Дар маҳаллаи мо зане буд бо номи холаи Оиша, ки ҳама ӯро ҳамчун хушдомани оҳанин мешинохтанд. Се келинаш аз дасти сахтгирии ӯ ба дод омада, ҷудо шуда рафта буданд. Вақте ба писари чорумаш келин овард, ҳама мегуфтанд: Ин духтараки бечора ҳам як моҳ тоқат намекунад.

Келини нав, ки Сабзина ном дошт, духтари босавод ва ҳушёр буд. Ӯ медонист, ки бо ҷангу ҷанҷол касе ғолиб намешавад.

Саҳар холаи Оиша ба ошхона даромада, бо қошуқ ба дег зад:

- Ин чӣ хел хӯрок? Пиёзаш хом, равғанаш бисёр. Модарат ба ту чизе ёд надодааст?

Сабзина ба ҷои хафа шудан, бо табассум назди хушдоманаш омад ва гуфт:

- Очаҷон, рост мегӯед. Ман ҳанӯз ҷавонам ва мисли шумо таҷриба надорам. Шумо, ки беҳтарин кадбонуи маҳалла ҳастед, ба ман нишон диҳед, ки чӣ хел пиёзашро сурх кунам, то мисли хӯрокҳои шумо бомазза шавад.

Хушдоман ҳайрон шуд. Ӯ интизори гапгардонӣ буд, вале таъриф шунид. Бо ғурур пешбандро басту нишон дод. Сабзина бошад, бо дафтарчаву қалам омада, ҳар як гапи ӯро қайд мекард.

Ҳар бор, ки холаи Оиша мехост айб ҷӯяд, Сабзина пешдастӣ мекард:

- Очаҷон, кадом курта ба шумо бештар мезебад? Мехоҳам бароятон ҳадя харам. Очаҷон, ба назари шумо, ин пардаҳоро чӣ хел шӯям, ки рангаш напарад?

Хушдоман ҳис кард, ки ӯ дар ин хона шоҳ аст ва касе ба гапаш гӯш медиҳад. Ӯ оҳиста-оҳиста аз зани бадхашм ба як зани меҳрубон табдил ёфт.

Як рӯз ҳамсояҳо аз холаи Оиша пурсиданд:

- Оишабибӣ, келини нават чӣ хел? Боз ҷанг доред?

Холаи Оиша бо фахр ҷавоб дод:

- Не, ин келин не, ин гавҳари ноёб аст. Ӯ ягона касест, ки қадри маро донист. Ҳар чӣ гӯям, бо ҷону дил қабул мекунад.

Сабзина бошад, дар дилаш механдид, зеро медонист, ки забони ширин морро аз сӯрохаш берун меорад. Ӯ бо эҳтиром ва гӯш кардан тавонист зиндагии худро ором кунад ва хушдоманашро ба беҳтарин пуштибони худ табдил диҳад.

Гоҳо барои пирӯз шудан, лозим нест, ки баландтар фарёд занед. Танҳо лозим аст, ки ба тарафи муқобил нишон диҳед, ки ӯ муҳим аст.

Шаҳлои НАҶМИДДИН