шаҳрияи дугонааш меҳрафрӯз,

Аз шеъру ғазал ягона дорад Наврӯз.

Шаҳрия

ХОНИ НАВРӮЗӢ

Дар гирди хони Наврӯз хешу табору ёрон,

Дуранд ё ки наздик, бояст ҷамъ оянд.

Бошад ки сер бинанд соли дароз ҳамроҳ,

Бо ҳамдигар бисозанд, бо ҳамдигар бипоянд.

Дар рӯйи хони Наврӯз бояд ки боз бошад,

Ҳам шохаи гули тар, ҳам неши сабзи гандум.

Бошад ки бахти одам бошад чу гул шукуфон,

Бошад ки сер бошад аз нон тамоми мардум.

Дар рӯйи хони Наврӯз рамзи баҳори дунё,

Ё ҳафт син бибояд ё ҳафт навдаи он.

То боғи ҳафт иқлим рӯйи хазон набинад,

То боғи умр бошад то ҷовидон гулафшон.