Ҳамал (21 март-20 апрел)
Имрӯз барои ҳамалҳо рӯзи муносиб барои истироҳат ва тағйири муҳит аст. Агар танҳо бошед, як сафари кӯтоҳ ё ҳатто рафтан ба шаҳри ҳамсоя метавонад рӯҳияатонро беҳтар кунад. Дар зиндагии оилавӣ низ навоварӣ лозим аст. Дар кор меҳнатдӯстӣ ва суботкорӣ нишон диҳед, эҳтимоли қадрдонӣ ё зиёд шудани маош вуҷуд дорад. Дар масъалаҳои молиявӣ шитоб накунед. Аз баҳсу муноқишаҳои эҳсосӣ дурӣ ҷӯед.
Савр (21 апрел-21 май)
Саврҳо имрӯз бояд худро ба корҳои муфид машғул кунанд ва аз қарорҳои беандеша худдорӣ намоянд. Барои беҳтар шудани муносибатҳои оилавӣ ба корҳои рӯзмарра ва тарбияи фарзандон бештар таваҷҷуҳ кунед. Ситораҳо маслиҳат медиҳанд, ки гоҳ-гоҳ аз минтақаи роҳат берун шуда, кори наверо санҷед. Шояд баъзе имкониятҳои хуби молиявӣ пеш оянд. Ҳамчунин ба ғизои ҳаррӯза диққат диҳед, то вазни зиёдатӣ нагиред.
Ҷавзо (22 май-21 июн)
Имрӯз эҳтимол аст, ки ҷавзоҳо ҳангоми суҳбат бо шахси писандида каме худро маҳдуд эҳсос кунанд. Аммо ғояҳои эҷодии шумо диққати атрофиёнро ҷалб хоҳанд кард. Дар муносибатҳои оилавӣ аз эҳсосоти аз ҳад зиёд ва дағалӣ худдорӣ кунед. Эҳтимол аст, ки танқиди роҳбарият ба шумо сахт таъсир расонад. Дар масъалаҳои муҳим бештар ба қувваи худ такя кунед. Ба саломатии дилу рагҳо низ таваҷҷуҳ намоед.
Саратон (22 июн-22 июл)
Барои саратонҳо имрӯз имкониятҳои хуби ошноӣ ва беҳтар кардани ҳаёти шахсӣ фароҳам мешаванд. Дар оила лаҳзаҳои хуш зиёд хоҳанд буд, онҳоро қадр кунед. Дар кор эҳтимол нақши роҳбарро ба уҳда гиред, бинобар ин ба ҳисси дарунии худ эътимод кунед. Барои беҳтар кардани вазъи молиявӣ кӯшишҳои иловагӣ ба кор баред. Соҳибкорон метавонанд бо шарикони тиҷорӣ ба сабаби ихтилофҳои молиявӣ муносибатро қатъ кунанд. Аз пурхӯрӣ низ худдорӣ намоед.
Асад (23 июл-23 август)
Эҳтимол аст, ки имрӯз дар ҳаёти шахсии асадҳо рақиб пайдо шавад ва эҳсосоти онҳо шиддат гирад. Дар муносибат бо ҷинси муқобил бештар ба робитаҳои ҷиддӣ ва ояндадор таваҷҷуҳ кунед. Дар оила нофаҳмиҳои кӯтоҳмуддат имкон доранд, вале бо сабр онҳоро бартараф кардан мумкин аст. Дар кор маҳорати худро нишон диҳед, роҳбарият метавонад заҳмататонро қадр кунад. Агар маоши бештар хоҳед, вақти муносиб барои ба миён гузоштани ин масъала фаро расидааст. Хоби кофӣ низ муҳим аст.
Сунбула (24 август-23 сентябр)
Сунбулаҳо набояд нороҳатии худро дар муносибатҳо пинҳон кунанд. Агар рафтори ҳамсаратон ба шумо маъқул набошад, оромона дар ин бора суҳбат кунед. Шояд овозаҳои нохуш дар бораи шумо паҳн шаванд, вале ба онҳо аҳамияти зиёд надиҳед. Имрӯз қобилияти кории шумо хеле баланд аст ва ҳатто вазифаҳои душворро ба хубӣ иҷро карда метавонед. Соҳибкорон беҳтараш бастани шартномаҳои навро каме ба таъхир гузоранд. Агар хаста шуда бошед, ҳатман истироҳат кунед.
Мизон (24 сентябр-23 октябр)
Имрӯз мизонҳо бояд дар муносибат бо шахси дӯстдошта сабр ва гузашт нишон диҳанд. Ба хатогиҳои хурд аз ҳад зиёд аҳамият надиҳед. Агар наздикон ба ҳаёти шахсии шумо дахолат кунанд, мавқеи худро оромона, вале қатъӣ баён кунед. Дар соҳаи касбӣ кори мустақилона нисбат ба фаъолияти гурӯҳӣ натиҷаи беҳтар медиҳад. Аз ҷиҳати молиявӣ рӯзи мусоид аст, метавонед нақшаҳои ҷиддӣ тарҳрезӣ кунед. Аммо ба ҳолати ҷисмонии худ гӯш диҳед ва худро аз ҳад зиёд хаста накунед.
Ақраб (24 октябр-22 ноябр)
Имрӯз барои ақрабҳо рӯзи хуби мулоқотҳои ошиқона ва вохӯрӣ бо шахси дӯстдошта аст. Ҷозиба ва дилрабоии табиии шумо бештар эҳсос хоҳад шуд. Дар масъалаҳои оилавӣ баҳсҳоро пинҳон накунед, балки барои ҳалли онҳо вақти муносиб интихоб кунед. Ба коре, ки аз уҳдааш баромаданатонро намедонед, шитоб накунед, зеро нокомӣ метавонад ба обрӯятон таъсир расонад. Даромади иловагӣ метавонад ба шумо фоида оварад. Як сафари кӯтоҳ низ рӯҳияатонро болида мекунад.
Қавс (23 ноябр-21 декабр)
Имрӯз эҳсосоти ошиқона метавонанд қисми зиёди фикру вақти Қавсҳоро ба худ ҷалб кунанд. Агар муносибати нав оғоз карда бошед, барои ҷиддӣ кардани он шитоб накунед. Муносибат бо наздикон тадриҷан беҳтар мешавад, танҳо каме вақт лозим аст. Барои рушди касбӣ ва барқарор кардани робитаҳои тиҷоратӣ рӯзи муносиб аст, аммо аз қарорҳои шадид худдорӣ кунед. Эҳтимол аст қарзе, ки умед ба баргаштанаш надоштед, ба шумо баргардонда шавад. Бештар дар ҳавои тоза сайругашт кунед.
Ҷаддӣ (22 декабр-20 январ)
Барои ҷаддиҳо имрӯз сайругашт ва сафар нисбат ба кор бештар лаззат мебахшад. Фикрҳои ошиқона ва андеша дар бораи зиндагӣ метавонанд диққататонро аз вазифаҳои корӣ дур кунанд. Шояд дар муносибат бо аҳли оила баъзе ихтилофи назарҳо пайдо шавад. Нимаи аввали рӯзро барои ҷамъбасти корҳои гузашта ва нақшаи оянда истифода баред. Пулро беҳуда сарф накунед, зеро эҳтимол аст ба яке аз наздикон аз ҷиҳати молиявӣ кумак кардан лозим шавад. Барои рафъи хастагӣ истироҳат ва машқи сабук муфид аст.
Далв (21 январ-19 феврал)
Имрӯз барои далвҳо эҳтимоли ишқбозӣ ва дилбастагии кӯтоҳмуддат вуҷуд дорад. Шояд бо шахси ҷолиб вақти хуш гузаронед. Дар муносибат бо хешовандон ё ҳамсояҳо эҳтимоли ихтилоф вуҷуд дорад, бинобар ин суханҳои зиёдатӣ нагӯед. Дар масъалаҳои молиявӣ эҳтиёткор бошед, хатари аз даст додани пул вуҷуд дорад. Аз муомилаҳои шубҳанок даст кашед. Соҳибкорон метавонанд чанд шартномаи фоидаовар банданд. Рӯзи пурмашаққат аст, аз ин рӯ барои барқарор кардани нерӯ ба истироҳат ва ғизои дуруст аҳаммият диҳед.
Ҳут (20 феврал-20 март)
Ҳутҳо имрӯз метавонанд бо интихоби душвор дар муносибатҳои ошиқона рӯ ба рӯ шаванд, махсусан агар чанд нафар ба онҳо таваҷҷуҳ дошта бошанд. Дар ҳаёти оиладорон баъзе мушкилот сар мезанад. Оромии худро нигоҳ доред ва эҳсосотро идора кунед. Ҳангоми таҳияи ҳуҷҷатҳо ва корҳои омӯзишӣ бодиққат бошед. Аз ҷиҳати молиявӣ давраи мусоид оғоз мешавад, аммо пулро беҳуда сарф накунед. Аз стресс ва хастагии зиёд худдорӣ кунед.
