Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз барои ҳамалҳо рӯз чандон осон нест. Дар роҳ монеаҳо бештар мешаванд ва ба анҷом расонидани корҳои оғозкардаатон метавонад вақти зиёд гирад. Баъзе нақшаҳои умедбахш низ метавонанд натиҷаи дилхоҳ надиҳанд. Аз ин рӯ, ба худ шубҳа накунед ва асабонӣ нашавед. Эҳтимол одамоне, ки одатан шуморо дастгирӣ мекарданд, имрӯз банд бошанд. Инро шахсан қабул накунед ва муносибатҳои хубро барои як рӯзи душвор аз даст надиҳед.
Савр (21 апрел-21 май)
Имрӯз барои саврҳо рӯзи хуби муошират ва ҳамкорӣ аст. Шумо метавонед бо шахсоне, ки қаблан бо онҳо баҳс доштед, оштӣ кунед ва ҳатто дӯстони нав пайдо намоед. Дар корҳои тиҷоратӣ имкониятҳои хуб ба назар мерасанд. Эҳтимол истеъдоди соҳибкорӣ дар худатонро кашф кунед. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯз мусоид аст ва эҳтимоли гирифтани маблағ вуҷуд дорад. Аммо пулро саросема харҷ накунед, зеро ба зудӣ барои як кори муҳим лозим мешавад.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Нимаи аввали рӯз барои ҷавзоҳо хеле мусоид аст. Барои иҷрои корҳои ҷиддӣ ва ҳалли масъалаҳои муҳим вақти муносиб фаро мерасад. Шумо метавонед ҳатто дар масъалаҳое муваффақ шавед, ки дигарон дар онҳо ноком шудаанд. Муваффақиятатон метавонад диққати одамони бонуфузро ҷалб кунад. Нимаи дуюми рӯз бошад, оромиро интихоб кунед ва аз серташвишӣ дур бошед. Суҳбат бо дӯстон, ҷамъомади оилавӣ ё як нишасти хурди самимӣ метавонад рӯҳияатонро хеле беҳтар кунад.
Саратон (22 июн-22 июл)
Субҳи имрӯз барои саратонҳо метавонад душвор оғоз шавад. Ҳодисаҳои ғайричашмдошт эҳтимол нақшаҳоятонро тағйир диҳанд ва баъзе корҳои муҳимро ба таъхир гузоранд. Дар оила низ нофаҳмиҳо имкон доранд, ҳатто наздикон на ҳамеша шуморо дуруст мефаҳманд. Аммо вазъият тадриҷан беҳтар мешавад. Бегоҳ вохӯриҳои хуш ва шиносоии ҷолиб эҳтимол доранд. Шумо инчунин метавонед дар бораи воқеаҳои гузашта андеша карда, сабаби хатоҳоро дарк намоед ва аз такрори онҳо пешгирӣ кунед.
Асад (23 июл-23 август)
Имрӯз асадҳо метавонанд рӯзи хушу гуворо дошта бошанд. Агар хоҳед, корҳои рӯзмарраро каме канор гузошта, истироҳат кунед. Барои омӯзиш ва таҳлили масъалаҳои муҳими корӣ низ вақти муносиб аст. Имрӯз шумо маълумотро хуб ҷамъоварӣ ва таҳлил карда метавонед. Ғояҳои эҷодӣ низ метавонанд натиҷаи хуб диҳанд, гарчанде чунин корҳо шуморо зудтар хаста мекунанд. Эҳтимол бо одамони ғайриоддӣ вохӯред. Шояд имрӯз ғояҳои онҳоро пурра дарк накунед, вале баъдтар онҳоро ба ёд меоред.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Барои сунбулаҳо имрӯз рӯзи хеле пурмаҳсул аст. Сафарҳо метавонанд бобарор гузаранд ва ба шумо хотираҳои хубу эҳсосоти мусбат бахшанд. Ҳатто эҳтимоли оғози як муносибати ҷолиби ошиқона дар вақти сафар вуҷуд дорад. Дар масъалаҳои шахсӣ ба ҳисси дарунии худ такя кунед, он шуморо фиреб намедиҳад. Масъалаҳои молиявие, ки вақтҳои охир шуморо ба ташвиш меоварданд, метавонанд ҳалли худро пайдо кунанд. Аммо беҳтар аст имрӯз ваъдаҳои зиёд надиҳед, зеро иҷрояшон душвортар шуда метавонад.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз мизонҳо бояд зуд ва боҷуръат амал кунанд. Ташаббус нишон додан ба натиҷаи хуб оварда мерасонад. Эҳтимол ғояҳои шумо дарҳол қадр нашаванд, аммо муносибати эҷодӣ ва диди ғайриодии шумо ҳатман диққати дигаронро ҷалб мекунад. Ҳисси тиҷоратӣ низ хеле қавӣ мешавад ва баъзе аҳдҳо метавонанд фоида оваранд. Дар ҳаёти шахсӣ меҳрубонӣ ва таваҷҷуҳ ба шахси дӯстдошта муносибатҳоро мустаҳкам мекунад. Аз муноқишаҳои беҳуда дурӣ ҷӯед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Барои ақрабҳо корҳои муҳимро беҳтараш субҳ анҷом диҳанд, зеро дар ин вақт диққат ва қобилияти корӣ баландтар хоҳад буд. Дар миёнаи рӯз харидҳои муваффақ имкон доранд, вале баъдтар аз хароҷоти нолозим худдорӣ кунед. Ба асабоният дода нашавед, то сухан ё рафтори шумо ба одамони бегуноҳ осеб нарасонад. Наздикон имрӯз ба фаҳмиш ва дастгирии шумо бештар ниёз доранд. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед ва аз сармоягузориҳои хатарнок худдорӣ кунед.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Қавсҳо имрӯз воқеан ба истироҳат ниёз доранд. Корҳои вазнин, сафарҳои дароз ва вазифаҳои дилгиркунандаро, агар имкон бошад, ба вақти дигар гузоред. Рӯзро ба корҳои дӯстдошта ва машғулиятҳои гуворо бахшед. Дар интихоби ҳамсуҳбатон низ бодиққат бошед. Аз одамоне, ки ҳамеша шуморо танқид мекунанд ё маслиҳатҳои нолозим медиҳанд, каме дурӣ ҷӯед. Баръакс, муошират бо дӯстони хушбин ва дастгиркунанда ба шумо нерӯ мебахшад ва рӯҳияатонро беҳтар мекунад.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Имрӯз ҷаддиҳо беҳтараш ба саломатӣ ва оромии худ бештар аҳамият диҳанд. Корҳои душвору хастакунанда ва масъалаҳои мураккабро ба рӯзи дигар гузоштан мумкин аст. Кӯшиш накунед дар вазъиятҳои норавшан фавран қарор қабул кунед. Эҳтимол хоҳед, ки каме танҳо монда, нерӯи ҷисмонӣ ва рӯҳии худро барқарор кунед. Ин хуб аст, аммо ваъдаҳои қаблан додаатонро фаромӯш накунед. Агар нақшаҳои муштаракро иҷро накунед, наздикон метавонанд аз шумо ранҷанд.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз барои далвҳо рӯзи мусоид барои оғоз кардани кори наву ҷолиб аст. Шумо метавонед масъалаҳоеро, ки қаблан нофаҳмо буданд, беҳтар дарк кунед ва ба саволҳои душвор ҷавоб пайдо намоед. Дар корҳое, ки эҷодкорӣ ва ҳисси даруниро талаб мекунанд, муваффақ хоҳед шуд. Гарчанде қарорҳои шумо барои дигарон на ҳамеша фаҳмо бошанд, онҳо аксаран дуруст мебароянд. Диди ғайриодии шумо таваҷҷуҳи атрофиёнро ҷалб мекунад ва эҳтимол касе мехоҳад бо шумо наздиктар шинос шавад.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Ҳутҳо имрӯз бояд аз шитоб дар қабули қарорҳо ва хулосаҳои бармаҳал худдорӣ кунанд. Аввалин таассурот метавонад нодуруст бошад ва ҷавоби масъала на ҳамеша дар назари аввал пайдо мешавад. Ба маслиҳат ва дастгирии дӯстони қадимӣ ва наздикон такя кардан мумкин аст. Бо одамони нав бошад, эҳтиёткор бошед, махсусан агар онҳо аз ҳад зиёд мехоҳанд ба шумо писанд оянд. Эҳтимол баъзеҳо кӯшиш кунанд аз истеъдод ва қобилиятҳои шумо ба манфиати худ истифода баранд.
